Sharab-e-Talkh

2003-07-24T15:24:00.000-07:00

هوالمطلوب

اولی: چايی دوم !!
دومی: نه ديگه بيشتر از اين مزاحم نمی‌شم.
اولی: بودی حالا! شام باش!
دومی: نه، جای ديگه دعوت دارم نمی‌تونم افتخار بدم!!!!

مکالمه فوق بين من و رئيس Blogger انجام شده! D: بالاخره بعد از همين مدت کوتاه که مهمان اينجا بودم تصميم گرفتم نان از عمل خويش بخورم و به مکانی جديد کوچ کنم و عطای مصداق مفت و کوفت را به لقايش ببخشم! علی‌رغم تمام مشکلاتی که وجود داشت، تجربه‌ای جديد و جالب بود. اميدوارم زين پس تجربه‌ای در اين مکان نداشته باشم!

http://sharab.maykade.com

2003-07-23T16:53:00.000-07:00

به اميد کوچ
من غلط کردم گفتم کيفورم. من بیجا کردم. اصلاً به قول معروف:
مرد را دردی اگر باشد خوش است
مرد بی درد علاجش آتش است
بايد بگم که از ديروز تا حالا اين قدر ضدحال خوردم که بسيار تأمل برانگيزند.
اول اين که پسورد و uesrname وبلاگ سايتم قاطی کرده و دست رسی بهش ندارم و اين يعنی تعويق کوچ.
دوميش اينه که اينترنت مجانی که باهاش هم بلاگ اسپات رو باز می کردم و هم پرشين بلاگ از دستم پريد. حالا رفتم ده ها ساعت اينترنت خريدم که هيچ کدوم رو باز نمی کنه. برای همين تا موقعی که اين اينترنت رو به يه نفر که از زندگی فقط چت رو ميشناسه غالب نکنم نمی تونم هيچ کدوم رو ببينم و بالطبع نمی‌تونم جايی نظر هم بدم . دوستان يه وقت دلگير نشوند.
سوميش هم مربوط به طلاق يکی از آشناهاست. دختره رو از کوچيکی می شناختم. دو سال پيش ازدواج کرده بود. با شوهرش کلی بگو بخند داشتم. بعد از اين که دو ماه پيش بچه دار شدند ، فهميدم که آقا روانيست و دست بزن داره. همواره تو زندگيش دختر مظلومی بود که هم چون مرغ سرش در عزايی و عروسی بريده می شد. از افرادی که موجبات بد بختی ديگران رو فراهم ميارن متنفرم!!!
به اميد کوچ. هم از اين وبلاگ و هم از اين دنيا !

2003-07-21T17:22:00.000-07:00

سورپرايز استاد

راستش می‌خواستم اين پست آخر باشه و اسباب کشی وبلاگم رو انجام بدم ولی به دليل يه سری مشکلات اونجا، امشب نشد. ولی اون قدر کيفورم که نمی‌تونم چيزی ننويسم. آخه سر يه قضيه و در يک آن تصميم گرفتم به يکی از استادامون يه ای-ميل بلندبالا بزنم. با توجه به شناختم و البته برداشتم فکر می‌کردم حالا حالاها جواب بده نيست. ولی دو ساعت بعد يه جواب داد که الان کاناداست و سر فرصت بهم جواب می‌ده. من از همين الان فکر می‌کنم بله رو ازش گرفتم. ولی انصافاً اون قدر تحويل گرفت و انشای زيبا به کار برد که کف کردم.
شنيدم قراره فردا تو مجلس در مورد فيلتر شدن سايت‌ها بحث بشه. زودتر می‌گفتن اين همه عجله برای خريد فضا نمی‌کردم!!!!
فعلاً فقط می‌تونم بگم آخيش!!!
----------------
راستی سورپرايز استادم با اين عکس که گذاشتم هيچ ربطی نداره!! به خدا استادمون مرد تشريف داره. عکس رو برای بيان يک سری از واقعيت‌‌ها ‌گذاشتم. کافيه رو عکس کمی مکث کنين!!!!

2003-07-16T14:18:00.000-07:00

از آخرين پست‌ها در اين مکان

نمی‌خواستم تا دات کامی شدن چيزی بنويسم. ولی خوب نمی‌شه. ترک عادت موجب مرض است. اگه خدا بخواد فردا پول رو واريز می‌کنم و بعد از کمی مرده خوری به تدريج همه چی رو رديف می‌کنم. هنوز هيچ فکرقطعی برای طرح جديدش نکردم. کلی طرح تو ذهنمه. احتمالاً بی‌خيالشون بشم چون وقت ندارم!!اون جای آدم می‌سوزه که دوستی بس قهار در اين زمينه دارم ولی نمی‌خوام آدرس وبلاگم رو بدونه.
اخيراً ويروسی شده و کامپيوترم به تمام افرادی که در Address Book من بودند نامه فرستاد. قضيه وقتی جالب می‌شه که توش نزديک 100 نفر بودند. تازه کلی از اون‌ها رو باهاشون رودربايستی داشتم و سال دوازده ماه يه بار هم نامه ردو بدل نمی‌شد. حال بعد از عهد بوقی بهشون نامه فرستاده می‌شه اونم ويروسی که خود ياهو می‌شناسه. قضيه باز جالب‌تر می‌شه که در برنامه Outlook Express اگر يک بار نامه به شخصی بفرستی اتوماتيک در اون ذخيزه می‌شه. حالا به افرادی که من اصلاً نمی‌شناسم و فقط با اسم مستعار نامه دادم با آدرسی که اسم و فاميلِم روشه نامه فرستاده می‌شه و اين يعنی سوتــــــــــــــی!
بی‌خيال قول می‌دم خيلی ‌هاشون نفهمن از کی‌ نامه گرفتن. عکس رو بچسبين که خودم خيلی باهاش حال می‌کنم.داستان گرگ بد گنده رو شنيدين؟؟ دوستم يه بار ديد گفت واقعيه؟؟؟ P:

2003-07-14T06:38:00.000-07:00

امان از فيلتر!!

خوب نمی‌دونم با اين فيلترگذاری blogspot کسی هست که اين‌ها رو بخونه يا نه؟ عجب حماری هستن اين مسئول‌های مملکتی!!!! من رو ياد دست و پا زدن‌های يه آدم در حال غرق شدن ميندازه. برای من که فرقی نمی‌کنه به زودی وبلاگم رو دات کامی می‌کنم. قرار بود آخر تير بکنم تا قبلش Movable Type روی لوکال هاست آزامايش بکنم. حالا آنلاين آزمايش می‌کنم. به قول معروف گر ايزد ببندد ز حکمت دری/ ز رحمت گشايد در ديگری. ولی نمی‌دونم چرا بين اين سه تا سايت فقط اين رو فيلترکردن. بوش مياد موقتی باشه. اين از شانس منه. تا خونه پيدا شد و خواستم نفس بکشم اين جوری شد. شنيدم فقط ISP های مخابرات فيلتر شدن. حالا از کجا غيرش رو پيدا کنم خدا می‌دونه. البته فيلتر رو با اين روش
http://anon.free.anonymizer.com/http://(esmeyeweblog).blogspot.com
دور می‌زنم ولی Java Script کار نمی‌کنه و نمی‌تونم کامنت‌ها رو ببينم . کسی روش بهتر سراغ داره. گوگل هم که جواب نمی‌ده. فکر کنم يه دونه از ديش‌های کوچولوی فقط دريافت کننده بگيره آدم حل بشه. بازم به قول معروف : هر که نان از عمل خويش خورد/ منت حاتم طائی نکشد.
يه تقاضا : می‌شه اين قدر فيلتر فيلتر نکنين. من رو ياد درس سيگنال‌ها و سيستم‌ها و مبحث فيلترينگ و البته امتحاتات شهريور ميندازه!!!!!!
فعلاً ديگه حسش نيست. بای.

2003-07-10T14:53:00.000-07:00

مژده دهيد، مژده دهيد، يار پسنديد مرا !

بعد از دقيقاً بيست روز بالاخره يه خونه پيدا شد. آه که هنوز باورم نمی‌شه. کلی آدم شناس شدم. کلی چيز ياد گرفتم. انگار نه انگار که تا دو روز پيش ريخته بودم به هم و تو دلم آشوب بود که برگردم ولايت. ولی حالا همه چيز رنگ و بوی ديگه گرفته!
بعد از بيست روز جدا از پيدا کردن يک خونه با يک آدم فوق‌العاده باشخصيت آشنا شدم. مهندس برق ( P:) و البته نظامی که وقار و متانت و فهمش کاملاً واضح و مبرهن بود. اولين و تنها بنگاهی املاکِ فهميده که تو تبريز پيدا کردم همين شخص بود که وقتی گفتيم خانه دانشجويی بدون نياز به دستمال يزدی دنبال خونه گشت. در وصف کمالاتش همين بس که اصلاً جلوی ما در رابطه با مسائل ما، ترکی صحبت نمی‌کرد و در باقی موارد هم با عذرخواهی اين کار رو می‌کرد. از تمام رفتار و سکناتش نيت خيرخواهانش هويدا بود. کاملاً مونده بودم که چرا هم‌چين شخصی بايد تو يک بنگاه کار کنه. خودش جواب سئوالم رو داد.
در يه بحث گفت : "ببينيد من سرطان روده دارم و عمل کرده‌ام. از اين وضعيت دچار افسردگی ناشی از ترس از مرگ شده بودم. ديدم اين حاجاقای ما ( صاحب اصلی مغازه و البته بی‌سواد و البته خنگ) کارش مونده. علی‌رغم بی‌نيازی به پولش، اومدم اينجا هم يه نون برای ايشون باشه هم خودم از فکر و خيال دربيام". اين‌ها رو که گفت به راحتی تونستم تمام رفتارش رو تحليل کنم. در هر حال من شيفته اين مرد شدم به هر کی هم بخواد تو تبريز دنبال خونه دانشجويی باشه اين بنگاه رو توصيه می‌کنم.کافيه تماس بگيرين!
کاش همه ما قبل از اين که سايه مرگ ( شايد شوم و شايد دلنشين!) بالای سرمون بياد ، آدم خوب و مثبتی بشيم. کاش همه ما به گونه‌ای زندگی کنيم که اگه بگن فردا بايد بميری حسرت کارهای نکرده و پشيمانی کارهای کرده سراغمون نياد! کاش ... .
----------------
( اين نوشته‌ها مربوط به ديروزه و تاريخ مصرفش طبعاً تمام شده!!)
اسمش رو می‌خواين بذارين فضولی يا کنجکاوی يا هر چيز ديگه. اين دخترها ذاتاً فضولند و در بسياری از مواقع ( هر موقع به نفعشونه) معترف به اين خصلت. از موقعی که وبلاگ رو زدم خواهرم بی‌صبرانه منتظر سوتی منه تا دستمو رو کنه. الان هم مطمئن نيستم که ندونه. يکی نيست بگه بابا می‌خوام راحت باشم. الان هم که دير به دير به روز می‌کنم از ترس همين خصلته. آخه مثلاً دارم مطلب رو می‌نويسم مثل جن پشت سرم ظاهر می‌شه. من هم دنبال دردسر نيستم. البته فکر نکنين خونه رو پيدا کردم و برگشتم ولايت. بلکه خانواده بعد از 3 ماه دوری بنده تشريف آوردند و همگی با هم داريم می‌گرديم و البته خيط می‌شويم!!! هم‌خونه‌ايم که طاقت نياورد و جيم فنگ کرد. من موندم و خودم که اين‌ها آمدند . خيلی ديگه شانس بيارم 1 ماه برم خونه.
تمام دلخوريم از اين وضعيت مربوط به برهم‌خوردن برنامه‌هامه. 3 ماه تابستونم شده 1 ماه، چون بايد برای شهريور و دادن امتحان برگردم. اين اولين تابستونی بود که می‌خواستم برای هر ساعتش برنامه بريزم. نمی‌دونم حکمتش چيه؟ واقعاً نمی‌دونم؟
اين 18 تير هم که خبری نشد. شايد هم شد و من خبر ندارم ولی تبريز که خبری نبود . تهران هم خبری به دستم نرسيده. فقط می‌بايست امتحانات ما بيوفته عقب و من بدبخت بشم.
-----------------
عجب حکايتی شده اين وبلاگ. من واقعاً معتقدم در ايران فعلی آدم نبايد نشون بده خيلی حالش و وضعش خوبه، چون سريع چشم می‌زنن.( در مورد چشم زدن و قدرت ذهن و ... يه موقع مفصل توضيح می‌دم) . هميشه فکر می‌کردم اوضاع وبلاگ و وبلاگ خون‌هاش مثل جامعه حال حاضر ايران نيست. چون بالاخره هر کی اين‌جا مياد بايد اون قدر وضعش خوب باشه که بتونه يه کامپيوتر بخره (حالا تلفون و اين‌ها بماند) پس نبايد عقده و حسد و تنگ نظری و ... داشته باشه يا کمتر داشته باشه تازه همه اين جا ادعای شعر و شاعری و عاشقی و ميهن دوستی و .... دارن. يه بار تجربه کردم اين چشم خوری رو. حالا برای يه بنده خدا يه اتفاقی افتاد در يک وبلاگ که من رو ياد تجربه خودم انداخت. اون وبلاگيست که عموماً مسائل شخصیش رو بيان می‌کرد ، اخيراً براش يه مشکل حاد پيش اومد. در هر حال جداً می‌گم احتياط بايد کرد. ما ايرانی اون قدر پست نشديم که فکر می‌کنين، بلکه اون‌قدر پست شديم که فکرش رو هم نمی‌تونين بکنين! اگه خوشين برای خودتونه و گرنه می‌تونين همه جا جار بزنين چون هم‌درد زياده. حالا هم می‌گم دلم می‌خواد سرم رو بزنم به ديوار، کسی پايه نيست؟؟؟

حافظ افتادگــی از دست مده زانکه حسود
عرض و مال و دل و دين در سر مغروری کرد

-------------------
اين هم شعريست که به [...] تقديم شده!!!! راستش شاعرش همون ديوانه‌ی کبيره. نظرتون در موردش چيست؟؟
تابوت سنگي
آسمان ياد تو را مي برد
و منِ يخ زده را مي برد آرام به خواب ،
آخرين ضجه‌ي فرهاد به زير آوار.

و تو ، شيرين، چه بي رحمانه،
مي سپاري بر خاك،
آرزوي خفته در تابوت سنگي را.

به چشماني كه هر شب خواب مي بيند،
التماس را،
براي بوسه‌ي زيبای نگاه چشمان تو.
نگاه كن!
ببين امشب،
چه معصومانه مي گريد،
چه معصومانه مي خوابد،
چه معصومانه مي ميرد.

و تو شيرين چه بي رحمانه،
مي سپاري بر خاك،
آرزوي خفته در تابوت سنگي را.

2003-07-07T07:50:00.000-07:00

خسته‌ام من ...

دروغ چرا ؟ تا قبر آ آ آ آ ... . خيلی حالم گرفته. هيچ چيزم مثل آدم نيست و احساس می‌کنم از تمام هم‌رده‌های خودم عقبم. نه امتحاناتم رو دادم( در حالی که برای خونه پيدا کردن در تبريز هستم ) و نه مثل آدم زندگی می‌کنم (يعنی همون بساط داشجويی) حال آن که تمام دوستان هم امتحانات رو دادند و هم الان خونه‌هاشون هستند . نمی‌دونم چه غلطی بکنم . بايد تحمل کرد چرا که حتماً در آن حکمتيست!
------------------------
دفعه قبل يه چيز گفتم سوءتفاهم شد. من نمی‌خوام اسم وبلاگم رو عوض کنم . بلکه در مورد اسم دومين ( مثلاً شراب دات کام) نظر خواستم. شراب گرفته شده. چند تا چيز ديگه رو هم چک کردم گرفته شده بود. گفتم شايد نظری خوب و بديع و البته مرتبط با وبلاگ وجود داشته باشه. يکی از دوستان که ارادت هم دارم يه ايشون اسمی رو پيشنهاد کردند که اصلاً به گروه خونيم نمی‌خوره. من خشن‌تر از اين حرف‌هام!!!!
------------------------
ديگه حسش نيست. ياد دوران قبل از امتحان بخير. تو خواب هم فکرهای تازه برای وبلاگ به کلم می‌زد. حالا هر چی فشار ميارم چيزی نمی‌شه. خلاصه نااميد نيستم، فقط خستم. از همه می‌خوام دعا کنين، من از بند غم ايام نجات پيدا کنم!!! آه، داروگ کی می‌رسد باران ؟

توضيح عکس :

روايت اول: گويا پسره از داروگ همين سوال داروگ کی مرسد باران رو کرده اون هم جواب نداده و نتيجه اين شده!

روايت دوم : طبق يک اعتقاد قديمی اگه قورباغه رو بکشی , فرداش بارون مياد. اين هم يه روش دستی باران. حالا اين خارجی‌ها برن ابرها رو بارور کنن!

2003-07-06T04:32:00.000-07:00

اين هم يه خبر که نمی‌دونم در موردش چی بگم؟؟ از سايت علیرضا نوری‌زاده با اين لينک مستقيم که توصيه می‌کنم کل مطلب روبخونين!

حال دانشجوئي كه به دستور سعيد مرتضوي در اوين شكمش را دريدند تا «چيپس» دوربين فيلمبرداري او را كه حاوي فيلمي از حمله وحشيانه انصار به خوابگاه طرشت بود و در لحظه دستگيري آن را بلعيده بود، به درآورند رو به بهبودي است. مرتضوي گفته بود روغن كرچك به تو نمي‌دهم تا چيپس را بيرون دهي، چون ممكن است به مدرك جرم آسيب برساند. شكمت را مي‌درم. فيلم در اختيار شبكه‌اي بين‌المللي است كه به زودي آن را نمايش خواهد داد. مرتضوي در ديدار با ولي فقيه از او تحسين و تقدير دريافت كرده بود. آقا به زنگي مست گفته بود، با نمايندگان متمرد مجلس نيز همان كنيد كه با دانشجويان كرديد، اجرتان محفوظ خواهد بود.

2003-07-06T04:29:00.000-07:00

9)تو يه صحنه يه بنده خدا از شدت خوشی نمی‌دونست چی کار کنه، شروع کرد به خوندن آهنگ ديوونه، ديوونه. بهش گير دادند که فارسی نه! ترکيش رو بخون و اون هم شروع کرده به خوندن : دَلِه، دَلِه!!!! ( يادم باشه يه صحبتی با منصور بکنم!!)

10) در کل بايد بگم با کمال شرمندگی خيلی خيلی کم در بين شرکت کنندگان آدم درست و حسابی ديدم. عموماً تو تريپ راننده کاميون بودند!!!! راستش به نظر ميومد همه از دهات اطراف ميومدند. نگين چقدر خودش رو دست بالا گرفت. اصلاً يکی از راننده کاميون‌‌ها خودم بودم!!! خوبه؟

11) شانس آوردم که به اين دوست تبريزيم گفته بودم که باهامون بياد و کلی بند و بساط و غذا آورده بود وگرنه ما مثل بُز سرمون رو مينداختيم و می‌رفتيم. هر چند چادر‌های فروش نوشايه و ... در طول راه کم نبود.

12) می‌گفتند قبلاً در راه قلعه يه تونل وجود داشت که حالا گم شده. و فکر هم نکنين باستان شناسان ما هم اون رو پيدا کردند و يا می‌تونن. کلاً سيستم باستان‌شناسی ما به گونه‌ايه که وقتی می‌خوان جايی رو بکنن تا مجتمعی، چيزی درست کنن شانسی آثار تاريخی پيدا می‌کنن!

13) توصيه آخرم هم اينه که اگه با ماشين شخصی ميرين که فبهالمراد و نعم‌المطلوب. وگرنه با هر ماشينی که ميرين قرار بذارين تا بياد دنبالتون. چون برگشتنی بايد از سر گردنه ماشين بگيرين!!!!!! ( ايهام رو حال کنين! چون هم سز گردنه است و هم قيمت‌های سرگردنه‌ای) در ضمن به دخترها (به خصوص فارس) اصلاً توصيه نمی‌شه که تنها به هم‌چين جايی برن!! حتماً هم با يکی برين که قبلاً اومده باشه. اين خيلی مهمه.

14) در مورد جدايی طلبی ها هم بايد بگم اين تبريزی‌ها و اردبيلی‌ها به هم فحش می‌دن و يه ثانيه هم ديگه رو تحمل نمی‌کنن اون وقت می‌گن يه کشور به مرکزيت تبريز!!!!! به دوستم می‌گفتم الان کل جهان می‌خواد يک پارچه بشه شما چرا اينجوری فکر می‌کنين؟ می‌گه قبلاً تبريز از تهران بزرگ‌تر بود فارس‌ها حق ما رو خوردن. بذار جدا بشيم به همتون حالی می‌کنيم. واقعاً از اين حرف مشمئز شدم. اگه همه اين جور سطحی فکر می‌کنن بذار جدا بشن راحت شيم. اگه قرار باشه اين جوری باشه با تمام احترامی که برای همه و از هر قومی قائلم و واقعاً برام مطرح نيست که يه نفر مال کجا باشه، بايد بگم که در تاريخ گذشته ترک‌ها همواره افراد وحشی و جنگجو بودند که اين‌ها هم با قرار گرفتن در کنار ايرانی‌ها و آشنايی با فرهنگ ايرانی حرکت رو به جلو آغاز کردند. اين اهانت نيست بلکه واقعيتيست. اما خوشم نمياد از اين‌ها صحبت بشه چون تموم شده. گذشته برای گذشتگان و آينده برای ماست. بهتره از اين حرف‌های صد تا يه غاز دوری کنيم.
مشکل ترک ها سادگی و روی احساس عمل کردنشونه. اين انقلابی بودن ، دعوايی بودن ترک ‌ها و سريع جوگير شدن مربوط یه سادگيست. همچنان که می‌بينيم ننگين بار ترين سلسله ايران مربوط به دوره قاجاريه است که از روی سادگی و ... کل ايران رو تقديم و تقسيم کردند.

----------------------------------
بعد از گير دادن به شمس و مولانا حالا می‌خوام به بابک گير بدم!!!!! بهتره برای خوندنش يه سر به قسمت «نطق پيش از دستور» سايت نبوی‌آنلاين بزنين و به فايل‌های صوتيش گوش بدين.

سخنی از طرف حسنی به بابک و طرفداراش:

و من يک استراتژيک مُهُم دارم برای اون بابک. ای بابک، آخه تو آدامی؟ می‌ری نوک يه کوه که نمی‌دونم کجاست و آدام با ماشين هم بره سه ساعت طول می‌کشه قلعه درست می‌کنی می‌گی من بيست سال مقاومت کردم؟ من خودم از يک نفر شنيدم که سپاه عرب ‌ها بيست سال طول کشيده که قلعه تو رو پيدا کنن وگرنه تو هيچی نبودی. چرا اين قدر دور؟ من با تو هم مخالفم. بهتر بود به جای ساختن قلعه می‌رفتی بيل می زدی که خيلی خوب بود. من هم می‌تونم برم روی نوک کوه اورست يه قلعه بزنم دست کسی هم به من نمی‌رسه و اين از مال تو هم خوبه. من همين جا به همه اعلام میکنم که بابک يک کمونيست بود و اين مزروعی فاسد هم مثل اون بابکه و اگه دم دستم بود با اين بيل می‌زدم تو سرش.
و من يه پيام دارم برای اون عده از افرادی که راهشون رو می‌کشن ميرن برای بابک جشن تولد می‌گيرن. ای بدبخت، ای فاسد، ای کمونيست! می ری اونجا تولد می‌گيری بی‌ناموسی می‌کنی؟ مگه من يادمه کی یه دنيا اومدم و چی شد. شما هم به جای اين کار برين بيل بزنين که هم مايه نشاطه و هم سيب‌زمينی و بادمجون توليد ميشه يکی يک کيلو. می‌ری اونجا می‌گی ياشاسين آذربايجان و زنده باد زبان ترکی. هر چند که اين خيلی خوبه و من با شنيدنش يه جوری می‌شم ولی من با اين هم مخالفم. شما بايد بگين ياشاسين رهبر، زنده باد اسلام که برادرای من هفته ديگه که 18 تيره روحيه بگيرن شما ها رو کتک بزنن. دست من بود همتون رو می‌گرفتم شالاق می‌زدم تا آدام بشين!
و تو ای مجلس، ای احمق به تو هم پيام دارم. با اين که دلم می‌خواد سر به تنتون نباشه. اما همين فردا بايد تصويب کنی که تولد بابک در زمستان بوده. چون در اون صورت با برفی که اونجا مياد با هليکوپتر هم نمی‌شه رفت تا جشن بگيرن و اين يه را حل بسيار خوب و جالب است که من گفتم که از همه بی‌ناموسی ها جلوگيری می‌کنه و از همه چی خوبه!
من ديگه با شما کاری ندارم، شما هم کاری به من نداشته باش و خودآفظ.

2003-07-06T04:23:00.000-07:00

مراسم (جشن) قلعه بابک يا جمهور يا بَذ
راستش بيشتر از اين که بخوام در مورد مراسم جشن تولد امسال بابک خرمدين بنويسم ترجيح می‌دم راهنمايی باشه برای کسايی که می‌خوان سال‌های بعد شرکت کنن. چون خودم خيلی تو وب گشتم و چيز مناسبی نيافتم.

1) در مورد تاريخ دقيق مراسم هنوزم مطمئن نيستم. يکی می‌گه 6 تير. اما مثل اين که 12 تير تولدشه. من که 13 تير رفتم و مراسم هم بود. شايد دو تا روايت باشه. بعد مثلاً هفته بينش رو هم هفته وحدت آذربايجان اعلام کنن!!

2)خوب قلعه در شهر کليبر هست. جای ماشين روش تا دم هتل بزرگ!! بابک هست که رونمای آجری داره!! می‌گفتند ديروز دم هتل جشن بوده و امروز تو خود قلعه. حتی يکی می‌گفت اونجا ساعت 11 کيک بزرگی رو که پختن، می بُرن. ما که چيزی نديديم.

3) اصولاً اگه خواستين يه روزی به خود قلعه بابک برين حتماً بايد خودتون رو برای يک کوهنوردی کامل آماده کنين. راه بسيار نفس‌گير و در مقاطعی صعب‌العبور داره که حداقل يک ساعت و نيم هم طول می‌کشه. تازه بايد دعا کنين که بارون نياد که احتمالاً به جای قلعه سر از دره در بيارين. من که يه کفش در راه بابک اهدا کردم. در ضمن کرم ضدآفتاب هم فراموش نشه تا مثل ما نسوزين!!!!!

4) اوائل جايی که بايد کوهنوردی رو شروع کرد شهرداری اومده روی کوه پله‌های سنگی گذاشته. هرچند امنيت رو بالا برده ولی سيستم فوق‌العاده مهندسی پله جون آدم رو از يه جای آدم در مياره. و همون اول آدم رو از بالا رفتن نااميد می‌کنه در حالی که بقيه اون‌جوریام سخت نيست. اين قسمت همون قسمتی که گويا بابک در هنگام حمله عرب‌ها سنگ می‌غلتونده و اون‌ها رو نابود می‌کرده. تا يادم نرفته در همين جا از شهرداری کليبر درخواست می‌کنم که از سنگ‌گذاری بقيه راه خودداری کنه!!

5)ما چهار نفر بوديم که دو نفر نفس کم آوردند. جدا شديم و تا آخر روز هم همديگر رو پيدا نکرديم. موبايل هم تا در طول راه قلعه در تنها و تنها دو سه نقطه آنتن می داد. همينش قابل انتظار نبود. البته کار رو راه ميندازه. من و دوستم يه نفس کلش رو رفتيم . بقيه هی توقف می‌کردند. اول فکر می‌کردم با سختی راه افراد کمی اون بالا باشن. ولی وقتی به قلعه رفتم و بچه‌ها و حتی پيرزنی با عصا رو ديدم کلی تعجب کردم. ا
لبته گم کردن دوستام قيمت سنگين داشت که دوربين دست اون‌ها بود و من عکسی نمی‌تونم بذارم اينجا.

6) کل جشنی که از قبل برامون تعريف کردند و ما برای ديدنش لحظه شماری می‌کرديم تجمع يه عده بود با دادن شعارهای برای آذربايجان. بعد هم تک و توک نواختن سازهای محلی به نام عاشيق. دو سه مورد هم حرکات موزون هم مشاهده شد. همين!

7) راستش يه تبريزی رو با خودمون برديم که مترجممون باشه. اين دوست تبريزی ما که بسيار متعصب هم بود با کمال ميل و با خلوص نيت!! شعارها رو برام ترجمه کرد . همش که ياشاسين آذربايجان می‌گفتند تو همون مايه های زنده باد آذربايجان. ولی خيلی از شعارها برای قره‌باغ بود که گويا براش بين آذربايجان و ارمنستان جنگه. اين‌ها هم هم شعار می‌دادند که قره‌باغ بايد به ما ملحق بشه و ما هم جدا بشيم!!! (نمی‌دونم نظر خود قره‌باغی‌ها چيست؟!؟!) شايد قبلاً که به ما می‌گفتند از ارمنستان و آذربايجان برای اين مراسم ميان در کل همين قره‌باغی‌ها بودند. شعارها ادامه پيدا کرد تا يه پرچم درآوردند. يکی می‌گفت پرچم بابکه. يکی می‌گفت پرچم آينده آذربايجان خودمون! در هر حال همون پرچم ترکيه با يه سبز و آبی اضافه بود. اميدوارم حداقل که کشور ترکيه( همون عثمانی) از اين‌ها ماه و ستاره رو گرفته باشه نه اين‌ها از اون. شعارها ادامه داشت تا شعاری رو که دوستم نبايد ترجمه می‌کرد رو برام ترجمه کرد و اون هم دشمن دانستن ارمنی و روس و فارس بود. بعد از اين در اون همه جمعيت متعصب ترک تا دو سه ساعت جرأت نداشتم فارسی صحبت کنم.

8) بايد بگم خودم از مخالف‌های صددرصد جدايی هستم چرا که اگه يکی جدا بشه بقيه هم شير می‌شن و ايران تموم می‌شه. يه جورايی ديروز حالم گرفته بود و می‌گفتم کاش نيومده بودم. آخه تو خود تبريز از اين خبرها نيست. با توجه به حالی که اخيراً دولت داره ميده به اين ها نبايد مشکلی باشه. هرچند اين جور عقايد افراطی و احساسی که من شديداً باهاش مشکل دارم و معتقدم تاريخ مصرفش تموم شده، در حد همين افراد محدوده و نمی‌شه به همه تعميمش داد. برای من که فقط به خاطر بابک رفته بودم به عنوان يه ايرانی بهش افتخار می‌کردم خيلی سنگين بود که به جای زنده‌باد آذربايجانی که انتظارش رو داشتم به غير خودشون فحش بدن. در کل به غير از خودمون شايد در کل يه خانواده و دو سه جون غير ترک ديدم. اين آخری‌ها هم يه ضبط آوده بودند که صدای آهنگ فارسیش بلند بود. هر کی هم رد می‌شد به ترکی يه چيزی بارشون می‌کرد که مثلاً اون‌قدر فارسی گوش کن تا جونت در بياد. در هنگام شعار دادنها و سوت و کف زدن‌ها احساس می‌کردم عقده‌هايی مربوط به جک‌های ترکی در حال تخليست!!!!! کاش همه به جای آرزوی عدم موفقيت و مرگ ديگران، آرزوی موفقيت و زندگی خودشون رو می‌کردند.

2003-07-03T14:47:00.000-07:00

طريقت عاشقی

خيلی به اين تابستون دلم خوش بود. می‌گفتم سه ماه وقت دارم برای خيلی کارها. اومد و امتحانات افتاد شهريور. گفتم اشکال نداره حداقل 2 ماه راحت تعطيلی دارم و فشرده تر کار می‌کنم. فقط مونده بود تا خونه پيدا بشه من تابستونم شروع بشه. الان دو هفته است که دنبال خونه هستم در اين تبريز [...] . دهن ما رو سرويس کردند. تازه مثلاً دانشجوييم، مثلاً قشر تحصيل کرده، مثلاً مهمون تبريزی‌ها، مثلاً آينده‌سازان کشور!!! ، حالا يه اعتماد ندارن خونه‌ای که مستقله و کسی هم نيست رو بدن به دو تا دانشجو. لعنت بر اين حس بی‌اعتمادی ( چقدر اخيراً همه رو لعنت می‌کنم) . نمی‌دونم چرا اين تبريزی‌ها ادعای کلاس می‌کنن. اون‌وقت در اين جور مسائل مثل 100 سال پيش فکر می‌کنن.
بعد از کش و قوس های فراوان يه خونه پيدا کرديم فکر کنم مال بابای باقرخان يا ستّار خان باشه!! کلی قديميه. بالاش هم يک زوج پيرمرد و پيرزن هستند. از اون ها هم هستند که اگه بری تالار انديشه (همون دست‌شويی) و بخوای بلند انديشه کنی!!!!! بيان بهت گير بدن که چه خبره؟ ( به قول خودشون نه خبر دی؟) خلاصه خسته شديم و شايد همين تخفه رو بگيريم. کلی هم بابتش پول می‌گيرن. يا يه خونه پيدا می‌شه در بهترين جای شهر خونه آشغال يا بدترين جای شهر خونه توپ. هر چی هم پول رو ببری بالا گويا اين حس پول دوستی اين تبريزی برانگيته نمی‌شه ( استثنائاً).
حالا نياين گير بدين همه حای ايران همينه و ... . من الان با تبريز کار دارم که تو دو هفته با پول مناسب و ضمانت آشناها هنوز که هنوزه خونه يافت می نشد!
يه خبر که در آينده تو قسمت حوادث روزنامه‌ها خواهيد خواند : "دو دانشجو در خيابان‌های تبريز جان باختند. هنوز علت مرگ مشخص نشده است."( فقط دنبال خونه بودند ،همين!)
راستی در تائيد حرف‌های گذشته يکی از بهترين پيتزا فروشی‌های تبريز و شايد بهترين، که در ايام باز بودن دانشگاه‌ها بايد 45 دقيقه صبر می‌کردی تا جا گيرت بياد الان که دانشجو ها رفتند، شب‌جمعه هم عمراً پر نمی‌شه. ديگه حرف نمی‌زنم. من با قوم و اينا کار ندارم. واقعيته به خدا.
--------------------
اصلاً يادم رفته بود. تولد بابک خرمدين رو تبريک می‌گم. الان مردم آذربايجان ازتولّد بابک به عنوان روز آذربايحان و از اين جورچيزا حرف‌ می‌زنن ولی من ازش خوشم مياد چون برابر سلطه خواهی عرب‌ها( ننگ) مردونه ايستاد. البته دلايل ديگه هم داره. ولی وقت ندارم که بگم چون بايد برم بخوابم چون می‌خوام فردا برم قلعه بابک ( در شهر کليبر) در مراسمش شرکت کنم.راستی وبلاگ خانوم در اينجا توضيح داده که کفايت می‌کنه! می‌گن نيروی انتظامی ريخته در حالی که با شلوغی‌هی اخير بعيد می‌دونم کاری به کار کسی داشته باشه. حالا حالاها بايد به مردم باج بدن. به خصوص که الان با سر برای هفته آينده کنسرت و ... ميذارن تا ملت خوش باشن و در شلوغی‌ها شرکن نکنن!
--------------------
از دست اين وبلاگ ديگه کلافه‌ام. يه روز خودش کار نمی‌کنه. يه روز عکس‌ها نيستند. يه روز نظرخواهی گير می‌ده ( کسی ندونه فکر می‌کنه سيستم ايرانيه!!). ولی حتماً و حتماً تا آخر تير يا دات کام يا دات نت خواهم شد. فقط يه روز مونده يه نظرخواهی می‌کنم که دقيقاً اسمش رو چی بذارم بهتره ، چون اسم دلخواهم قبلاً گرفته شده. کسی پيشنهاد نداره؟
--------------------
پسرعموی هم‌خونه‌ايم هم اومده. با توجه به تعريفاتی که از قليون های تبريز شنيده بود گير داده بود که بريم قهوه‌خونه. قهوه‌خونه های تبريز هم شوخی نيست. همه سبيل‌کلفت و از ترک‌های دوازده سيلندر. قليون هم از اين تنباکوهای ميوه‌ای نيست که سوسول بازی باشه که الان همه و البته خانوم‌ها هم می‌کشن (من نگفتم خانوم‌ها سوسول هستندا منظور ظرافتشون بيد!!!!). تنباکوی کاشان و خوانسار هست که دود نداره ولی کارشو خوب انجام مي‌ده. خلاصه رفتيم من را که کاری با دود و امثالهم نيست ولی دوستان همه کله پا شدند. يه چيز جالبی نوشته بود در يکی از تابلوهای قهوه‌خانه که به عنوان حسن ختام ميگم :

عاشقی را بايد از قليان آموخت؛
آتشی بر سر،
آهی بر دل و
اشکی بر دامن دارد!

همواره دلهايتان بی کينه و حسد و شاديتان افزون و آسمان عشقتان آبی باد!

2003-07-01T18:49:00.000-07:00

لعنت بر هر چی بی‌ناموس

خيلی باحال بود اول فيلم دائی‌جان‌ناپلئون با صدای مش‌قاسم شروع می‌شه که بر هر چی نسترن بی‌ناموس لعنت (فکر بد نکنين، گل نسترن). اخيراً شنيدم در سيستان و بلوچستان يه درختی هست به نام جمو (يا جم) که دارای ميوه خوراکی هم هست به رنگ بنفش. بنا بر اعتقادات مردم اون منطقه در يه مقطع خاص از سال بايد يکی لختِ مادرزاد ضرباتی با تبر به درخت بزنه تا اون سال ميوه بده و طبق گفته‌های دوستان در غير اين صورت اصلاً ميوه هم نمی‌ده. تازه جالبش اينجاست مردم هم تعلق خاطری خاص به اين مراسم دارن و به تماشای افرادی که مسئول اين کار شدن ميرن!!!!!!! خلاصه اين هم يک درخت بی‌ناموس که به نوبه خود موجب ترويج فساد در مملکت ايران می‌شه!
در هر حال اين رو گفتم گريزی بزنم به اقوام ايرانی و ميزان اطلاعات ما از اون‌ها. واقعاً ما به عنوان يک ايرانی چه شناختی از اين‌ها داريم. چندتا از ماها تفاوت لباس يک بلوچ با يک افغانی رو می‌دونيم که تشخيص بديم هم‌وطن هستيم يا نه. چندتامون می‌دونيم که زبون بلوچی تقريباً همون زبان هنديست و مردمان سيستان و بلوچستان که 80% بلوچ هستند اکثر آهنگ‌ها و فيلم‌های هندی رو می‌فهمن. چند درصدمون می‌دونيم که يه استانی به نام بلوچستان در پاکستان هست و بلوچ‌های ايرانی براشون فرقی نمی‌کنه جزء ايران باشن يا پاکستان چون هر دو جا شناسنامه دارن و دو مليتی هستن! واقعاً ما که کسی رو که لباس محلی خودشو پوشيده مسخره می‌کنيم و ميگيم طرف جواد تشريف داره چطور سنگ فزهنگ ايرانی رو به سينه می‌زنيم. ما مثلاً ايرانی هستيم ولی الان در آذربايحان همه کانال‌های ترکيه رو نگاه می‌کنن و آهنگ‌های اون‌ها رو گوش می‌دن. بلوچ‌ها هم همين کار رو می‌کنن نسبت به هند و پاکستان. طرفای خوزستان همين برنامه رو با عرب‌ها دارن و تلويزيون اون‌ها رو به تلويزيون لاريجانی ترجيح می‌دن. به زودی مردم خراسان هم بايد برن کانال‌های افغانستان رو ببينن. اين لاريحانی بی‌شعور دلش خوشه تلويزيون داره. نه برنامه سياسی خوب، نه برنامه سرگرمی خوب، نه برنامه آموزشی خوب که حداقل بدونيم کی هستيم. اون وقت توی تلويزيون می‌گن : ايران قبل اسلام هيچ نبوده و اگر اسلام نميومد معلوم نبود چه بلايی سر ايران ميومد. گويا سردمداران صداوسيما که عموماً الان اصليت عرب دارن ياد اجداد خودشون افتادند. واقعاً چقدر بدبختيم ما. حمله آخوندها به ايران از حمله مغول‌ها هم بدتر بوده. اين ريا و کينه و حسادت و طمع و بی‌رحمی و از خود بیگانگی فرهنگی رو چه کسی به سر ما آورده. چرا آدم بايد تو ايران بترسه در جواب حالت چطوره؟ بگه خيلی خوبم. هر چی از نظر اقتصادی عقب باشيم میشه بعدها يه کاری کرد. اين بی‌فرهنگی‌ها رو در طی چند نسل هم نمی‌شه جبران کرد. بايد ديد و ازشون خورد و دم نزد. زندگی تو هم‌چين محيطی آدم رو زود پير می‌کنه مخصوصاً اگر بخوای تو زندگيت آدم باشی. همش بايد آه بکشی و بشی همون ايرانی که معروفه به غم‌پرست بودن و واقعاً هم هستيم. قديما عروسی‌ها هفت شبانه روز بود و عزائی يکی دو روز. الان برعکس شده. خلاصه بايد يه جور عقده‌های روانی رو تخليه کرد.
از کجا شروع کردم به کجا رفتم. امان از دست پدران و مادرانمون که هم‌چين افرادی بالای سر ما آوردند. نمی‌خوام که فقط بنالم و به قولی مرثيه سرايی کنم. واقعاً هم نمی‌دونم بايد چی‌کار کرد. اگه بيشتر صبر کنی ايرانی که يه موقع دريغ بود که ويران شود، ويران تر ميشه. اگه بخوای فعاليتی کنی، خودتون بهتر نتيجه رو ميدونين. از کارهای احساسی متنفرم. کل ملت ايران در زمان انقلاب 57 مسخ شدند و احساسی عمل کردند و نتيجه اين شد. کاش می‌شد خودمون معقوانه درستش کنيم ولی هر جور فکر می‌کنم بالاخره پای آمريکا به ايران باز خواهد شد به خصوص وقتی که اخيراً يهودی‌های آمريکا ميگن ايران زيادی بزرگه و بايد تجزيه بشه. با داشتن اقوام مختلف که عموماً به جرم اقليت بودن مذهبی يا ... دچار محروميت بودند در ايران، با يه جرقه می‌شه ايران رو تيکه پاره کرد. کاش می‌شد نذاريم کار به جايی برسه که مورد تجاوز آمريکا قرار بگيريم و لعنت بر هر چی کشور بی‌ناموس!!!

2003-06-30T18:34:00.000-07:00

بعدها فهميدم که اين استاد گرانقدر از دوستان پدرم بوده . شايد به همين دليل بوده که کوتاه اومد و امتحان ديگه از ما گرفت. و باز هم بعدها فهميدم که سر يک کلاس سکته قلبی کرده و اگه ناظم مدرسه به او آمپول تو رگی نزده بود مرده بود. و متأسفانه شنيدم که دختر و دامادش در يک تصادف مردند و بچه‌شان رو دست اين پيرمرد مانده. در هر حال من که خيلی ازش خاطره خوبی دارم و برایش آرزوی بهروزی و پيروزی می‌کنم . اين هم يه نتیجه فوق‌العاده مهم در غالب يک شعر سنگين :
چــــــــــــــوب معلّم، گُلـــــه
هـــر کــی نـــــخــوره، خُلـه
-----------------------
اگه می‌بينين که ادامه رو تو پست جديد نوشتم صرفاً به اين خاطر که گويا سيستم جديد بلاگر از يه حدی بيشتر نمی‌شه مطلب نوشت. يکی نيست به اين‌ها بگه آخه نونتون نبود، آبتون نبود ، سيستم جديدتون چی بود؟

2003-06-30T18:02:00.000-07:00

کتک‌خوریِ مَلَسِ من

اين خاطره مربوط به سوم راهنمايی من می‌شه. راستش اصلاً از نوشتار خودم خوشم نيومد. ولی چون تمام تفکرات اوليه نوشتن هم‌چين چيزی رو در جلسه يکی از امتحانات (از سر بيکاری ) انجام داده بود، دلم نيومد که نگذارمش!!! چون هر چند پر از غلطه ولی خيلی وقتم رو گرفت، نوشتنش به سبک مثلاً قديمی! اميدوارم ارزش خوندن داشته باشه.
---------------------------
در آن دوران من ( علی‌رغم حالا و البته همچون آينده!) از شاگردان خوب و مطرح بودمی. به خصوص ادبيات و عربيم در سطح فوق‌العاده‌ای بودندی. ما را استادی بودی که هم عربی و هم ادبيات را درس گفتی. از اين استاد اگر بخواهم بگويم می‌توانم به هيکل چهارشونه و قد بلند و سنی حدود شصت و اندی اشاره کنم. در چهره‌اش چشمان و دماغ عقابی‌اش بسيار برجسته می‌نمودی و با کله‌ای کچل و صدايی هم‌چون خرس بسيار رعب‌انگيز بودندی و هر که وی را ديدی از وی هراس به دل او آمدی وليکن سواد او بس افزون بودی.
بعد يکی از امتحانات خفن(ثلث اول) که از ما گرفته بودندی، وی را تصميم آن شدی که يکی از اشعار امتحان را خود بررسی (تجزيه و تحليل) کنندی. با دستور وی يکی از دانش‌آموزان مشغول پاک کردن تخته و نوشتن شعر مورد نظر شدندی. نگارنده حقير را معلوم نبودی ( و همچنان نيستی) که بنا بر چه سرّی با ديدن اول شعر مر خاطر را ياد از يکی از آهنگ‌های سنّتی با صدای صديق تعريف آمدی و من شروع یه خواندن آن ( البته تو مايه‌های زمزمه) نمودمی که البته با سر و صدای بچه اصلاً جلب توجه نکردندی:
چون است حال بستان ای باد نو بهاری؟
به ناگاه کلاس ساکت شدندی تا استاد درس را شروع کنندی و صدای نخراشيده‌ی بنده در کلاس طنين انداز شدندی. استاد هم‌چون برق گرفته شدی (چرا که کسی از شدت هيبت او در طول تاريخ تدريسش يارای چنين جسارتی را نداشتندی) و بانگ زد که چه کسی بودندی؟؟؟. من که رخسار خشمگين وی را ديدمی روی‌زرد گشتمی به عظمت سوتی خود پی بردمی ؛ چون احتمال می‌دادمی که اگر بعد از تحقيق و تفحص مرا دريابد مر جانم را اميدی نيست مظلومانه و با نااميدی از کتک نخوردن دستم را بالا بردمی. بی درنگ بر من نزول اجلال کردندی و سيلی آبداری بر حقير نثار فرمودندی. از شدت سنگينی و قدرت سيلی گوشم شروع به زنگ زدن نمودندی.( و حتّی گنجشکانی چند در بالای سر من شروع به چرخيدن و آوازيدن نمودند!!) صورتم کاملاً بی‌حس شده بودندی و بی اختيار اشک در چشمانم جمع شدندی. دستم را بر روی صورتم گذاشتمی و به سوی بغل‌دستيم متمايل شدمی که ضربات بعدی را متحمل نشومی. در همين اوضاع و احوال بودی که دوستی که در جلويم نسشته بودندی برای نجات من دست به کار شدندی و اقدام به دفاع از من کردندی. استاد گرانقدر هم نامردی نکردندی - به من يکی زده بودندی- به او بالای ده ضربه متوالی وارد کردندی که چرا از وی دفاع کردندی. من که از حماقت استاد بسيار خنده‌ام گرفته بودندی هر چه به خود به فشار وارد می‌کردمی که جلوی خنده خود را بگيرمی، نتوانستمی و حالا نخندی کی بخندی. حالا درد يک طرف ، خنده يه طرف ، هراس از ضربات بعدی يک طرف. فی‌الحال جفتمان را اخراج کردندی و ورقه‌هايمان را پاره. در هنگام رفتن به بيرون يک مشکل رخ خود را بر ما نمايان کردندی و آن خرابی دستگيره در بودندی که در حالت عادی يک دقيقه می‌بايست برای گشودنش وقت صرف کردندی. در آن لحظه حاضر بودمی که کل زندگيم را برای باز شدن در بپردازمی! مخلص کلام اين که اين مشکل به تنهايی دو سه پس گردنی هم به کتک خوری مَلَس ما اضافه کردندی.
وقتی از مهلکه خلاصی يافته بودمی، همواره به دوستم خنده می‌زدمی که اين چه کاری بودندی که تو کردندی( البته عذاب وجدانی نسبت به وی داشتمی) . علی‌ایِّ‌حال در همان زمان که ما در راهروی کلاس اوقات می‌گذرانديم ، راهرو شلوغ‌ترين زمان خود را سپری می‌کردی و آبرو داشته و نداشته‌مان چون آب روان در حال رفتن بودی. جالب اين‌جا بودی که شاهکار بنده به زودی نقل محافل گشتی (البته مثلاً شاگرد خوب بودن و رئيس انجمن اوليا بودن ابوی بنده مزيد بر علت شده بودندی) و کليه دبيرانم در آن مقطع با ديدن بنده لبخند معنی‌داری تحويلم می‌دادندی. يکی از دبيرانمون گيری بس سه‌پيچ داده بودندی که تو بايد برای من آن شعر را بخوانی!!! چرا که فکرش آن بودی که من يکی از شعرهای جلف لس‌آنجلسی را خوانده بودمی. بالاخره موافقت کردمی که آن را در گوش وی بخوانمی. وقتی اين کار را کردمی از شدت سنگينی آواز و البته صدای دلنواز بنده!!!!! خود شرمنده گشتی.
اما چيزی که شيرينی اين خاطره دوچندان کردندی همانا دو قضيه بودندی. يک آن که در امتحان جبرانی (چون ورقه‌ها را پاره کرده بودندی) که بس ناجوانمردانه سخت‌تر از قبلی بود آن‌قدر خوب جواب دادمی که خود هنگام تصحيح يک آفرين بر من حواله کردندی. دوم هم آن که در کلاس ما فقط نگارنده حقير در مدارس تيزهوشان قبول شدندی و تبريک وی به من بسيار بسيار دل‌چسب بودندی.

2003-06-28T15:02:00.000-07:00

جهان گاوی و گاو جهانی!

اين روزهای زندگی من رو ياد يه قسمت از کتاب کيمياگر نوشته پائلو کوئليو مياندازه. هر چند دل خوشی ازش ندارم( بعد می‌گم چرا) ولی بعضی از تيکه‌های کتاباش واقعاً زيباست. بعد از اون که يه خونه پيدا کرديم و صاحب‌خونه هم راضی بود ولی صاحب آپارتمان مخالفت کرد، ديگه واقعاً مأيوس شديم. هم‌خونه‌ايم هم کاملاً قطع اميد کرده. تو همون کتاب نوشته هميشه قبل از طلوع آفتاب يه لحظه‌ای هست که تاريکی هوا به بيشترين حد خودش می‌رسه. يا به تعبير ديگه هميشه افرادی که تو بيابان‌ها از شدت تشنگی و خستگی جان خودشون رو از دست ميدن اکثراً جسدشون در صد متری آبادی‌ها (واحه) پيدا می‌شه.
در مورد خودم و پيدا کردن خونه دقيقاً هم همين‌طور شده . اميدوارم ديگه هوا از اين تاريک‌نشه و سريع‌تر خورشيد هم طلوع کنه چون خودم هم خسته شدم، هر چند اميدوارم. به قول معروف:
زمـستــان را بــود فرجـــــام نـوروز
چنان چون تيره شب را عاقبت روز

حالا چرا از پائلو کوئليو خوشم نمياد مربوط می‌شه به همين ديوانه کبير. راستش همون اوائل دوستی بود که کتاب « ورونيکا تصميم می‌گيرد بميرد» رو به من داد. ضمن اينکه توصيه می‌کنم بخونينش بايد بگم همه توصيفات که در باب ديوانه‌گان آن اسايشگاه می‌شد همه در او صدق می‌کرد. یعنی کتاب فوق‌العاده روش تأثير گذاشته بود باعث شده بود که با شبيه سازی خودشو ديوانه جلوه بده (البته استعداد داره) و تمام کارهاشو با ديوانگی توجيه کنه. همين نويسنده هم يه موقع خودش در تيمارستان‌های برزيل بوده. و اين حرفش در کتاب در مورد عشق همجنس‌ها، شديداً مورد علاقه اين پسره قرار گرفته بود. آدم نوينده می‌شه که يه راه جلو ديگران بذاره نه که گمراه ترشون کنه. هر چند شايد يه خورده اين نتيجه‌گيری نت معقول به نظر برسه.
دليل ديگه‌اش اينه که اين بابا عرفان خودمونو به صورت دست دوم تحويل خودمون می‌ده. مثلاً کتاب کيمياگر دقيقاً یه برداشت از يکی از داستان‌های مثنوی مولويست! هر چند همينم هنر می‌خواد که آدم يه چيزی از روی يکی ديگه بنويسه و در جهان پرفروش بشه.
در پايان بايد بگم کاش کمی بيشتر قدر خودمونو می‌دونستيم. کتاب مثنوی در آمريکا جزو بيست کتاب پرفروش ميشه ولی ما خودمون کمتر پيش مياد که اين کتاب رو حداقل در خونه داشته باشيم. تازه الان کشور ترکيه وقتی ديده مولانا زياد تو جهان طرفدار داره با سوءاستفاده از بودن سنگ قبر مولانا در ترکيه و گذاشتن بزرگ‌داشت‌های فراوان و البته با خرج پول داره به جهان القا می‌کنه که مولانا مال اوناست. لعنت بر مسئولان مملکت ما که نه تونايی محافظت از تماميت ارضی ما رو دارن و نه آبروی ادبی ما.
---------------------
چند وقتيست که هم بلاگر (تاريخ به روز رسانی رو رعايت نمی‌کنه) هم جايی که عکس‌هام توشه و هم قسمت نظرخواهيم شاس می‌زنه ( یعنی گيج ميزنه يا خوب کار نمی‌کنه!!!!) . نمی‌دونم چی شده که همه با هم اين جوری شدند در حالی که هر کدوم مربوط به يه سايته. البته نظر خواهی اگه روش کليک کنی بعد بری يه چايی بخوری و قليون بکشی بالاخره ظاهر می‌شه. در هر حال خيلی عروس خوشگل بود آبله هم زد!!
---------------------
راستی چرا اين قدر اينترنت خلوته. هر چند اکثر کاربران دانشجو هستند و طبيعيست ولی چون مال من امتحانام افتاده شهريور و طبق مثل کافر همه را به کيش خود پندارد، فکر می‌کنم همه بايد مثل خودم دائماً باشن!

تو اين ويران‌سرای آهن آباد
همه حيثيت عشق رفته بر باد
همه لب دوخته‌ايم هنگام فرياد
به چه دل خوش کنيم زنده بمونيم
آخه تا کی از آزادی بخونيم
خدا داند که در مرز جنونيم

البته من اين‌قدرها هم وضعم خراب نيست! گودی‌بای!!!!!D:

2003-06-27T16:47:00.000-07:00

مولانا و موبايل و به سوی کاميابی

کارم هر روز شده گشتن دنبال خونه. بعد هم که خسته ميام خونه تنها کاری که بهش رغبت دارم به روز کردن وبلاگه. برای همين هر روز داره آپديت ميشه.

------------------------------

بالاخره قضيه اين پسره ديوانه کبير ( اسمی که هميشه با اين نام صداش می‌کنم) رو نوشتم. به راحتی می‌تونستم يک کتاب در موردش بنويسم با تفسيرها و تحليل‌ها. ولی با حذف خيلی چيزها اينی بود که نوشتم. ديگه دوست ندارم بهش بپردازم ولی چون درس‌های زيادی از قضيه گرفتم شايد بعدها به تدريج نکاتی رو گفتم. يه چيزی بود که هميشه به خودش می‌گفتم. دوست دارم توی وبلاگم هم گفته باشم. اين رو در کتاب «به سوی کاميابی» ( جلداول) نوشته آنتونی رابينز ( پرفروش‌ترين کتاب سال 1990 آمريکا) خوندم.

در آمريکا يک قاتل و دزدِ خطرناک بود که در سطح کشور معروفيت داشت. همين شخص دو پسر داشت. يکی از دو پسر از بهترين دکترهای آمريکا بود و ديگری همچون پدر خلافکار بود بسا بدتر. جالب اينجا بود که وقتی از پسرها پرسيدند چطور شد که کارتان به اينجا کشيد، جواب هر دو يکی بود. هر دو گفته بودند با همچون پدری چه انتظاری داشتيد!

اوايل بهم می‌گفت به فقرش افتخار می‌کنه. ولی در طول زمان فهميدم که تمام مشکلاتش به فقر مربوط می‌شه و حسرت نداشتن. البته به قول خودش هم فقر مالی داشت و هم فرهنگی. همواره بهش می‌گفتم تو داری از فقرت بدترين برداشت رو می‌کنی. نه اون‌قدر شخصيت بزرگ داشت که با وحود فقر مثل آدم زندگی کنه و به فقرش افتخار. ونه اراده‌ای که با فقر مبارزه کنه. هر چی هم می‌خواستم به يک راه هدايتش کنم فايده‌ای نداشت. دلش خوش بود يکی ديگه هم ميدونه مشکلاتش رو و من رو می‌خواست برای هم‌دردی و نه چيز ديگه. اين رو تا اين جا داشته باشين.

گهگداری با کمی اعتماد به نفس قضيه خودم با اين پسره رو با قضيه شمس‌الدين ملک احمد تبريزی و مولانا مقايسه می کنم. يک سؤال اساسی برای اولين بار در تاريخ :
اگه شمس تبريزی موبايل داشت عاقبت مولانا چی می‌شد؟
من که فکر می‌کنم اسمش به عنوان بزرگ‌ترين مزاحم تاريخ در می‌رفت و مطمئناً نه عارف معروفی می‌شد و نه شاعر مشهور. بعضی وقت‌ها به سرم می‌زنه که شمس اصلاً آدم بزرگی نبوده و فقط هجران او مولانا رو مولانا کرد. وقتی می‌بينم که اين پسره از منِ بی‌ارزش و حقير که فقط ادای خداشناسی رو در ميارم چه بتی ساخته ، با خودم می‌گم چرا شمس خودشو از مولانا پنهان کرده. به نظرم شمس آدم زرنگی بوده که وقتی ديده در برابر مولانا کم مياره خودشو قائم کرده تا مولانا از او بت بسازه و همچنان که ديديم عشق اين بت(نگار) او رو به عشق خدا کشوند. الان فکر می‌کنم تمام داستان‌ها پيرامون شمس افسانه‌ای بيش نيست. کار غالب نوع بشر اين‌گونه است که از چيزی که وجودش توأم با رمز و راز شده افسانه می‌سازه. من خودم هم اعتراف می‌کنم در برابر اين پسر خيلی اطلاعات کمتری دارم. می‌دونم اگه به سوی خداشناسی بره من بايد جلوش لنگ بندازم. مشکلش نداشتن منطق و کارهای افراط و تفريطيست.
حالا می‌خوام نتيجه بگيرم با اين اوضاع مسئوليتم رو سنگين می‌دونم. چون هر چی بهش بگم براش حجته. پس حق اشتباه ندارم. کاش می‌تونستم يه جور خودم رو ازش مخفی کنم. خودش بهم می‌گفت بهترين شعرهام رو در پنج ماه دوری از من گفته. من اگه در دسترسش نباشم در نظرش بهترين آدم هستم و او سعی خواهد کردم خودشو شبيه اون شخص فرضی من کنه و به قول معروف ديکته نانوشته غلط نداره. تنها می‌تونم به خدا پناه ببرم. همين!

هوس کردم يه داستان بنويسم در مورد مولانا و شمس با وجود عنصری به نام موبايل. فقط بايد کل کتاب‌های ديوان شمس و مثنوی رو بخونم تا ازش استفاده کنم و البته کتاب‌های ديگه. فکر می‌کنين بتونم؟

آخرش هم بگم در هر حال ارادت زيادی دارم به شمس. چون افسانه‌های او ( و شايد واقعيت‌ها) هم جالبند. با مولانا هم خيلی حال می‌کنم. با خيلی از اشعارش زندگی می‌کنم. هر چند تو اين دوره زمونه شخصی مثل شمس شايد پيدا نشه ولی اگر هم می‌شد غرورم مانع از اهميتم به او می‌شد. چون فکر می‌کنم وقتی آدم آنلاين خدا رو داره ديگه آفلاين می‌خواد چیکار. و به قول معروف : شگفتا در سر ما شورش عشق جنونی بود اما عاقلانه!

--------------------------------------

در مورد عکس هم بايد بگم نمی‌دونم چرا گذاشتمش. فقط چون باهاش حال می‌کنم. دنبال ربطش با موضوع مطروحه نباشين!

2003-06-27T06:35:00.000-07:00

يکی من رو نجات بده!

از بس خيابون‌های تبريز رو برای خونه متر کردم فکر کنم تمام دريچه‌های لانه کبوتری پام!!!!! نابود شده. اصلاً به اين بنگاه‌های تبريز می‌گی خونه دانشجويی انگار داری بهشون فحش خواهر مادر می‌دی. تا حالا بيست تا خونه پيدا کرديم که آخرش به يه بهونه ما رو سر دوندن. جالب اينجا بود وقتی داشتم مخ يه نفر رو سالاد می‌کردم که خونه رو بهمون بده بنگاهی تعريف می‌کرد يه نفر دنبال آپارتمان بود و از يه آپارتمانی خوشش اومده بود. داشتن برای ديدن خونه قرار می‌گذاشتن که بنگاهی يه دفعه برای بازارگرمی گفت، تازه آسانسور هم داره که طرف از گرفتنش پشيمون می‌شه. استدلال طرف هم اين بوده که شايد ما که طبقه پنج هستيم؛ دخترم سوار آسانسور بشه بعد طبقه چهارم پسر همسايه هم سوار شد اون وقت من از کجا بدونم تا پايين با هم چی کار می‌کنن؟!؟!؟!؟!؟ اين رو که گفت می‌خواستم بی‌خيال همه چيز بشم برم خوابگاه.
جالبه که ما نامردی نمی‌کنيم اول شرايط پولی رو می‌گيم يارو چند جا آدرس می‌ده بعد که می‌پرسه چند نفرين و می‌فهمه مجرديم با نگاه عاقل اندر سفيه ميگه نداريم که از صد تا گم شو بيرون بدتره. در همين اوضاع بود که من و ‌هم‌خونه‌ايم تصميم گرفتيم در اسرع وقت متأهل بشيم!! شما دختر خوب سراغ ندارين؟
به تمام خستگی‌های بالا اين رو هم اضافه کنين که برای دل بعضی‌ها يه روزه رفتم تهران و برای خونه پيدا کردن خونه برگشتم تبريز. جاتون خالی عروسی بود. يکی از آشناهای دورمون از آمريکا اومده بود. متأسفانه يا خوشبختانه پسر بود!!! به زور فارسی صحبت می‌کرد. می‌گفت آمريکا رفته بود کلاس رقص ايرانی. طرف هم بهش گفته بود راحت‌ترينش اينه که رو زانوهات خم شی و بعد پاشی بعد هم دست‌هات رو بياری بالا سعی کنی پشه بگيری!!!! مردم از خنده. کلاً وقتی در مورد روابط دختر و پسرها براش صحبت کردم داشت ديوانه می‌شد.

واقعاً آدم اگه بخواد از تک تک لحظات زندگيش می‌تونه استفاده کنه و ازش درس بگيره. رفتيم فيلم "صورتی" . نمی‌گم فيلم بدی بود، اتفاقاً تيکه‌های باحالی داشت. ولی يه درسی از يه حرف تو فيلم گرفتم که مدتی بود فراموش کرده بودم. شرمنده ان ديگه خيلی خصوصيست!

هر بار که به مراجعات وبلاگ نگاه ميندازم کلی لينک از گوگل دارم سر کلمه‌ی «عکس‌های هديه تهرانی» که يه بار در مورد فيلم خانه‌ای روی آب نوشته بودم از بس عکس‌های بی‌حجابيش رو ديدم ديگه اين جوری برام سخته ببينمش.با خودم گفتم برای بالا رفتم آمار سايت يه سری کلمات جديد هم بنويسم!!! عکس‌های نيکی کريمی، عکس‌های لعيا زنگنه، عکس‌های فريماه فرجامی و ... . البته اين‌هايی که گفتم خودم عکس‌هاشون رو ديدم و دارم. حالا ملتِ اندر کف الکی ‌ميان اين جا چهار تا فحش ميدن ميرن. شايد بعد ها همشون رو گذاشتم تو يه سايت که حال کنن.
چند وقت پيش داشتم يه مصاحبه مفصل با هديه تهرانی در مجله دنيای تصوير می‌خوندم. خيلی فهيم‌تر از اونيست که فکر می‌کردم و ذهنيتم کاملاً عوض شد.

اين سيستم جديد بلاگر بد مصيبتی شده. اصلاً حال نمی‌کنم و البته جونم در اومد تا درستش کنم. از طرفی اين Sharemation ( جايی که عکس‌هام رو ميذارم توش) هم اکثراً کار نمی‌کنه. همش ضدحال!

-------------------------

يک جمله بسيار زيبا از کنفسيوس که تازه شنيدم ولی مدت‌ها بود بهش اعتقاد داشتم :

عنصر انتخاب در پيشرفت انسان بسيار مهمتر از آموزش و يادگيريست.

يعنی اول ببين می‌خوای چی کاره بشی بعد از انتخاب تازه بايد تلاش و کوشش کنی. به قول يکی از استادامون بهتره الان تصميم بگيرين می‌خواين چی کار بکنين، نه اين که دم مرگ فکر کنين چی کار کردين؛ مثلاً اگه می‌خواين تو زندگی زيرآب‌زن باشين برين با قدرت تمام و با آگاهی اين کار رو انجام بدين. در راستای همين موارده که من فعلاً در مرحله انتخاب هستم و هيچ دروس دانشگاهيم رو نخوندم و نمی‌خونم . چه توجيه دل‌پذيری!

2003-06-23T09:52:00.000-07:00

عشق يک ديوانه‌ی کبير (قسمت دوم)
با شروع تاستون زنگ زدن‌های متواليش شروع شد. وقت و بی‌وقت. خونه و موبايل. هميشه در معرفی خودش می‌گفت فلانی از [...] ( يکی از شهر‌های کوچک و ناشناس آذربايجان غربی). من هم
نمی‌دونستم به خانواده بگم اين کيه؟!؟ ديگه از تحملم خارج شده بود. يه جوری که کار به فحش و تهديد کشيد که اگه باز زنگ بزنی عمراً در سال جديد نخواهی توانست با من صحبت کنی. اما دست بر نداشت و من هم تصميم گرفتم درسی جدی بهش بدم. گويا پدری دارد فوق‌العاده مذهبی و بی‌فرهنگ که راه به راه جلو خواهراش وقتی عصبانی می‌شه فحش خواهرمادر می‌ده. از ترس همين پدر با تمام عشقش به موسيقی رفت يه سه‌تار خريد و زيرزمين خانه‌شون قايم کرد. در همين تابستون بود که سه‌تار رو برای اومدن به شهر ما و ديدن من فروخت. اما اجازه ندادم که بياد. واقعاً ديوانه‌ام کرده بود. خلاصه هر جور بود تابستون به سر اومد. روز اول دانشگاه اومد و هر چی اصرار کرد قبول نکردم حتی باهاش صحبت کنم. کلی عذر خواهی کرد و هر کاری کرد حتی گريه. می‌دونست در برابر اين چيزا زود خر می‌شم و دلم می‌سوزه. ولی اصلاً کوتاه نيومدم. تا پنج ماه هی برام واسطه می‌فرستاد. خودم شرمنده دوستام می‌شدم ولی قبول نکردم؛ همه من رو متهم به غرور می‌کردند و اينکه مگه رئيس‌جمهوری.موقعی که لازم باشه از سنگ هم سرسخت‌تر میشم . تا اين که خود همون شخصی که گويا من به او شباهت داشتم برام زنگ زد . يه جورايی روم نشد بگم نه. تازه خودم هم کم وبيش تصميم داشتم که ادامه بدم. چون هر چند تا اون موقع تونسته بودم به خدای خودش بازگردونمش ولی کلی مشکلات روحی و روانی داشت که نمی‌تونستم به عنوان کسی که آگاهی داشت چشمام رو روش ببندم. به قول خودش در برابر من روحش رو لخت ارائه کرده بود و من کاملاً نسبت به او شناخت داشتم. پس اين بار قبول کردم اما با شرائط محدود و سخت‌گيرانه. بايد بگم ماهی يک بار ديدار و البته ارتباطات ای-ميلی. هر چند از نظر مالی در مذيقه بود ولی يه ميل زدن از پولی که برای زنگ زدن‌ها می‌پرداخت کمتر بود. تازه براش شرط گذاشته بودم که بايد معدل الف بياره (ترم قبلش مشروط شده بود) و اگر مياورد از طرف دانشگاه کلی امکانات اينترنتی داشت. هر چند نياورد ولی کلی از نظر معدل صعود کرد. و من اون شرط رو هم بی‌خيال شدم(البته دروغ هم گفت که بيست صدم کم آورد ولی دو نمره و بيست صدم کم آورده بود!!). خلاصه اين‌ها مربوط اسفند می‌شن و وقتی عيد اومد علی‌رغم قولش باز هی زنگ می‌زد. اين دفعه اون تهديد کرد. اگه جواب ندی مزاحمی زنگ میزنم يا وسائلت رو تو دانشگاه می‌دزدم و ... . من هم کوتاه نيومدم. روز آخر ساعت سه بعدازظهر بيش از 50 بار زنگ زد و قطع کرد. متناوب به موبايل و خونه زنگ می‌زد و تابلو بود که اهل خونه فهميدند که مراحمت‌ها مربوط به منه. آدم نمی‌دونه چی بگه. باز دختر باشه يه چيزی. کلی تيکه بارم کردند به علاوه سرکوفت. ديگه عزمم جزم بود که قضيه رو فيصله بدم. با همه اعضای خانواده‌ام هم صحبت کرد که بلکه واسطه شن. اين که خانوادم نسبت به من چی فکر می‌کنن کلی آزارم می‌داد . خلاصه هر روز جلو دوستام و جلوی هر کس ديگه به صورت تابلو به من زل می‌زد. هی در جمع‌هايی که بودم وارد می‌شد که دوستام هم کلافه شده بودند و می‌خواستند بزننش. مثل گربه‌ای بود که يه بار بهش غذا بدی و ول کنت نباشه. رفته مسئول تلفن خوابگاه هم شده و شب ها هم بالای 10 بار بهم زنگ می‌زد ولی جوابی نمی‌شنيد. کيفم رو هم همش می‌دزديد. وقتی به نتيجه نرسيد گرفت پاره‌اش کرد( کيفی که يادگاری خاله‌ام بود) . ولی من اصلاً به روی خودم هم نياوردم و حتی قبول نکردم که فقط جواب سلامش رو بدم .در همين روزها بود که اسم عشق رو می‌شنيدم حالم بهم می‌خورد. بعد يه مدت گفت می‌دونم اشتباه کردم ديگه من می‌رم پشت سرم رو هم نگاه نمی‌کنم. يک ماه اين رو گفت و باز فرداش اومد گفت نمی‌شه. يه روز اومد بهم گفت تو رو خدا منو بکش؛ من امضا میدم که راضيم. اين هم نشونه ضعف منطقش بود. اين خرفش من رو به فکر فرو برد. راستش رو بخواين استخاره‌ای کردم تصميم گرفتم که جوابش رو بدم. فرداش خودش اومد گفت هيچ نمی‌خوام جز يه رابطه در جد ای-ميل. من هم با اکراه!!! و منت قبول کردم. حالا هم نمی‌دونم اين قصه به کجا می‌انجامد؟؟!؟ اميدوارم آخرش باشه.
در پايان بايد اعتراف کنم اين بنی بشر مطالعات خيلی زيادی داره، قلم خوبی داره(شعرهايی چند هم میگه)، خط خوبی هم داره. ولی مشکلش اينه که فکر می‌کنه خيلی بيشتر از ديگران می‌فهمه ولی هنوز به بلوغ فکری نرسيده و آدمی بس کم‌ظرفيت و بی‌جنبه هست.به قول معروف:
آن کس کـه نداند و نداند کــه نداند
در جـهـل مرکــب ابـــدالادهـر بماند

درس‌هايی که تا حالا گرفتم از اين قضايا :

1- نمی‌شه کاری رو برای خدا انجام داد ولی از تعلقات دنيوی دل نکند.
2- در باقی عمرم تمام سعيم رو می‌کنم که با کسی رودربايستی نداشته باشم. به خصوص در گفتن نه. تمام سعيم رو می‌کنم هر چند می‌دونم فوق‌العاده سخته.
3- يِه بار بهم گفت:" از اين لباس که تنمه خسته شدم. پول ندارم اين کفشم که سوراخ شده عوض کنم. حتی پول ندارم تيغ بخرم که ريشم رو بزنم" با شنيدن اين حرف تا دو روز مخم سوت می‌کشيد که چقدر غافليم ما. حسرت نداشتن خيلی اثرات نامطلوبی داره. بعدها که صحبت‌های يکی از دوستام رو در مورد لباس پوشيدن مثلاً فلان شخص شنيدم ياد اين‌ها افتادم خودم از حرف‌های دوستم خجالت کشيدم.
4- دک کردن اين پسره در مقاطعی يه نوع مديريت بحران بود. برای خودم متأسفم که تصميمات نابجايی اتخاذ کردم. اميدوارم درس‌های لازم رو گرفته باشم.اميدوارم!
5- اين هم پند برای همه :
خواهی که جهان در کـــف اقبال تو باشد
خواهان کسی باش که خواهان تو باشد
6- بارها در اين قضيه قدرت عشق رو ديدم و ديدم که اين عشق چگونه هوش دل فرزانه رو برد. و البته اين که بيستون را عشق کند و نه فرهاد!!!!
7- عليرغم تمام سختی‌ها و بی‌آبروهايی که بر من تحميل شده راضيم، چون از هدف خودم راضيم.

مي‌گن يه روز پياده‌ای در حال گذر از يک بيابان بود و سواری بهش می‌رسه. سوار دلش به حال طرف می‌سوزه. خودش پياده می‌شه و اون رو سوار مرکبش می‌کنه. اونی که حالا سوار شده بود نامردی می‌کنه و راهشو سريع می‌گيره و فرار می‌کنه. اون مرد که اين نامردی و نمک ناشناسی در حقش شده بود رو به طرف داد می‌زنه : برای هيچ‌کس اين کارتو تعريف نکن چرا که می‌ترسم بعدها کسی به داد هيچ پياده‌ای نرسه. حالا شما هم همه اين اين ها رو نشنيده بگيرين! يعنی تا توانی دلی به دست آور!

2003-06-22T17:32:00.000-07:00

تبريز و تبريزی

امروز می‌خوام در مورد تبريز صحبت کنم. دومين شهری که بساط زندگيم رو توش پهن کردم. کل مواردی که در موردش می‌گم ممکنه در جاهای ديگه ايران هم باشه ولی شايد تمرکز اين‌ها در تبريز بيشتر باشه. در هر حال شهر جالبيست و حتی اگه بد هم باشه من راضيم و منتظر. در نوشته‌های زير من قصد توهين ندارم بلکه برداشت‌های خودم در اين مدت که دانشجوی تبريز بودم رو ذکر می‌کنم.

1- در يک ماه اخير دو تا کاميون به پل‌های عابر پياده برخورد کردند(به خاطر ارتفاع کوتاهشون). نمی‌دونم مهندسش سوتی بوده يا آهنگرش. در هر حال بی‌نظيره. يکيش خراب شده و ريخته؛ يکی ديگه کاميونه سرعت داشته و وقتی خورد بهش سر کاميون رفت هوا و عمودی شد. يه چيز تو مايه‌های جک.

2- راننده‌های تبريزی عموماً تو مرامشون ترمز نيست. اما چيزی که جالب هست اينه که بارها ديدم که ماشين‌ها در منتها عليه سمت چپ ( چسبيده به جدول) مسافر پياده کردند. حتی خودم يه بار برای يه ماشين دست تکون دادم. يارو به جای اين که ماشين رو به طرف راست هدايت کنه تا من سوار شم همون جا ترمز زد. مرامی خواست بهم حال بده دنده عقب گرفت تا بياد جلوی پام و از [...] آورد که تصادف نکرد به ماشين پشتی.

3- تبريز شايد تنها شهری باشه که وسط جدول خيابون درخت توت کاشته باشن. احتمالاً برای مسافرهايی که دم جدول پياده می‌شن!!!!!

4- ماه پيش بود که برای يه مسابقه بسکتبال رفته بوديم سالن تختی ( اَقدمی سابق ) که بهترين سالن و البته مربوط به زمان شاه است. تو رختکنش توالت فرنگی داشت. وضعيت من هم قرمز بود. اما چشمتون روز بد نبينه. ديدم سيفونش خرابه و سه تا!!!!!! آفتابه گذاشتند که شرط می‌بندم سال‌ها بود مورد استعمال واقع نشده بود. جدا از بوی مطبوعش!!!، چراغ هم نداشت و در رو که می‌بستی تاريکی مطلق می‌شد. اينجوری بود که بی‌خيال شدم، دربهترين سالن ورزشی چهارمين شهر بزرگ ايران!

5- در شهر تبريز جوان‌ها تا سن بيست سالگی هم با خانواده ميان بيرون. اين ديگه خيلی غريبه.

6- خونه ‌های تبريز هم خيلی جالبن. جدا از اينکه اکثر خونه ها ظاهری بد( تو مايه‌های آجری) دارن و فقط توش خوبه( خودتون بفهمين چرا!). اينجا سيستمی داره که طرف جنوبی خونه پنجره‌ها از سطح اتاق دو متر فاصله داره که خونه‌های روبرو نتونن ديد بزنن!! ولی طرف شمالی(رو به حياط) پنجره‌ها تمام قد هستند.

7- تبريز شهر شيرينیست. هر جا بری يه قنادی هست و الحق و الانصاف کيفيتشون در حد مطلوبيست. اگه تبريز اومدين از قرابيه غافل نشين. البته اريس و نوقا هم بگيرين که اگه تازه باشن فوق‌العاده هستند. راستی شيرموز های تبريز رو هم بخورين. چون اگه بدشانس نباشين از شدت غلظت جونتون در مياد تا با نی همش رو بخورين!

8- اگه تو تبريز خواستين شام بخورين بهتره بی‌خيال پيتزا بشين. جون اکثرشون خمير زيرش نون بربری هست. تو کل تبريز دو سه تا خوب هست که بعيد می‌دونم نصيب شما بشه. بهتره برين سراغ کباب اون هم از نوع بُناب کبابی. در ضمن در شهر تبريز شلوغ بودن مغازه‌ها معيار خوبی برای تشخيص خوب بودن غذا نيست. علتش يا کدبانو بودن زن‌های تبريزی يا خساست آقايون هست . و معدود شلوغی‌ها مربوط به داشجوهاست.

9- شهر تبريز پر از گربه‌ست و مردم باهاشون زندگی مسالمت آميز دارن. اوائل فکر می‌کردم فقط تو سلف‌سرويس دانشگاه و البته آشپزخونش هست ولی اخيراً رفتم سينما (فيلم بامزه ولی ضعيف دنيا) ديدم موجودی تو سينما در حال رژه رفتنه. شانس آوردم جيغ نزدم!!!! ولی ملت عين خيالشون نبود. البته حسن‌هايی هم داره گربه مثلاً اين که وقتی کبابی که دانشگاه به عنوان غذا به ما می‌ده ، برای گربه ميندازی و نمی‌خوره متوجه می‌شی که تو هم نبايد بخوری. به همين سادگی!

10- شايد يکی از چيزهايی که در نظر اول برای هر کس تو تبريز جالب باشه تريپ زوج‌ها باشه. يعنی دخترهای زيبا با مردان نه چندان به آن‌صورت زيبا باشه. واقعاً عموميت داره.

11- در کل بايد بگم آدم‌های تبريز دو نوع هستند. يا خيلی خوبند يا خيلی بدند. از اين دو حال خارج نيست. دوستی می‌گفت تبريزی‌ها يا دنبال ثروتند يا شهوت. ولی اين مربوط به همه ايرانه.

12- نکته جالب ديگه اينه که همه جای ايران معمولاً قسمت های شمال و غرب بهترين مناطق هستند ولی تبريز دقيقاً صدو هشتاد درجه برعکسه.

13- ولی برای مسافرت( ونه چيز ديگه) خيلی خوش ميگذره. خودش خوب نباشه اون‌قدر مناطق ديدنی اطرافش هست که هر چی برين تموم نمی‌شه.

14- سخن آخر اين که حتماً اين رو شنيدين که :
هم‌زبانی خــود زبــــــان ديــگـرسـت
همدلی از هم‌زبانی خوش ‌تر است
در واقع بدون هم‌دل میشه زندگی کرد ولی آدم اگه همزبون هم نداشته باشه بايد بره بميره. به خصوص در شهری مثل تبريز که می‌دونی همه زبون تو رو بلدند ولی تو نه. پس عقده دلت رو نمی‌تونی بافحش خالی کنی چون هر چی فحش بدی می‌فهمن. ولی کشورهای خارجی اين حسن رو دارن که میشه هر چه دل تنگت می‌خواد فحش بدی!!!!! و اين خيلی خوبه.بايد به اين تعصب ترک‌ها به زبونشون تبريک بگم. ولی 20 سال ديگه زبونه فارسی جای خودشو باز می‌کنه. همچنان که الان در مناطق مثلاً بالای شهر جوان‌ها ترکی صحبت نمی‌کنن.

برای خودم و خودتون صميمانه دعا می‌کنم که جدا از هم‌زبون به هم‌دل هم دست يازين چرا که الان عصر قحطی هم‌دل هست!

-----------------------------------------

به زودی از اين تبريز راهمو می‌کشم می‌رم خونه . موندم چه جوری دو ماه مطلب بنويسم و نگم کجا هستم. آخه فکر می‌کنم اگه يکی از دوستام احياناً وبلاگ رو بخونه سريعاً متوجه می‌شه من کی هستم. برای همين فعلاً اسمی نميارم. ولی فکر نکنم بشه حتی اسمی از حول و حوش منطقه نيارم. آخه مثلاً بگم امروز رفتم دريا ؛ تابلو می‌شه!!!! فقط می‌گم من بچه نزديکی‌های دريا هستم. شمال يا جنوب بماند. راستی بعد از سه ماه می‌رم خونه. چه احساس جالبی! با گفتن اين حرف فکر می‌کنين سالم به خونه برسم؟!؟!؟! در هر حال سلام گشادی، سلام تنبلی و خداحافظ استقلال، خداحافظ تخم‌مرغ و ... (البته برای دو ماه!!!!!).

2003-06-22T11:59:00.000-07:00

عشق يک ديوانه‌ی کبير (قسمت اول)
در ادبيات ما در مورد همه نوع عشقی صحبت شده ولی در مورد عشق‌های بين دو هم‌جنس هيچ نداريم يا من خبر ندارم. هر چند اين نوع عشق رو نشونه يه نوع بيماری روانی می‌دونم. ولی در عصر حاضر همه نوع چيزی پيدا می‌شه. پس بايد بهش پرداخت. می‌خوام چگونگی پيدايش همچين عشقی رو تعريف کنم. عشقی يه طرفه که متأسفانه يه طرف ماجرا خودم بودم. البته من عاشق نشدم بلکه به نوعی معشوق بودم!!!!! و با تمام تلاشم برای رفعش همچنان هستم.

تازه وارد دانشگاه شده بودم. با توجه به اين که درس‌های ترم يک عموماً پايه دبيرستان داشت ترم اول فقط عشق و حال بود. اون موقع خوابگاه بودم و علی‌رغم تمام تعريفات پيشين داشتم باهاش حال می‌کردم.اون قدر که بعدها به خاطر درس ازش اومدم بيرون و نه چيز ديگه. در يکی از همون شب‌هايی که از يکی از اتاق‌ها ( طبيعتاً بعد از بازی ورق) داشتم به اتاق خودم باز می‌گشتم، يکی اومد جلوم رو گرفت. شخصی بود فوق‌العاده نحيف و لاغر با پوستی سبزه و متمايل به سياه و یه وجب ريش!!! با حالتی لرزان اومد جلو گفت می‌خوام چيزی بگم می‌ترسم ناراحت بشين. می‌دونستم از من بزرگ‌تر هست ولی سعی کردم يه جوری راحت برخورد کنم که بتونه حرفش رو بزنه. ولی نتونست و خواست فردا تو دانشگاه بگه. با اون ريشی که داشت فکر کردم شايد بسيجی باشه و با توجه که من اون موقع با جمعی بودم که تريپمون شيطونی و ضايع بازی بود ، گفتم حتماً می‌خواد تذکری بده. و اراده کرده بودم که در اين صورت يه دعوای درست و حسابی باهاش بيفتم که هوس اين فضولی‌‌ها نکنه. در هر حال فرداش باز اومد جلو و گفت که می‌خواستم بگم شما شبيه يکی از بچه‌های سابق دانشگاه هستيد. من که چند نفر ديگه هم بهم گفته بودند که شباهتی بايکی از بچه‌ها دارم سريع گفتم : فلانی؟ گفت آره. باگفتن اسم او هم چشماش برق زد. لازم به ذکرست که شدت شباهت ما به حدی بود که هنوز هم خيلی از بچه‌های سال بالايی من رو به اسم او صدا می‌کنند. گويا اون پسر مرادش بود. اولين بار که کسی گفت به فلانی شباهت داری گفتم : خوشبختانه يا متأسفانه؟ گفت : خوشبختانه. ولی هنوز نمی‌دونم واقعاً کدوم . با اولين تحقيقی که در مورد پسره کردم فهميدم ذهنيت خوبی نسبت به او وجود ندارد و حتی او را ديوانه می‌دانند. تصميم داشتم تا روش باز نشده دکش کنم. تا اين که يک شب اومد يه نامه بهم داد. به قول خودش به گدايی مهر اومده بود. باز هم تصميمم همون بود.بعد دومين نامه خواهش کرد يک ساعت با هم صحبت کنيم. قبول کردم و می‌خواستم تير آخر رو همون موقع بزنم. يک شب خدود ساعت 11 مشعول صحبت شديم. مشهودترين چيزش نداشتن اعتماد به نفس بود. بحث تا يه جايی پيش رفت و در برابر حرف‌هايی که می‌زد اصلاً کوتاه نمیومدم و جوابش رو می‌دادم و به نوعی راهنمايی می‌کردم که خودش گفتن : اين ها رو به هر کی می‌گفتم جلو استدلال‌هام کم می‌آورد ولی حالا خودم کم آوردم. خلاصه آخرش فهميدم از نظر فکری و روانی و خانوادگی و مالی و ... مشکلات فراوان داره. اما تنها چيزی که باعث شد به تقاضای دوستيش پاسخ مثبت بدم اين بود که فهميدم از شدت مشکلات از خدايی که قبلاً بهش ايمان داشت بريده. يه جورايی احساس کردم در قبالش يه وظيفه دارم و حداقل کاری که بايد بکنم بازگردوندن او به آغوش خدايش است. جالب اينجا بود که کرد بود و سنی. و من اون موقع اول بار بود که با يک سنی صحبت می‌کردم غافل از اينکه در آينده هم‌خونه‌ايم همچون او سنی خواهد بود. مخلص کلام اين که هفته‌ها گذشت و من هفته‌ای يک ساعت باهاش صحبت می‌کردم. البته گهگداری دم اتاق ما هم ميومد. در تمام اين مدّت کلی نامه بهم داده بود. همش از من می‌پرسيد که من رو به عنوان دوست قبول داری يا نه( يا به نوعی دوستم داری يا نه؟) خوب من کل دوستی رو فقط برای رضای خدا شروع کرده بود و نه چيز ديگه. و تمام مدت او را به خاطر خدا تحمل می‌کردم. هميشه که اين سؤال رو می‌کرد، سکوت می‌کردم. با خودم می‌گفتم بذار هر جور می‌خواد فکر کنه. بذار خوش باشه. حتی يک بار پرسيد می‌خوای دوستيمون در حد دوستی باشه يا عشق؟ گفتم برام فرق نمی‌کنه چه احساسی نسبت به من داشته باشی. گذشت و گذشت تا قرار شد بعد عيد از خوابگاه برم خونه. وقتی قضيه رو بهش گفتم و گريه‌اش رو ديدم فهميدم که بله آقا عاشق شدند( البته بعدها فهميدم که فکر می‌کنه من هم عاشقش شدم ولی دريغ از کوچکترين احساس!!!!). باز هم عين خيالم نبود. قرار شد از اين به بعد هفته‌ای يک ساعت در دانشگاه با هم باشيم. شماره موبايلم رو هم دادم که هر وقت خواست زنگ بزنه. اما بزرگ‌ترين اشتباهم رو وقتی انجام دادم که از من خواست شماره خونه‌ام(اصلی) رو هم بدم. اول ندادم ولی وقتی گفت بی‌انصاف پول ندارم به موبايل زنگ بزنم خر شدم و با دستای خودم شماره رو براش نوشتم. گذشت و گذشت. ار اون به بعد هی دم به دم برام زنگ می‌زد. تو دانشگاه هم که هفته يه ساعت رو شاخم بود. از طرفی راضی بودم که در دانشگاه با هم صحبت می‌کنيم. چون با توجه به تريپ دوستايی که داشتم و سر وضع متفاوتمون به نوعی بايد خودمو میشکوندم و از اين شکستن خودم لذت می‌بردم. دوستام کچلم کرده بودند که تو چرا با اين پسره دوستی. به قول يکيشون شماها نه همشهری هستين ، نه هم مذهب، نه هم رشته، نه هم سن و سال و نه ... . خيلی‌ها هم به پروندن متلک می‌پرداختند. اما برای من که نيتم فوق‌العاده (از نظر خودم) متعالی بود ککم نمی‌گزيد در عين حال اون پسره هم همواره بهم می‌گفت تو فقر رو نمیشناسی. در کل دوستی بهمين منوال ادامه پيدا کرد. تا تابستون رسيد. تابستونی که ورق رو برگردوند.

ادامه دارد ...

2003-06-20T17:04:00.000-07:00

اندر خم روزگار

بر خرمگس معرکه لعنت! همين الان کلی مطلب نوشته بودم دوستم اومد بالاسرم رفتم صفحه رو ببندم کلش هيچی شد!!!
يه خبر بدم و اونم اينه که شنبه کل بازار تبريز و کل مردمش قصد دارن بريزن بيرون؛ چه شود! تبريزی جماعت عاشق انقلاب و شورش. دست زن و بچه رو می‌گيرن ميان تماشا. ولی ديگه حس و حال صحبت در اين مورد ندارم. ملولم از اين اوضاع. از قضيه کوی دانشگاه 78 بی‌خيال هر چی فعاليت سياسی شدم(ولی کرمش تو تنم هست!) و تا موقعی که برای خودم کسی نشم پا در اين عرصه نمی‌گذارم چرا که نمی‌خوام بازيچه دست بزرگان بشم و فکر نمی‌کنم بتونم ايده خيلی راهگشايی بدم ؛ تازه اگر هم داشتم چند نفر مگه خبر دار می‌شدن. پس ترجيحاً نظاره‌گر خواهم بود به اميد آينده که وظايف و شايد رسالت خودم رو ايفا کنم.
بعد تعويق امتحانات اساساً دچار يه نوع سردرگمی شدم. تمام برنامه‌هام بهم خورد. از يه طرف خانواده هم هی سرکوفت می‌زنه که چرا همين تير امتحان ندادی و الکی موکول کردی به شهريور. من هم روم نمی‌شه که بگم دليل اصليم اين بود که يه درس رو تو عمرم نخونده بودم و پاس شدندش در حالت عادی کلی اما و اگر داشت چه برسه که کل امتحان دهندگان نوبت تير 4 نفر باشن. در هر حال طبق جمله گر جهنّم می‌روی مردانه رو تصميم گرفتم همون شهريور بدم( هر چند باز تا يکشنبه فرصت دارم تجديد نظر کنم) به اين نيت که ديگه سر یه راه بشم و مثل دوران قبل دانشگاه آدم‌مآبانه درس بخونم. ولی الان دارم نابود می‌شم. مجبورم تبريز باشم تا دنبال خونه بگردم. از طرفی بايد برم خونه تا به برنامه‌هام برسم.هميشه بايد يه جای کار بلنگه. هميشه قبل تابستون آدم کلی برنامه می‌ريزه بعد تابستون فقط حسرت عدم انجامش می‌مونه. ولی اين دفعه رو کوتاه نميام چون اين يکی اگه برسم سکوی پرتاب خواهد بود و بس.
راستش رو بخواين ديگه با وبلاگ حال نمی‌کنم. يعنی احساسم اينه که مطالعات و دانسته‌ها و پختگيم هنوز به اون حد نرسيده که بخوام مطلب بنويسم که ديگران هم بخوننش. نمی‌دونم. فکر می‌کنم اگه وقتی رو که میذارم برای وبلاگ به مطالعه بگذرونم برام بهتر باشه. به خصوص که وقتش رو ندارم مطالعات غير درسی داشته باشم. دوستی می‌گفت تمام کارم اينه که به موسيقی گوش کنم و به مطالعه بپردازم و با کامپيوتر کار کنم. راستش خيلی حسوديم شد. شايد دو سال باشه که کتاب غير درسی نخوندم. کلی کتاب هست که بايد بخونم. به خصوص وقتی بابای آدم يه کتابخونه داشته باشه که بالای هزارجلد کتاب توش پيدا بشه. کتابی هست از منصور حلاج (فرد مورد علاقه‌ام) که قبل دانشگاه شروع کردم و هنوز تموم نشده. در حالی که دبيرستان که بودم کتاب «سمک عيار» که چهار جلد بود و متنش هم به سبک قديمی بود 2 ماهه خونده بودم. حالا فقط کتاب‌های کامپيوتر و برق. هر چند علاقه دارم ولی لعنت بر اين زندگی ماشينی.
اين وبلاگ ما هم شد مکانی برای تخليه!!!! البته از نوع روانی. همش دارم توش گلايه می‌کنم. ولی با اين حال به محض اين که تو تبريز خونه پيدا کردم و راهم از اين شهر کشيدم و رفتم خونه اگه خدا بخواد من هم دات کامی می‌شم.آمين!!!!!

حسب حال ننوشتی و شد ايامی چند
محرمی کو که فرستم به تو پيغامی چند
ما بــــــدان مـقـصد عالی نتوانـيم رسـيد
هم مگر پيش نهد لطف شما گامی چند
چون می از خم به سبو رفت و گل افگند نقاب
فرصت عيش نگه دار و بزن جــــامــی چند
قند آمـيـخـتـه با گل نه علاح دل ماست
بوسه‌ای چند بر آميـــز به دشــنــامی چند
زاهـــد از کوچه رندان به سلامــت بگذر
تا خرابـــــت نکند صحبت بدنامی چند
عيب می جمله چو گفتی هنرش نيز بگو
نفی جکمت مکن ار بهر دل عامی چند
اي گدايان خرابــات خدا يـــار شماست
چشم اِنـــعام مداريد ز اَنعامــــــی چند
پير ميخانه چه خوش گفت به دردی‌کش خويش
که مگو حال دل سوختــــه با خامی چند
حافظ از شوق رخ مهر فروغ تو بسوخت
کامگارا نظری کن سوی نـاکـامـی چـند
همــــواره شاديتــــــان افـــــرون !

2003-06-19T00:41:00.000-07:00

هوالممتحن

وبــلاگ ننـوشتی و شـــد ايـّــامــــی چند
محرمی کو که فرستم به تو پيغامی چند

نمی‌دونم خوشحال باشم يا ناراحت. نمی‌دونم اين ايران رو با اين وضع اسفناک تکليف چيست، وقتی اين همه پستی رو می‌بينی . برای امتحانات اصلاً بيرون نرفتم. ولی ديری نپاييد که خبر رسيد که بله امتحانات افتاده شهريور. امان از اين تبريز که هميشه سرش درد می‌کنه برای کارهای انقلابی. خداوکيلی شهری است پر از وقايع غرايب. الان تبريز شلوغ کاری دانشجوها تموم شده (فوقش 500 نفر) چون همه از ترس وحشی بازی گروه فشار خوابگاه رو ترک کردند ورفتند خونه. ولی مردم ول کن نيستند. يکی از خيابان های اصلی تبريز( آبرسان) ديروز از جمعيت سياه بود. و گروه‌های فشار (اغلب با موتورهای پلاک سپاه) در امر کتک زدن مردم همت می‌ورزند. اونقدر چيزای عجيب اتفاق افتاده که اصلاً نمی‌دونم کدومشو تعريف کنم. هر کی دست نيروی انتظامی افتاده شايد آزاد بشه ولی تمام دانشجوهای دستگير شده توسط گروه فشار ناپديد شدند. بارها ديده شده که 15 نفر از اين‌ها به يه نفر حمله کردند. روز اول که نيروی انتظامی کل دانشگاه تبريز رو محاصره کرده بود و تا حالا هم درش باز نشده، گروه فشار به راحتی در کنار اين نيروها اقدام به زدن ملت می‌کرد. حتی موقع شروع به زدن می‌گفتند يا حسين؛ بعد فحش خواهر مادر می‌دادند. عجيبه که سيستم وحشی بازی اين‌ها در تهران و تبريز شبيه هم هستند. انگار اين بی‌شرفی‌ها هم از بالا دستور اومده که حتماً نامردانه 15 نفری يک نفر رو بزنين حالا استفاده از چوب و چماق بماند . شنيدم ديشب تير در کردند که مردم متفرق بشن. البته بايد بگم که نامردی نکردند تير هوايی هم نزدند و مستقيم شليک کردند و دو سه نفر تير خوردند. سال 78 هم وضع تبريز از تهران هم بدتر شده بود. الان هم داره همين می‌شه. واقعاً افرادی که الان در تجمعات شرکت می‌کنند دل‌شير دارن. چون گروه فشار يا همون انصار ( بهتر بگم ان‌سار ) تبريز جدا از همه اين‌ها از نظر جثه به قول دوستم از در خونه ما هم رد نمی‌شن. يه چيز تو مايه‌های گارد رياست جمهوری عراق اگه ديده باشين. خلاصه اوضاع خفن شده. خيلی از دانشجوها می‌خوان تا 18 تير باشن تا مراسم بگيرن.ديروز هم که رفتم باز شلوغ بود تازه 9 شب قرار بود کلی ديگه جمع شن.
شعارهای زيادی هم داده می‌شد. عمده‌ترينش مرگ بر خامنه‌ای بود و شعارهايی مثل آزادی انديشه با ريش وپشم نمی‌شه.ولی به نظر من اوج ماجرا وقتی بود که دانشجوها شعر مرگ بر آمريکا دادند. من هميشه مخالف اين شعار بودم و خودم هم تا حالا بر زبان نراندمش. ولی اين بار خيلی چسبيد. وقتی می‌بينی اين آمريکا از اين جنبش‌ها به نفع خودش استفاده می‌کنه. وقتی می‌بينی که مردم ايران اونقدر مستأصل شدند که آرزو می‌کنند که آمريکا بياد حمله کنه و من رو ياد قضيه محلل ميندازه که انگار بهم فحش ناموسی می‌دن.
سيستم دانشگاه‌های سراسری تبريز هم اينجوریه که يه دانشگاه بزرگ داره که نقش دانشگاه تهران رو بازی می‌کنه. يعنی محل تجمعات و ... هست. اما دانشگاه صنعتی سهند هم هست که مثل صنعتی شريف عمل می‌کنه البته ... . دانشگاه و خوابگاه سهند هم تا محل تجمعات با ماشين نيم ساعت راهه. حالا امتحاناتش برای اين افتاده عقب که دانشجوهای خوابگاه می‌ترسن از طرف گروه فشار بهشون حمله شه و تو اون جای پرت کتک بخورن و کسی هم به دادشون نرسه. چون دور تا دور فقط چند تا کارخونه‌است و بر و بيابون. خلاصه با گروگان گيری رؤسای دانشگاه امتحانات افتاد عقب. و مراسم رو گويا NITV هم نشون داره و جالب اينجاست کسی فيلم‌برداری نکرده بود و بچه ها می‌گن که ماهواره‌ای بوده. جالب اينجاست که معاونت دانجشويی همش می‌گفت که من امنيت رو تضمين می‌کنم و ما تو ليست انصار نيستيم!!!!!!!! طرف هم خودش سپاهيست. واقعاً جای تأسف داره. يک کشور که ادعاهای نگه‌بانی از دين و مستضعفان رو می‌کنه نمی‌تونه امنيت دانشجوهای خودش رو تأمين کنه البته چون منبع ناامنی‌ها دست‌پروده‌های خودش هستند.
خلاصه اين قضايا باعث شده که خونه ما هم بشه مسافرخونه و همش بچه‌ها بهمون زنگ می‌زنند که شايعه شده می‌خوان به خوابگاه حمله کنند و ما داريم ميايم اونجا. ما هم چاره‌ای جز پذيرش نداريم. انصافاً خيلی سعی می‌کنم پوست کلفت باشم ولی از دست بی‌شخصيتی و چتر بازی بعضی از دوستام ديگه به ستوه اومدم.

هميشه به سايت عليرضا نوری زاده يا بهنود می‌رفتم کلی حالم گرفته می‌شد ولی ابراهيم نبوی جای اميد داشت. حالا ابراهيم نبوی -بهترين طناز سياسی- نثری تلخ پيدا کرده که وقتی می‌خونی تا دو روز غمباد می‌گيری. اين رو بخونين که عميقاً ازش لذت بردم.

گيرم که در باورتان به خاک نشستيد
و ساقه‌های جوانم از ضربه های تبرهاتان زخم دار است
با ریشه چه می کنيد ؟
گيرم که بر سر اين بام، بنشسته در کمين پرنده‌ای؛
پرواز را علامت ممنوع می‌زنيد.
با جوجه‌های نشسته در آشيانه چه می‌کنيد ؟
گيرم که می‌زنيد،
گيرم که می‌بريد،
گيرم که می‌کشيد،
با رويش ناگزير جوانه چه می‌کنيد ؟

2003-06-11T02:29:00.000-07:00

آی آدم‌ها،
که در ساحل نشسته ،
شاد و خندانيد.
يک نفر دارد که دائم،
دست و پايی می‌زند در آب.
هميشه به اين مقطع ترم که می‌رسه و می‌بينم که عقب افتادگی درسی بيش از حد شده با خودم می‌گم بذار ترم بعد بياد می‌دونم چيکار کنم. ترم بعدش هم مياد و همون آشه و همون کاسه! ظريفی!! می‌گفت: يک بار جستی ملخک، دوبار جستی ملخک دفعه‌های بعد ديگه دخلک!!! بعد چند ترم کشکی پاس کردن درس‌ها اين تو بميری ديگه از اون تو بميری‌ها نيست. امروز هم اومدم آخرين نوشتار بهاريم رو انجام بدم و به نوعی دارم ناپرهيزی می‌کنم. دفعه‌ی بعد احتمالاً در بحبوحه امتحانات همچون ديوانگان اقدام به نوشتن کنم.
اين امتحانات لعنتی اين بار داره بدرقم منو آزار می‌ده. جدا از استرس‌های روحی، من رو از دو واقعه مهم محروم کرده. اوليش مربوط به عروسی توپ يکی از فاميل‌های نزديکه. اينجاست که می‌گن : درس يا دَنس؟ مسأله اينست!!!!!
اما مورد دوم مربوط می‌شه به «بابک خرمدين» (يا بهتر بگم خرّم‌دين)؛ گويا تولدش ششم تيره و در اين روز طرفداراش از کشورهای همسايه مثل ارمنستان و آذربايجان و ... ميان «قلعه بابک» (نزديکای تبريز) و به جشن و پايکوبی می‌پردازن. پارسال می‌تونستم و نرفتم ولی امسال نمی‌تونم در نتيجه اونجام بدجور داره می‌سوزه چون شنيدم که خيلی باحال می‌شه و هيچ کس هم به آدم گير نمی‌ده. حالا از ما گفتن هر کی می‌تونه حتماً بره. تو همين تبريز تورهای زيادی هست. بعدها اگه وقت شد در مورد خود بابک توضيح می‌دم.

ايام امتحانات هست می‌خوام يه لينک بدم که خيلی کاربرديه و البته به درد همين مقاطع سال می‌خوره. اصولاً درس‌هايی مثل معارف و ... درس‌هايی هستند که فقط به درد بهبود معدل می‌خورن. ملّاهايی هم که اين ها رو درس می‌دن معمولاً تحقيقاتی می‌دن، بس نمره بيار. اين سايت ( به 4 زبان) از اين جور مطالب براتون گير مياره که فقط بايد زحمت پرينتش رو بکشين. والاسلام. ولی جالبه اگه بخواين اين جور درس‌ها رو به آمريکا منتقل کنين، اونجا مثلاً تاريخ اسلام يا متون اسلامی رو به جای تاريخ آمريکا قبول می‌کنن. چه شباهتی!!!!!

-----------------------------

امان از دست اين عشق! يکی از دوستای صميمی دوران دبيرستانی عاشق يه دختر همکلاسیش شده.(قرار تابستون يه دستی براش بالا بزنم!!!) يکی ديگه از دوستام که با هم تبريز قبول شديم نيز عاشق شده و به زودی قراره قاطی مرغ‌ها بشه . باز هم يکی از همکلاسی‌هام شنيدم اصلاً نامزديش بوده. جونم بگه دوست نزديکه ديگه و هم دانشگاهيم باز رفته تريپ لاو و داره با خانواده دختره چونه می‌زنه که رودتر مراسم بگيرن. دست آخر هم ‌خونه‌ايم که برای سومين بار به يه دختر پيشنهاد داد و او هم رد کرد.(که هنوز بچه است!!!) خلاصه اکثر اين افراد که گفتم طبق قضيه کافر همه را به کيش خود پندارد من رو کچل کردند که تو چرا عاشق نمی‌شی و بعد هم شروع به دعا می‌کنن که بشم. عجب گيری افتاديم. اين هم از دوستان فهميده بنده!
در آخر هم اين رو بگم که يکی از بچه‌های ترم جديدی دانشگاهمون رفته به يکی از دخترهای ترم بالايی پيشنهاد دوستی داده. دختره وقتی فهميد 4 ترم پسره پايین تره گفت حالت خوبه؟ اون هم گفت : عخش که اين حرف‌ها حاليش نيست!!!!

------------------------------

اخيراً اين حافظ داره خيلی بيشتر از گذشته بهم حال می‌ده. نمی‌دونم من فهمم رفته بالا يا شعرهای حافظ آسون شده. در هر حال زندگيست.دفعه‌ی بعد يه بيت شعر از حافظ می‌گم (با کمی تغيير) تا ببينين که شعرهای حافظ مربوط به وبلاگ هم می‌شه. اين بيت هم از همون غزل:
پير ميخانه چه خوش گفت به «دُردی‌کش» خويش
کـــه مــگــــو حـــال دل سـوخـتـه با خــامــی چـنـد

------------------------------

يه اصطلاحی هست به نام ادبيات صحرايی و اون هم مربوط می‌شه به نوشته‌ها و اشعاری که پشت وانت‌ها و کاميون‌ها می‌نويسند. هر چند به جرأت می‌شه گفت الآن حدود 50-60 درصدش يا اينه که "مادر دوستت دارم" يا اين که " سرنوشت را نتوان از سر نوشت" ولی چند سال پيش يه شعری خوندم پشت يه وانت که بسی محظوظ شدم. بعدها خيلی شنيدمش و اگه اشتباه نکنم مال يه خانم اصفهانيست.

زندگی صحنه‌ی يکتای هنرمندی ماست.
هر کسی نغمه‌ی خود خواند و از صحنه رود.
صجنه پيوسته به جاست،
خرّم آن نغمه که مردم بسپارند به ياد .

اميدوارم خدا يه صبری به ما بده که بتونيم نغمه‌های ناخوش ديگران که متأسفانه داره روز به روز بيشتر می‌شه رو تحمّل کنيم!

2003-06-02T04:01:00.000-07:00

زنان، موجوداتی قابل تقدير

اين حقير را خاطر از آن نيست که چرا مر تصميمم آن شدی که اين مطلب را بنگارم( شايد خواندن اين مطلب در وبلاگ غربتستان بودی که با خواندن آن بسيار بر من نشاط رفت). بسيار از اين دست مطالب خواندم، جمله حاوی نکات حقيقی و جمله بدبينانه. اصولاً اين نوع نقود!! حاصل جور و جفای طرفين به يکديگر بودی. علی‌ایّ‌حال نداشتن وقت از برای نوشتن موجبات استفاده از اين متن گشتی و اين هم مطلب بس کوتاه و ... .

تحليلی بر رابطه زن و مرد و طرز فکر زنان !!!

اگر او را ببوسيد، شما يک آقا نيستيد.
اگر او را نبوسيد، اصلاً مرد نيستيد!!

اگر از او تعريف کنيد، او فکر می‌کند داريد دروغ می‌گوييد.
اگر او را ستايش نکنيد، شما برای چی خوبييد!

اگر شما هميشه با او موافق باشيد، شما يک زن‌ذليل هستيد!
اگر موافق نباشيد، شما او را درک نمی‌کنيد!

اگر شما زياد او را ملاقات کنيد، شما خيلی عجول هستيد.
اگر او را زياد ملاقات نکنيد، او شما را به خيانت متّهم می‌کند.

اگر شما خوب لباس بپوشيد، شما بچه سوسول هستيد.
اگر نپوشيد، شما يک پسر کودن هستيد.

اگر شما حسود باشيد، او می‌گويد که اين خيلی بد است.
اگر حسود نباشيد، او فکر می‌کند که شما دوستش نداريد.

اگر کوشش کنيد تا رابطه‌ای دراماتيک بسازيد، او می‌گويد که شما قدر او را نمی‌دانيد.
اگر کوشش نکنيد ، او فکر می‌کند که شما دوستش نداريد.

اگر شما يک دقيقه تأخير کنيد، او غر خواهد زد که منتظر بودنش سخت است.
اگر او تأخير کند، او خواهد گفت که اين يک روش زنانه است!

اگر شما مرد ديگری را ملاقات کنيد، شما از وقت خود خوب استفاده نکرديد.
اگر او با خانم ديگری ملاقات کند، خوب اين کاملاً طبيعی است. آن‌ها زن هستند!

اگر شما فقط گاهی او را ببوسيد، او ادعا خواهد کرد که شما سرد هستيد.
اگر شما او را زياد ببوسيد، او فرياد خواهد کرد که داريد از او سو‌‌‌‌ ء استفاده می‌کنيد.

اگر شما در کمک به او برای عبور از خيابان قصور کنيد، شما رفتار مؤدبانه‌ای نداشتيد.
اگر کمک کنيد، او فکر خواهد کرد که اين تنها يک حيله مردانه برای فريفتن اوست.

اگر شما به زن ديگری خيره شويد، او شما را به سبک بودن متّهم خواهد کرد.
اگر او به مرد ديگری خيره شود، او خواهد گفت که او فقط خوش‌تيپ است.

اگر شما صحبت کنيد، آن‌ها می‌خواهند که شما شنونده باشيد.
اگر شما شنونده باشيد، آن‌ها می‌خواهند که شما صحبت کنيد!

خلاصه آن‌که :
چيزهای ساده می‌توانند در عين حال پيچيده نيز باشند.
چيرهای ضعيف می‌توانند در عين حال قدرتمند نيز باشند.
چيزهای مغشوش نيز می‌توانند در عين حال مطلوب باشند.

--------------------------------

اول خواستم اين عکس( حتماً ببينين) رو بذارم. بعد گفتم بی‌خيال ديگه خيلی مبالغه است هر چند امکان دارد انسان‌های باعرضه مثل من (!!!!) بهش دست يازند!
بعد گفتم يه عکس(انصافاً خيلی قشنگه) می‌ذارم که نشون دهنده عشق باشه و يه راه حل هم برای اجتناب از اين حرف‌ها ارائه کنم ؛ که اين عکس رو انتخاب کردم ولی به دو دليل نذاشتم. اول اين که ديدم با اين عکس ديگه خيلی امکان داره ننگ قزوينی‌مآبی بهم بزنند. دومیش هم اين بود که ديدم همين عکس گذاشته شده رو انگار براي همين مطلب کشيدند.

--------------------------------

اين خمينی هيچ فايده‌ای اگر برای ما نداشت حداقل يه موقع مرد که دو تا تعطيلی پشت سر هم بيفته و اين هم خيلی خوبه!؟!؟!؟! در هر حال هنوز معلوم نيست خمينی شاعر بوده يا بعد از مرگ شاعرش کردند. ولی در يکی ار برنامه‌های عليرضا ميبدی بود که در مورد همين خمينی صحبت می‌کردند. کارشناس اون برنامه می‌گفت: خمينی خودش بزرگ‌ترين قربانی انقلاب بود. چرا که يه شعر همواره سانسور شده داره که نشون می‌ده خمينی مجبور به چنين تصميم‌گيری‌های متحجرانه شده. (راست و دروغ پای خودش) شعر به مضمون اين است که : در میخانه گشائيد که من از مسجد و مدرسه بيزارم! ( روی گيلاس شراب بالا سمت چپ 2 ثانيه مکث کنيد) البته احتمال اين که خمينی با خوندن شعرهای حافظ جوگير شده باشه و اينو گفته باشه هم هست. دوستم می‌گفت يه بار از خمينی پرسيدند که چرا شاعر شدی؟ گفت :
خواب ديدم که شبی ريد به مغزم حافظ
از همـان لحظه ســرايـنـده اشعـار شدم

2003-05-26T10:47:00.000-07:00

از هر دری سخن

نمی‌دونين چقدر سخت بود که دقيقاً يک هفته خودم رو از دسترسی به اينترنت محروم کنم. الان هم با اينکه ديشب دو ساعت بيش نخوابيدم ولی ديگه اومدم و اصلاً خوابم نمیاد(حالا اگه درس داشتم حکماً الان خواب بودم). اين هفته مطالب زيادی تو ذهنم شکل گرفت. اگه می‌نوشتم الان طوماری می‌شد. می‌دونم اگه تابستون بياد مخم می‌خشکه. بی‌خود نيست که می‌گن اگه می‌خوای کاری خوب انجام بشه بسپارش به کسی که سرش شلوغه. اين امتحان مثل گلاب به روتون، [...] مغز آدم رو روون می‌کنه و هِی ابداعات تراوش می‌کنه. ولی الان هيچ کدوم يادم نيست. چه می‌شه کرد که کار غالب نوع بشر اين گونه است!

قبلاً گفته بودم که هم‌خونه‌ايم بهم گفت از ترم بعد نمی‌شه با هم خونه بگيريم. هر فکری می‌کردم غير از اين که بهم گفت. کاش ما ايرانی‌ها اين‌قدر رودربايستی نداشتيم.کاش! شايد باورش سخت باشه ولی دليل اين حرف او آمد و شد يکی از هم‌کلاسی‌هامون به خونه ما بود. همونی که يه بار از او در مطلب ضدحال‌های دوران دانشجويی صحبت کردم که اکثر موارد رو اين پسر به تنهايی ايفا می‌کرد. واقعاً رودربايستی هم‌خونه‌ايم با من نزديک بود منجر به جدايیمون بشه که وقتی رو در رو گفت مشکل رو با هم حل کرديم. من خانواده هايی رو می‌شناسم که زن و شوهر با وضعيت مشابه کارشون به جاهای باريک کشيده. به عنوان کسی که زياد در روابطش با ديگران تأمل می‌کنه بايد بگم در رابطه با دوستاتون اگر روابط محدوده از عيب‌های آزار دهنده بگذرين ولی اگر دنباله‌دار و نزديکه بعد يکی دوبار صادقانه بهش متذکر بشين. چرا که در غير اين صورت بايد سال‌ها اون عيب رو تحمل کنين يا يه موقع صبرتون تموم می‌شه و کار از کار گذشته و ممکنه نتيجه معکوس بده. خود من تو اين کار ضعف دارم . شرمنده که اين قدر خودم رو تحويل گرفتم که نصيحت کنم. تکرار نمی‌شه.

داشتم مطالب قبلی رو می‌خوندم ديدم بابا خيلی بچه مثبت مآبانه شده. علتش هم معلومه؛ نزديکی امتحانات. و برای خودم متأسفم که در سختی‌ها ياد کسی که بايد می‌افتم.شرم بر من!!! بايد تابستون بياد تا ببينم سمت و سوق نوشته ها کجا می‌ره. در هر حال من با تريپ بچه مثبت مشکل دارم. پشيمونم که چرا هر چی تو ذهنم بود منتقل کردم.هنوز مرددم.

اين نوشته مولانا رو که شنيدين: خام بدم، پخته شدم، سوختم. من بینوا از خيلی وقت پيش تصميم داشتم که دوران دانشجويی رو در شهر غريب باشم تا به قولی آدم (پخته!) بشم. الان هم می‌خوام بگم غلط کردم. مردم از بس تخم‌مرغ خوردم. مردم از بس ظرف و رخت شستم. ديگه از شدت پختگی دارم می‌سوزم. کسی غذای گشادی( لغت بهتر و مؤدبانه‌تر نيافتم) بلد نيست. البته بايد بگم آشپزيم بد نيستا ولی امان از تنبلی!( و حتّی یه بار با گزارش آشپزی‌هام اهل خونه گفنتد که ديگه وقت شوهر کردنته!!!!!!!)می‌ خوام يه وبلاگ بزنم توش غذاهای گشادی دانشجويی رو بنويسم. کسی هست بتونه کمک کنه. به قول ترک‌ها چُخ ياخچی دی!!!

در هر حال من ديگه فعاليتم رو محدود کردم. دوستانی که احياناً لطف دارندو نظر می‌دهند ؛ من چون نمی‌خوام به هيچ وبلاگی سر بزنم تا اين فکر صاحب مرده باز با من کلنجار نره و ايده ارائه نکنه ، دلگير نشند. دم همتون گرم و ايامتان به کام باد!

يه دبير رياضی داشتيم که پيشش کلاس می‌رفتيم. گير می‌داد که جزواتی رو براش بنويسيم. ما هم می‌نوشتيم؛ آخرش هم يه شعر دلخواه.اين دو بيت رو من از سر و ته يک غزل حافظ گرفتم که به تعبير کنکوری خيلی مقبول واقع شده بود. حالا هم امتحانات نزديکه خيلی می‌چسبه. در غير اين صورت هم زيباست.
خرّم آن روز کز اين منزل ويران بروم
راحت جان طلبم وز پی جانان بروم
نذر کردم گر از اين غم بدر آيم روزی
تا در میکده شادان و غزلخوان بروم

در مورد ذات خراب چی شنيدين. يه نگاه به عکس بندازين گوشی بياد دستتون!

2003-05-19T08:37:00.000-07:00

فکر کنم امروز باز يه قرار وبلاگی ديگه بود. نمی‌دونم از موقعی که يک بلاگر شدم اين چندميشه. ولی من تا حالا شرکت نکردم.(البته يه بار در يک جمع 6-7 تفره شرکت کردم او هم به خاطر اين که شنيده بودم قرار يه مجله اينترنتی بزنند. ولی ناهماهنگ بودند بی‌خيال شدم). در کل با هدفی که اين کار رو شروع کردم احساس خوبی از شرکت در اين تجمعات ندارم. حالا در کار چت يا گروه‌های yahoo خودم پيشنهاد همچين قرارهايی می‌دم. بارها هم شرکت کردم. ولی اين صاحب مرده رو می‌خوام صادقانه نگه دارم؛ نه که اونجاها صادق نيستم. در کل مخفی موندن هم بهتره. حالا شايد با زدن وبلاگ دوم تو اين قرارهام شرکت کردم.نمی‌دونم.

-----------

کلاً با تلويزيون ايران(همون لاريجانی) مشکل دارم و خيلی کم نگاه نمی‌کنم ولی وقتی مخ آدم از درس می‌پکه مجبوری به يه چير گير بدی. چند شبی است که شبکه دو داره با اکبر عبدی -مرد هزار چهره ايران- مصاحبه می‌کنه. خلاصه همين باعث شده که فيلم‌های خوبی بعدش پخش کنه. پريشب فيلم "ناصرالدين شاه آکتور سينما" رو پخش کرد. فيلمی طنزآلود(هر چند سنگين) محصول 1370 و کارگردانی محسن مخملباف. کارگردانی که فيلم‌هايش از دست‌فروش و بايسيکل‌ران گرفته تا سلام سينما پر از بدعت و نوآوری است و خيلی‌ها سينمای ما رو با نام او می‌شناسند. اين ها رو گفتم تا از دو تا از صحنه‌های فيلم بگم و اون هم گريزهايی بود که به فيلم‌های قيصر و گاو زده شد. اولی وقتی بود که قرار شد ناموس ملت رو از دست اميرکبير بردارن بدن دست يه پهلوان. انصافاً چند صحنه‌ای که از بهروز وثوقی تو تلويزيون ايران ديدم از کل فيلم‌هايی که در شبکه‌های ماهواره‌ای ديدم بيشتر حال داد. گريز به فيلم گاو وقتی زده شد که ناصرالدين‌ شاه می‌خواست آکتور سينما بشه و عکاس باشی هم پيشنهاد گاو رو می‌ده. تاصرالدين شاه هم می‌گه : "پس حرمت ما چه می‌شود؟" عکاس باشی می‌گه:" برای اين کار بايد هشيار باشيد و شما مستيد" و يک سطل آب روش می‌ريزه و او هم می‌پذيره!!!! (هيچ کس نيست يه سطل آب روی سردمداران مملکت ما بريزه؟) يه جا ديگش ناصرالدين شاه می‌ره تو نقش و جلوی ديگران داد می‌زنه : " من شاه نيستم ، من گاو مش‌حسنم". مليجک بهش می‌گه : " داد نزن، اين رو همه می‌دونن". فيلم پر از طنزهای معنادار و تاريخيست ؛ وبلاگ من هم سينمايی نيست که همه رو بگم. من که باهاش حال کردم. اگه نديدينش ببينين ولی تضمينی نيست که خوشتون بياد!!!!!!
در هر حال اميدوارم در آينده‌ی نزديک فيلم‌هايی با نام رفسنجانی(و امثالهم) آکتور سينما می‌شود رو ببينيم. به اميد آن روز!

2003-05-19T08:12:00.000-07:00

گفتگو با خدا

در رؤياهايم ديدم که با خدا گفتگو می‌کنم
خدا پرسيد:" پس تو می‌خواهی با من گفتگو کنی؟"
من در پاسخش گفتم : " اگر وقت داريد"
خدا خنديد : " وقت من بی‌نهايت است...
در ذهنت چيست که می‌خواهی از من بپرسی؟"
پرسيدم : " چه چيز بشر شما را سخت متعجّب می‌سازد؟"
خدا پاسخ داد: "کودکی‌شان،
اينکه از کودکی خود خسته می‌شوند،
عجله دارند بزرگ شوند،
و بعد دوباره پس از مدّت‌ها، آرزو می‌کنند که کودک باشند،
... اينکه آن‌ها سلامتی خود را از دست می‌دهند تا پول به دست آوردند
و بعد پولشان را از دست می‌دهند تا دوباره سلامتی خود را به دست آورند.
اينکه با اضطراب به آينده می‌نگرند
و حال را فراموش می‌کنند
و بنابراين نه در حال رندگی می‌کنند و نه در آينده
اينکه آن‌ها به گونه‌ای رندگی می‌کنند که گويی هرگز نمی‌ميرند،
و به گونه‌ای می‌ميرند که گويی هرگز زندگی نکرده‌اند."
دست‌های خدا دستانم را گرفت
برای مدتی سکوت کرديم
و من دوباره پرسيدم:
"به عنوان يک پدر،
می‌خواهی کدام درس‌های زندگی را فرزندانت بياموزند؟"
او گفت : "بياموزند که آن‌ها نمی‌توانند کسی را وادار کنند که عاشقشان باشد،
همه‌ی کاری که آن‌ها می‌توانند بکنند اين است که
اجازه دهند که خودشان دوست داشته باشند.
بياموزند که درست نيست خودشان را با ديگران مقايسه کنند،
بياموزند که فقط چند ثانيه طول می‌کشد تا زخم‌های عميقی در قلب آنان که دوستشان داريم، ايجاد کنيم
امّا سال‌ها طول می‌کشدتا آن زخم‌ها را التيام بخشيم.
بياموزند ثروتمند کسی نيست که بيشترين‌ها را دارد،
کسی است که به کمترين‌ها نياز دارد.
بياموزند که آدم‌هايی هستند که آن‌ها را دوست دارند،
فقط نمی‌دانند که چگونه احساساتشان را نشان دهند
بياموزند که دو نفر می‌توانند با هم به يک نقطه نگاه کنند،
و آن را متفاوت ببينند.
بياموزند که کافی نيست فقط آن‌ها ديگران را ببخشند،
بلکه آن‌ها بايد خود را نيز ببخشند."
من با خضوع گفتم:
" از شما به خاطر اين گفتگو منشکرم.
آيا چيزی ديگری هست که دوست داريد فرزندانتان بدانند؟"
خداوند لبخند زد و گفت:
" فقط اين‌که بدانند من اين‌جا هستم".
"هميشه"

نمی‌دونم نويسندش کيه؛ می‌خواستم چندجاش رو دست‌کاری کنم برای رعايت امانت نکردم. عکس هم مربوط به Jim Warren هست.

2003-05-16T14:30:00.000-07:00

روزگار غريبی است نازنين!
شرايط سختی شده. قصد نداشتم به اين زودی‌ها مطلب جديد بنويسم چون اصلاً وقت ندارم. ولی در اين شرايط تقريباً بحرانی‌ام وقتی تير آخر رو هم‌خونه‌ايم زد ديدم در پی يک نياز بايد بنويسم. شرايطم از اون جهت سخته که هر کاری می‌کنم نمی‌تونم درس‌ها رو جمع کنم و درس‌های ترم هم همه پايه‌ای هستند و مثل خر تو گل موندم. از طرف ديگر آزار و اذيت‌های يک ديوانه که کم‌‌کم داره تقدّس عشق رو در من از بين می‌بره. کسی که ادعای شاعری و نويسندگی می‌کنه.کسی که هدف زندگیش رو بر اساس کرد بودن و زبانش قرار داده بود. حالا ادعا میکنه برای اثبات به چيزايی حاضره از کرد بودن، از سنی بودن و ... بگذره. اين رودربايستی ما ايرانی‌ها هميشه موجب زحمت ماست. از خجالت گفتن نه حالا دارم می‌ترکم. خيلی غير واقعيست؛ نه؟ بايد بگم بهم گفته بودند الکی عاشق نشو ولی نگفتند نگذار کسی عاشقت بشه!! در هر حال
رنج گل بلبل کشيد و بــرگ و گل را بـاد بــرد
بيستون را عشق کند و شهرتش فرهاد برد
عذاب وجدان‌های من نسبت به کسی که نمی‌خوام اسم ببرم چون غير‌واقعی به نظر خواهد آمد رو به اين‌ها اضافه کنيد. يک دغدغه خاطر ديگه هم هست که باز نمی‌گم !!!؟! ولی مشکلی که بسيار اندوهگيزناک!(البته مقطعی) بود حرفی بود که هم‌خونه‌ايم گفت که از ترم بعد بايد با يکی ديگه خونه بگيری. هر چی گفتم نگفت چرا.بعد از يک سال و نيم رندگی با هم و عادت کردن به خوب و بد هم خيلی سخته. به خصوص وقتی که به هر کدوم از دوستام فکر می‌کنم همشون بچه‌اند. با هيچ‌کدوم برای هم‌خونه شدن راحت نيستم.در هر حال راضی‌ام. حتماً حکمتی بوده است. طبق همون حکمتی که سر از تبريز درآوردم يا اول بار با يک بلوچ هم‌خونه شدم.منتظرم.منتظر.
از کوچيکی بهم می‌گفتند آب زير کاه هستی. همون موقع مادرم گير می‌داد که چرا مثل بقيه از دوستات و وقايع تعريف نمی‌کنی. شايد علتش اين باشه که دير به کسی اعتماد می‌کنم. نمی‌دونم. در هر حال بهم اعتماد کردند و من هم جوابشون رو دادم. موقعی که داشتم وبلاگ رو راه‌اندازی می‌کردم خيلی برام سخت بود که آدرسش رو به دوستان و آشنايان ندم چرا که خيلی‌هاشون دائم‌الآنلاين هستند و پايه برای امورات اينترنتی. نگفتم تا راحت باشم. ولی باز می‌بينم که نمی‌تونم هر چيز رو بگم و به قولی من به هر جمعيتی نالان شدم ولی ياری اندر کس نمی‌بينم(به‌به!). تا حالا دو بار اون‌جور که خواستم نوشتم. با اين که بازديدکنندگان زيادی ندارم ولی نتيجه خيلی ناميد کننده بود.
هر چی جستجو کردم در ذهنم که شعری مناسب با متن بيابم که باهاش حال کنم يافت می‌نشد. نوشتن اين‌ها هم تأثيری نداشت.حتماً تجربه کردين اين حالات رو. بی‌حوصلگی، عدم تمرکز فکری، ناآرامی قلبی. دست به هر کاری می‌زنی آروم نمی‌شی. تنها یه چيز دوای درد خواهد بود. تنها و نتها ... .(تا باد چنين بادا).
ولی يه فال حافظ گرفتم .اصلاً شوکه شدم. باورم نمی‌شد. دقيقاً جوابم رو گرفتم. اگه می‌خواين بدونين چه حرف‌هايی رو نمی‌تونم بگم دقيق بخونين. خودم ناباورانه صد بار خوندم.

هر نکته‌ای که گفتم در وصف آن شمائل
هر کــــــــو شنــيـــد گفتـــا للهِ درُّ فائــــل
تحصيلِ عشق و رنــدی آسان نمــود اول
وآخر بسوخت جانم در کسب اين فضائل
گفتم که کـی ببـخشی بر جان ناتــوانـم
گفت آن زمان که نَبوَد جان در ميانه حائل
حـلاج بر سر دار اين نکـتـه خوش سرائيد
از شافــعـی نپرسند امثــال اين مسائـل
دل داده‌ام به ياری شوخی کشی نگاری
مرضــيــة السجــايــا محمودة الخصــائـــل
درعين گوشه‌گيری بودم چو چشم مستت
واکنون شدم به مستان چون ابرویِ تو مائل
از آب ديــده صــد ره طـوفــانِ نــوح ديـــدم
وز لـوح سيـنـه نقشت هرگز نگشت زائـل
ای دوست دست حافظ تعويذ چشم‌زخم است
يــــا رب بـبـيـنم آن را در گردنــت حمـائـل

2003-05-15T15:52:00.000-07:00

نگار من

زان خشم دروغينش؛ زان شيوه‌ی شيرينش
عالم شکرستان شد تا باد چنين بادا
شب رفت صبوح آمد؛ غم رفت فتوح آمد
خورشيد درخشان شد تا باد چنين بادا
عيد آمد و عيد آمد؛ ياری که رميد آمد
عيدانه فراوان شد؛ تا باد چنين بادا
از دوستانی که خيلی دچار دين‌ستيزی هستند خواهشمند است از خواندن بقيّه مطلب خودداری کنند. خيلی خيلی خوشحالم که الآن در حالت مستی هستم و دارم اين‌ها رو می‌نويسم و از قديم گفتند : مستی و راستی! اميدوارم که اين تضمينی باشه برای بی‌ريا بودن متن. ( هر کس اعتراض داره تماس بگيره تا مدارک قرآنی در حرام نبودن شراب ارائه کنم)
حتماً می‌دونين که طبق نظر سنّی‌ها حضرت محمّد (از اينکه (ص) بگم می‌ترسم رياکارانه بشه!!) در 12 ربيع‌الاول به دنيا آمد و طبق نظر شيعيان در 17 ربيع‌الاول. و اين پنج روز رو هفته وحدت اعلام کردند. برای من که هم‌خونه‌ايم سنيّست اين هفته وحدت واقعاً وحدته! هر چند به قول فيلم خانه‌ای روی آب، بخل ، حسادت، کينه و تنگ‌نظری شغل دوم مردم ايرانه ولی می‌خوام بگم خيلی خوشحالم. چون اگر راستش رو بخواين بعد از خدا کسی که واقعاً بهش ارادت دارم حضرت محمّد است. کسی که در بحث‌هام با هم‌خونه‌ايم در موردش اتفاق نظر داريم. کسی که خدا در مقام او فرموده: اگر او نبود اين دنيا را نمی‌آفريديم. کسی که در شب معراج جبرئيل در نزديکی به خداوند از او کم آورد. کسی که آنقدر به او ارادت دارم که تنها خدايش و خدايم می‌داند. در هز حال اميدوارم شرايط فعلی ايران ( که خود او نيز پيش‌بينی اين موقع را نمود که از اسلام چيزی جز نام نمانده است) باعث نشود که از او نيز زده شويم. به خدا قسم بارها معجزات او را ديده‌ام که هر بار چيری از او خواستم بدان رسيدم. به شما نير توصيه می‌کنم که امتحان کنيد؛ اگر رسيديد رحمت است وگر نه يقيناً حکمت خداوند. نمی‌دونم چه احساسی از خوندن اين‌ها دارين. ولی بايد بگم خودم عذاب وجدان دارم. علت اون هم شعريست که از يک نفر به دستم رسيده و من رو متهم به عدم شناخت فقر کرده.شاعرش شخصی کُرد به نام مائوستاست. اين هم چند بيتی از شعر :
می حرام است آن‌که را خندان وشاد
تا گريــبـــان‌ گيـــر مـا بی‌غـــم مبــــاد
ایـن شـــراب تــلخ داروی غــــم است
ای حــــرام هر که دردش او کـم است
باده هــرگـــز لايــق بــی درد نيــسـت
ای حـرام هــر که او رخ زرد نـيــســـت
می ز بهر آن که زخـمش کاري اسـت
بـی غمی از نوشد از بـی‌عاري است
آن کــه تـنــــها نَبوَد و خـــانـــــه خـراب
هم چو زهرش باد يــک جرعـه شراب
در پايان هم اضافه می‌کنم که اين ها رو جدی نگيرين چرا که به قول سعدی آن را که خبر شد خبری باز نيامد.

-------------

اين عکسی که می‌بينين روی يک تی-شرت چاپ کردم ( ديگه نمی‌گم چطوری) کل بچه‌های دانشگاه رفنتد تو کَفِش. به طوری که ترجيح دادم برای تابلو نشدن ديگه نپوشمش.در هر حال خيلی باحاله. مگه نه؟

2003-05-11T06:22:00.000-07:00

اندر احوالات من

چند تا کار هست که اين مخ آدم رو خوب کار می‌اندازه. مثلاً هنگام گلاب به روتون دستشويی رفتن يا ريش زدن يا ظرف شستن(البته فقط در دوران دانشجويی) و ... . در يکی از همين تفکرات بود که من به اين نتيجه رسيدم که بايد کامپيوترم رو جمع کنم. چون درس‌های يه ترم رو بايد در يک ماه باقی‌مونده بخونم. و چون بنا به گفته دوستان رشته برق( اگه بخوای با درس نخوندن پاسش کنی) مثل همون ابزار خودکشی سعيدامامی خواهد بود و الان من خيلی‌ها رو می‌شناسم که کچل هسنتد در اين امرِ بستن کامپيوتر جدّ بليغ و سعی دريغ خواهم کرد. تازه اين دفعه يه استاد بهم گير داده که فلانی اسمت رفته تو ليست سياه برو حذف کن و من هم نکردم (هم خونه‌ايم هم رفته اين درس رو حذف کرده ). غيبت‌های بقيه درس‌هام هم پر شده و کلاً دارم نابود می‌شم و اگه نجنبم نامه مشروطيتم تابستون سر از خونمون در مياره.
به همه هم توصيه می‌کنم که اگه تا حالا نخوندين بچه خوب بشين برين بخونِين. برای ما هم دعا کنين.
با اين حال از هر موقعيتی برای نوشتن وبلاگم استفاده می‌کنم چون ترک عادت موجب مرض است. نمی‌دونم ولی چه جوری. در هر حال اين شعر بی‌ربط رو می‌نويسم.تنها ارتباطش با متن ايهام تناسب با عکس هست.
عشق حقيقيست مجازی مگير
اين دم شير است به بازی مگير

-------------------

راستی اين سايت رو يادگاری از من داشته باشين.توش می‌تونين هر صدا از يه عمل که اسم نميارم پيدا کنين. تازه می‌تونين هنر نمايی‌های خودتون رو هم اضافه کنين.اين لينک مستقيمشه.

2003-05-10T10:12:00.000-07:00

نتايج‌نامه سفر !

به همين دليل که در عکس مشاهده می‌کنين من بايد کمتر بيام سر کامپيوتر يا اصلاً نيام. به همين دليل از همين امروز تا 13 تير من ديگه منظم مطالب رو به روز نمی‌کنم. اگه خواننده وبلاگ بودين يا نه اين شعر که نصفش ماله حافظ هست( به عربی و ترجمه شفيعی کدکنی) و بقیه‌اش مال خودمه تقديم به شما :
ای ويزيتور که شراب تلخ در رات فِتاد
ايزد از ساغر سرشار تو را نوش دِهاد

----------------

خوب در سفری که به تهران برای نمایشگاه کتاب داشتم (و نه چيز ديگه !) :
من از سه روز هر سه روز رو به نمايشگاه رفتم و با اين عمل اثبات کردم که خيلی آدم فرهنگی هستم!!!!!!!!
مثل هميشه نمايشگاه سرشار از بازديدکنندگانی بود که برای بازديد از بازديدکنندگان آمده بودند و نه کتاب!
همواره اين یه اصل بوده که در اين مقطع زمانی نمايشگاه بهترين مکان برای قرار مرار بوده ولی اين نکته اهميت داره که يا با هم برن يا قرارها دقيق باشه (در بند بعدی می‌گم چرا).
نمی‌دونم جک در مورد جهنم ايرانی‌ها شنيدين يا نه. البته بهتره که شنيده باشين چون حوصله‌ی توضيح ندارم. در هر حال اين ايران بهش نيومده پيشرفت کنه. مثلاً همين موبايل. هميشه در هر مقطع که آدم بهش نياز داره فقط می‌شه باهاش بازی کرد. باور کنين روز پنج‌شنبه قرار بود چهار نفر باهام باشن. ولی من احمق به خاطر همين اسباب بازی قرار نذاشتم و همين باعث شد که کل روز رو تنها باشم و همواره با يک موبايل در دست در حال search دوستان (اگه در همچين روزی کسی رو ديدين که از 11 صبح تا 6 بعدازظهر موبايل به دست بود يقيناً من بودم). تازه وقتی قضيه جالب‌تر شد که دستگاه ملی کارت هم از کار افتاد و من در نمايشگاه اقدام به مکيدن سماق کردم.
نمی ‌دونم کدوم از خدا بی‌خبری تصميم گرفت در نمايشگاه طرح بازيافت کاغذ راه بندازه. به طبع اون در جای جای نمايشگاه سطل‌هايی بود با نام فقط کاغذ. جالب اينجا بود که در خيلی از جاها به زحمت می‌شد سطلی آشغال عادی پيدا کرد. به همين دليل و اينکه ما ايرانی هستيم به عنوان فضولی نگاهی به درون سطل‌های فقط زباله انداختم و تنها چيزی که نديدم کاغذ بود!!!
اين قضيه کبک و کلاغ رو که شنيدين. سعی من در ياد گرفتن زبان ترکی هم به همين راه کشيد. تو خيابون‌های تهران وقتی ماشينی بوق می‌زد به عنوان تاکسی و من می‌خواستم بگم نه طبق عادت می‌گفتم یُخ. يارو هم یه نگاهی ... می‌کرد و به قول معروف آش نخورده و دهن سوخته.
رفتن و برگشتن، با اتوبوس( به قول مازندرانی‌ها عمه ره سلام برسن) بودم. طی يه رکورد، رفتنی از 10 ساعت 9 و برگشتنی 7 ساعت خوابيدم. جون من چشم نزنين ولی ما اينيم ديگه. ساعت در کار من فرو ماند و بس.
علت اون دو ساعت تفاوت هم مربوط می‌شد به فيلم مزخرف و آبگوشتی سام و نرگس. واقعاً صد رحمت به فيلم فارسی قبل از انقلاب. فيلم ضعيفی بود که تمام فکر کارگردان به فروش فيلم بود و يه سری حرف تکراری در مورد تعصب مردان زد که چون از دل نيامده بود و فقط برای فروش بود بسيار مسخره از آب دراومد. اگه می‌خواين فيلمی ببينين که مشکلات جامعه فعلی از دل کارگردان اومده باشه بيرون برين خانه‌ای روی آب رو ببينين(هر چند با سانسور نفله شد). در مورد سام و نرگس اگه ديدين که بد به حالتون که بسيار ضرر کردين. در غير اين صورت سعی کنين هيچ وقت اين کارو نکنين حداقل اگه ضرر مادی داره براتون.
خوب کلی اتفاق و نتيجه پيش اومد که به علت کمبود وقت و رعايت ادب بی‌خيال می‌شم!!!! ولی نتيجه بسيار مهم اينه که اگه ايران هستيد و می‌خوايد گوشی موبايل بخريد حتماً بازی‌های متنوع داشته باشه.
عزت زياد!

2003-05-06T06:55:00.000-07:00

نقش چايی و Scary Movie و خاتمی !

از زندگی دانشجويی چايی رو حذف کنی چيزی ازش نمی‌نمونه. به قول معروف چايی ستون دوران دانشجويی است(چه خوابگاه، چه خونه دانشجويی، چه حتی دانشگاه). حالا ما هم به علت مصرف بالای چايی هی طعم‌های مختلف رو آزمايش می‌کنيم.مثلاً اگه سه نوبت چايی دم کنم يک بار با هل، يک بار با دارچين و بار ديگه ساده ( اگه سر کل باشه زنجفيلی هم هست). خلاصه اين هم از ارضای حسّ تنوع‌طلبی ديگه. بيشتر از اين جا نداره! البته همين هم باعث می‌شه که دوستانی که بسی لطف دارن!!!! بگن آقا چايی رو دم کن ، بعد زنگ بزن بيايم؟!؟!؟ ما هم مرامی اين کار رو می‌کنيم ديگه. آخه چايی پاکتی (بخوانيد گشادی) با چايی ما که دو ساعته دم مياد خيلی ديگه توفير داره.
اخيراً خونمون مورد حمله خيل عظيم مورچگان قرار گرفت. به طبع خونه دانشجويی بيچاره‌ها دستشون فقط به قندوشکر می‌رسيد چرا که چيز ديگه پيدا نمی‌شد.ما هم سعی می‌کرديم همزيستی مسالمت‌آمیز داشته باشيم. ولی بيچاره‌ها (شايد برای تنوع) دست روی نقطه‌ای حساس!!! گذاشتند و باعث شد ما بر نتابيم. بله مورچه‌ها در اثر يک ندانم‌کاری به مخزن چای ما هجوم آوردند و ما جواب اين تجاوز [ناموسی!] رو با تارومار داديم.

-------------

به اين می‌گن شانس. رفتم بليط قطار بگيرم يارو گفت جا هست. اسم رو پرسيد تا بره Enter رو بزنه ، گفت همين الان پر شد؟!؟ من رو ياد قضيه مورچه‌خور و اتوبوس جهان‌گردی ميندازه.
راستی به يک عدد ساعت که توانايی بيدار کردن يک خرس را داشته باشد نيازمنديم. فردا ميان‌ترم دارم و می‌ترسم باز خواب بمونم. با سه تا هم به جايی نرسيدم؟!؟!؟

--------------

نمی‌دونم فيلم SCARY MOVIE رو ديدين يا نه. هر چند بهتره نديده باشين!! یه سی‌دی دستم رسيده که اين هفته من رو ساخت. شامل 4 اپيزود کوتاه از فيلم مذکور که گويا توسط دانشجويان دوبله شده( صنعتی اصفهان يا علم و صنعت؟ ). فيلم خودش چرند، حالا یه سری اين‌ها اضافه کردند؛ انصافاً خيلی خوش سليقه کار کردند. حالا همراه اين‌ها کليپ‌هايی شامل ميکس مثلاً جوادیساری و موسيقی سنتی روی متاليکا يا اندی و آهنگ بندری محمد حيدری روی ريکی مارتين يا مرتضی روی رِد نِکس و ... هم هست. کاش می‌تونستم يه جايی بذارمش تو اينترنت ببينين. اصلاً به مناسبت نمايشگاه کتاب هر کی تا يک ساعت ديگه تماس بگيره که من راه نيفتاده باشم یه سی‌دی براش می‌زنم و با 100% تخفيف می‌دم بهش(نمایشگاه کتاب).فقط بايد پنج‌هزارتومن به حساب خودتون واريز کنين و اصل فيش رو به همراه داشته باشين! کلی چرت و پرت ديگه هم داره. به قول فيلم گودی‌بای!

-------------

تا يادم نرفته حتماً اين دو لينک رو برين ببينين. هر دو نامه‌ای است به آقای خاتمی رئيس جمهور محبوب سابق! اولی مربوط به ابراهيم نبوی و دومی مربوط به حسين درخشان. اعتراف می‌کنم با خوندنشون دلم خنک شد ولی نمی‌تونم از احترامی که برای خاتمی قائلم چيزی کم کنم. همين!

2003-05-04T13:44:00.000-07:00

فرياد زير آب

فارغ از هر زنده باد و مرده باد
سـر به راه مملـکـت بايد نهاد
در حال خوندن اين بودم که ياد شعر بالا افتادم. از خيلی وقت پيش اين شعر رو با يک آهنگ حماسی می‌خوندم و خيلی هم به خودم برای اين حس ميهن پرستی افتخار می‌کردم. امّا حالا فکر می‌کنم می‌بينم که خوب بايد چه غلطی کرد؟! واقعاً من و امثال من(مثلاً دانشجو) که همواره يک بازيچه بوديم، چی کار می‌تونيم بکنيم؟ کوچکترين حرکتی از دانشجوهای بدبخت ممکنه منجر به از دست دادن آيندشون بشه. هر چند با اين جوانانی که من می‌بينم اصلاً اميدوار نيستم؛ به هر کی نگاه می‌کنی به فکر خودشه. به قولی دانشجوهای پفکی که کارشون عاشق‌پيشگيست [که نمونه بی‌ظرفيتی ما هاست] يا ... (اگه قبول ندارين يه سر به وبلاگ‌ها بزنين) . الان براشون چه فرقی می‌کنه که در ايران چه اشخاصی و تحت چه شرايطی دارن چه قراردادهايی می‌بندند.چه فرقی می‌کنه که کدوم مدير کجا داره گند می‌زنه يا کدوم آقازاده داره از ايران ارز خارج می‌کنه.الان مسأله برای يه جوون شده ثروت يا شهوت!!! در حال حاضر من کسايی رو که می‌بينم (اگه عاشق يا اندر کف يه نفر نباشند ) اگه دختر باشه داره با افکار فيمينيستی پسرها رو می‌کوبه و اگه پسر باشه از دخترها با يکی از اندام‌هاش ياد می‌کنه! با اين اوضاع بايد به اين آخوندها حق داد که هر کار می‌خوان بکنند. الان مسأله عراق برای مسؤلان مملکتی ما مهم‌تر از ايرانه. يکی می‌گفت اگه نفت ارزون بشه بيچاره ملت ايران؛ اگه نفت گرون بشه خوش به حال فلسطين(و حالا شايد عراق). انصافاً گاهی اوقات دلم می‌خواد بشينم برای سعيد مرتضوی‌ها، حسين شريعتمداری‌ها و ... دعا کنم که خدا از سر تقصيراتشون بگذره!!!! هيچ چيز واسم روشن نباشه گمراهی اينان برام روشنه. شاه کليدها و عاليجنابان که بمانند.
در هر حال ايران داره سير قهقرايی خودش رو طی می‌کنه . و ما هم مثلاً داريم همچون سردمداران اصلاح طلب، علیرغم علم به اين نابسامانی‌ها حسرت يک آه را بر دل حاکمان می‌گذاريم و آن‌ها کار خودشون رو می‌کنن! من باز ياد اين حرف می‌افتم که اگه می‌خوای بر ايران حکومت کنی بايد آن‌ها رو گرسنه (بدبخت، بيچاره و ... ) نگاه داری.(شايد رمز اين گفته در همين باشه) به قول نيما، " در ديوار به هم ريخته‌شان(بخوانيد بهم ريخته‌مان) بر سرم می‌شکند" نمی‌دونم راه حل چيست و چه بايد گفت اين نوشته از مرثيه سرايی صرف در بياد. تنها حرفی که می‌تونم بزنم اينه که منتظر يه قهرمان باشيم چرا که همواره تاريخ نشون داده که ايران در حرکت ققنوسی وار خود نيازمند قهرمان بوده و هست. ولی در عصر حاضر باغ ايران ، همچون باغ بی‌برگی اخوان ثالث تنها "داستان از ميوه‌های سر به گردون‌سای اينک خفته در تابوت پست خاک می‌گويد" و نه بيش!!! و باز بايد گفت : " ‌نيست يک دم شکند خواب به چشم کس و ليک ؛ غم اين خفته‌ی چند ؛ خواب در چشم ترم می‌شکند."

من در اين شرايط گهگداری فکر می‌کنم که بی‌خيال همه اين تعلقات بشم و به قول دبير قرآنمون در نقد شعر بالا سر به راه دين( بخوانيد خدا) بنهم. ولی ...

دريغ است که ايران ويران شود
کنام پلنــگان و شيـــــران شود
چو ايران نباشد تــن مــن مباد
بدين بوم و بر زنده يک تن مباد

2003-05-03T14:35:00.000-07:00

«هوالمحبوب»

اساساً من کشته اين عکس هستم.یه عکس هنری زيبا. باور کنين من قزوينی نيستم!!! ولی اين خيل قشنگه. به ظرايفش دقت کنين!

--------------

داشتم اراجيف دفعه قبلم رو می‌خوندم؛ انصافاً حالم خراب بود. رفتم دکتر، داروهايی که داد يک پارادوکس کامله : دو تا آمپول ضد حساسيت، قرص سرماخوردگی، قرص جوشان کلسيم و قرص ضد عفونت . يارو هر چی به فکرش رسيد داد تا بلکه يه کدوم عمل کنه. همين که زنده موندم خيليه.

--------------

بالاخره اين وبلاگ وامونده من هم رفت تو ليست وبلاگ‌های دانشجويی. برين يه سر بزنين تا مثل خودم به وبلاگم اميدوار بشين!!!! ولی خوب بعضی‌هاشون انصافاً زيباست.

--------------

در يه دو راهی گیر کردم. يه چيز تو تريپ علم برتر است يا ثروت. موندم اين هفته بمونم تبريز و به يه سری برنامه‌های کامپيوتری برسم تا به واسطه اون برم تو قسمت سرور دانشگاه؛ يا برم نمايشگاه کتاب تهران و ... ديدار با دوستان !!!! اَه‌ه‌ه‌ه‌ه.
راستی عجب ضد حالی زدند برای نمايشگاه؛ بعد عهد بوقی می‌خواستم کتاب انگليسی بخرم شنيدم بايد با دلار هشتصد تومانی اين كارو رو بكنم و دولت ديگه يارانه نمی‌ده. نمی‌دونم قيمتش ديگه چند در مياد؟

-------------

راستی به قول یکی از دوستان لينک بدهيد تا لينک بدهم و من در همين جا اعلام می‌کنم که هر سايتی که دست به اين مهم بزنه من جوابش را يقيناً خواهم داد.

2003-05-01T15:31:00.000-07:00

امشب از اون شب‌هاست. با اجازتون رفتم آمپول زدم و از قرص‌های رنگارنگ هم تناول نمودم . اصلاً فکر کنم دارم هذيون می‌گم. فقط اميدوارم سارس نباشه. دارم جون عمّم برای دو تا ميان ترم هفته بعد می‌خونم.شاهدين که؟ آخه آدمی که تمام فکر و ذکرش کامپيوتره و به خصوص اخيراً که داره با Movable Type ور می‌ره با درسی مثل ماشين‌های الکتريکی بايد چه خاکی تو سرش بريزه؟ به قول دوستم ماشين‌های الکتريکی چه کم از Movable Type دارد؟ در هر حال واسه اين که بفهميد چه‌قدر حالم خوبه يه توضِيحی در مورد اين عکس می‌دم.
اين عکس مربوطه به گردش من بر فراز شورترين درياچه جهان (اروميّه(*)) که 1 ساعت تا تبريز راهه، هست . در حين همين گردش بود که اين نهنگ یا هر چيز ديگه بنده رو بلعيد . بله الان من در کنار پينوکيو و پدرژپتو هستم و در همون مکان و به وسيله Laptop اون‌ها دارم وبلاگم رو update می‌کنم. فقط کمال همنشين در من اثر کرد و دماغ بنده دراز[تر] شد!!!!!!
بهتره که بيش از اين جفنگ نگم چون این‌قدر ديگه حواسم سرجاش هست آخه اثر اين دواها چنان مستم کرده که دامنم از کف برفتست! زَت زياد.يکی منو بگيره !

--------------------------------
(*) می‌خواستن روی درياچه اروميه پل بزنن که راه تیريز- اروميه خيلی کوتاه بشه. تا يه جايی زدند وسطش رو موندند. نمی‌دونم کدوم از خدا بی‌خبری پيشنهاد داد که شن بريزين که فاصله(که انصافاً کم هم نيست) پر شه و ماشين رد شه. کاميون کاميون شن ريختند؛ ديدند که درياچه داره پر می‌شه ولی دو سر پل به هم نمی‌رسن.الان هم اگه برين چند تا یدک کش هست که اگه هوا خوب باشه چند تا چند تا ماشين ها رو منتقل می‌کنه. ببينين که چقدر ما بدبختيم و سطح مديريت بی‌نظيرمون داره چی کارها می‌کنه.

2003-04-29T14:16:00.000-07:00

بهنود ديگر

از مجله ايران‌فردا بود که علاقه خودم به سياست رو پيدا کردم که اين علاقه بعد از 2 خرداد و انتشار روزنامه‌های جامعه و ... به اوج رسيد، به طوری که اگر اين روزنامه‌ها رو نمی‌خوندم شب خوابم نمی‌برد(حتی هنگام کنکور). يکی از مطالبی که هميشه می‌خوندم مقالات مسعود بهنود بود. اصولاً با نوشته‌هاش حال می‌کردم و می‌کنم. اساساً نوشته‌هاش سبک داره. وقتی می‌خواد يه مطلبی رو بيان کنه آدم فکر می‌کنه می‌خواد يه مسأله رياضی رو حل کنه. ابتدا فرض رو بيان می‌کنه؛ با کمی تجزيه و تحليل، آنگاه حکم اثبات است( به همين سادگی). برای همین آدم بايد به نوشته‌هاش که به نسبت ديگران طولانی‌تره دل بده. اخیراً فهميدم که به همّت حسين‌درخشان (که خدا خيرش دهاد!) وبلاگ مسعودبهنود راه افتاده. مطالبش رو خوندم(اگه وقت کنم آرشيوش رو هم می‌خونم) و مثل هميشه شيرين و جذاب.جالب بود که يکی نظر داده بود که مطالبتون طولانيست و آدم حوصله‌اش سرمی‌ره!!!! انصافاً این خاصيت رو نداشته باشه مسعود بهنود ديگه بهنود نيست. فقط فکر می‌کنم مثلاً برای دغدغه حمله آمريکا به ايران نوشته‌هاشون کمی احساسی شده بود و از روال هميشگی خارج. شايد همچون نام وبلاگ این‌ها مربوط به بهنود ديگر است. ولی باقيش عالی بود و هست. ايزد از ساغر سرشار نوشش دهاد.
تنها ايرادی که می‌تونم از افرادی مثل مسعود بهنود با محمد قوچانی یا شمس‌الوعظين يا ... بگيرم اينه که ما رو بدبخت کردند که ديگه با هر نوشته‌ای در روزنامه‌ها حال نمی‌کنيم. و من از روزنامه‌های فعلی فقط اخبارشون رو می‌خونم.
در آخر بايد بگم شديداً منتظر ساخته شدن فیلم کابینه کیومرث‌ پوراحمد هستم.چرا که اين کارگردان (که خیلی باکارهاش حال می‌کنم به خصوص با شب يلداش) می‌خواد انقلاب رو از زبان مسعود بهنود بسازه که متأسفانه اجازه ساخت نگرفته. اميدوارم هر چه زودتر ساخته شه شايد که با واقعيت هايی پنهان مانده روبرو بشیم حداقل به خاطر اين که اين آخوندها اجازه بيان شدنش رو نداند.

------------------

اين قدر کار رو سرم ريخته که نمی‌دونم چه غلطی بکنم. درس‌ها که همين جور دارن جمع می‌شن. من هم مثل ديوونه‌ها می‌رم کتاب‌های انگليسی کامپيوتر می‌گيرم می‌خونم ولی درس خودم(به زبان فارسی!!!!) رو نمی‌خونم و همين همراه با غيبت‌های زياد(به علت خواب موندن!!) و چاشنی گشادوارگی، يواش يواش داره نابودم می‌کنه. ديگه امتحان اگه مرام بزنم و صفر نشم مينيمم می‌گیرم! چقدر سخته که آدمی که يه موقع برای خودش در درس بروبيايی داشته حالا سوسک بشه (صرفاً به خاطر عدم علاقه به درس دانشگاهی که به صورت اجبار دارم می‌خونمش. واقعاً موندم دربه‌در يه دریچه برای ايجاد انگيزه!). در هر حال همين باعث شده که نوشته‌هام به طور خلاصه و کمترین حاشیه‌روی باشه.
ولی چه در اين موارد و چه مسائل ديگر که برای ما ايرانی‌ها به وجود اومده و صبر همه رو داره لبريز می‌کنه يه شعر هست که خيلی باهاش حال می‌کنم و بهم اميد می‌ده.
هر که در اين بزم مقرّب‌تر است
جـام بـــلا بـیـشترش مـی‌دهند

2003-04-29T10:02:00.000-07:00

قدرت ذهن
(1) می‌گن مولانا يه روز شمس‌تبريری رو می‌بينه که روی آب دريا ايستاده. از او ميپرسه که چگونه اين کار رو انجام می‌ده. شمس هم بهش می‌گه به من توکل کن و مولانا هم بدین صورت موفق به ايستادن روی آب می‌شه. وقتی از شمس پرسيد که او به چه کسی توکل کرده ، او گفت که به علی(ع). و مولانا به محض توکل به او به داخل آب رفت. چون آن‌قدر که به شمس ايمان داشت به او نداشت (اين مطلب با روی آتش راه رفتن آنتونی رابینز (با قدرت ذهن) کاملاً مطابقت داره).
(2) اگه يکی بياد آمار بگيره که تو ايران چه قدر امامزاده داريم و هر کدوم اصلشون به کی‌ می‌رسه يقيناً به نتايج جالبی خواهد رسيد. من نمی‌دونم این مثلاً امامزاده‌ها از کجا اومدند ايران. يه امامزاده هست در جاده هراز که بهش می‌گن امامزاده متحرک. هر دفعه با یه باد و بارون به درّه سقوط می‌کنه دوباره میارنش بالا. ولی جالب اينجاست که همه اين‌ها حداقل يکی دو مورد شفای بیمار و رسيدن به مراد و ... دارن.فکر می‌کنين چرا و چگونه؟ من که فکر می‌کنم يقيناً قدرت ذهنه.

(1) و (2) => من به قدرت ذهن کاملاً ايمان دارم و همين دو مورد بالا من رو به اين نتيجه می‌رسونه که نکنه همه این يا علی‌ها، یا حسين‌ها ، يا ضامن‌آهو‌ها و ... و معجزه‌هاشون از دروغ‌های تاریخ باشه و از بازی‌های ذهن بشر. من در شیعه بودنم هنوز به ايمان کامل نرسيدم ولی در سنّی نبودم مطمئنم. و اين دوگانگی‌ها به اين دامن می‌زنه به خصوص وقتی شنيدم که مذهب شيعه رو ايرانی‌ها برای فرار از سلطه عرب‌ها به وجود آوردند. هميشه معتقد بودم که اين ها وسيله اند و هدف چيز ديگريست. همچنان که الان مسيحيان ايمان بسيار قوی‌تری نسبت به ما مدعیّان دارند و به خدای خودشون نزديک‌ترند. در پايان همه این‌ها باعث می‌شه که بی‌خيال همه اين فرعيات بشم و سر به راه حضرت دوست بگذارم. امید که همه ما به راهی که باید هدايت بشيم.

------------------

اين شعر در سر در نمازخانه(70% رياخانه) دانشگاه نوشته بود که به‌طور اتفاقی!!! داشتم از جلوش رد می‌شدم و ديدمش.
به خوبـــا سر مــی‌زنـی مگـه بدها دل ندارن
یک سر هم به ما بزن ای خوب خوبـا آقاجون
هر چی فکر کردم که منظور شعر چيست و وزن و منظورش از آقاجون چيه به نتيجه‌ای نرسيدم. فقط از اوج سليقه و حس شاعرانه اين بسيجی‌ها به وجد اومدم!!! ولی چه کنم که نمی‌تونم خرده بگيرم که ياد حرف حلّاج می‌افتم هنگام مرگ در باب يک صواب و دو صواب که قبلاً هم گفتم.

2003-04-27T11:27:00.000-07:00

زندگی دانشحویی و ضدحالاش
اين چلچراغ در حال حاضر مجله‌ی خوبيست و اميدوارم هميشه همين‌جور بمونه. هر چند حالا يه کمی دچار تکرار شده. البته 3 شماره بيشتر نخوندم! ولی يه بخش داره که من خيلی باهاش حال می‌کنم و اونم بخش ضدحاله و تعريف دیگران از اون. حالا من هم می‌خوام يه سری ضدحال بگم در رابطه با زندگی دانشجويی در خانه و نه خوابگاه .
ضد حال يعنی آدم يه دوست داشته باشه که هر دفعه خودشو دعوت کنه بياد خونه آدم بدون هيچ‌گونه ملاحظه.
ضد حال يعنی طرف فکر کنه اگه قبل از اومدن يه زنگ بزنه ديگه آخرشه و ولی هر چی بگی نيا باز بياد.
ضد حال يعنی هر دفعه که مياد با قيافه حق به جانب بگه من هوس فلان پلو کردم و برام درست کن.
ضد حال يعنی همين شخص قبلاً هم که خونه داشت باز زياد ميومد خونمون حالا که خوابگاهه ديگه بيشتر.(البته من در کل يه بار رفتم خونشونو همون يه بار شام + توشابه !!!! رو خریدم و ظرف رو هم خودم شستم ولی در هزاران باری که اومد، از موارد فوق فقط يه بار با اصرار من ظرف شست البته به گونه‌ای که من رو پشيمون کرد!!
ضد حال يعنی اگه بياد خونمون و دست بر قضا یخچالمون پر باشه ميگه امکانات زیاد و مثل گاو شروع می‌کنه به خوردن!
ضد حال يعنی فکر کنه خونه خالست و هر ريخت و پاشی می‌کنه ديگه جمع نکنه.
ضد حال يعنی صبح که از خواب پا شد تو بالاخره مجبور بشی رختخوابشو جمع کنی.
ضد حال يعنی وقتی آدم می‌خواد شام بخوره اون نخوره و بعد هم که افتخار داد و خورد با وجود شسته بودن همه ظرف‌ها ، ظرف خودشو يادگاری بذاره.
ضد حال يعنی تازه از غذا هم ايراد بگيره و ظرف سس رو هم از ترس تموم شدن از جلو چشماش مجبور شی قايم کنی.
ضد حال يعنی يه gl هم داشته باشه و وقتی میاد 3-4 ساعت باهاش صحبت کنه.(البته خودش هم زنگ می‌زنه)
ضد حال يعنی طرف سيگاری هم باشه و سيگارهای ارزون و بو گندو بکشه.
ضد حال يعنی با همه این احوال اگه چیزی بهش بگی ناراحت هم بشه و بهش بر بخوره ولی باز هم بياد.(اين چيزايی که من بهش بار می‌کنم سنگ‌پای قزوين رو از رو می‌بره)
ضد حال يعنی اين بنده خدا دل و روده پوسيده هم داشته باشه و گلاب به روتون بعد از اون نشه رفت برای قضای حاجت.
ضد حال يعنی در دانشگاه با دلقک بازی موجت خنده بشه و در خونه ما موجب گریه.

حالا اگه دانشجو هستید بیا می‌خواید بشيد جون من مراعات کنین يعنی چی یکی بره خونه ديگری رختخوابشو بذاره .صاحب‌خونه که ننش نیست جمعشون کنه یا ظرفشو بشوره.
عزت زیاد.

2003-04-24T13:38:00.000-07:00

نمی‌خوام وبلاگ اين ‌جور به نظر برسه که در مورد شعر و شاعريست ولی خوب فعلاً اينا به ذهنم اومده. اين‌جا به قول معروف از هر دری سخن خواهد بود.

شک ندارم بهترین شاعر زن ایران پروين‌ اعتصامی هست. ولی در مورد دومی شک دارم. فعلاً فروغ فرخزاد رو کاندید کردم.وجه تشابه اين دو اينه که هر دو در سنين جوانی دار فانی رو وداع گفتن! بقيه شاعرهای زن همه شعرهاشون در مورد انقلاب و امثالهم هست پس از نظر من بوی ريا میده.
در مورد فروغ فرخزاد بايد بگم که او و برادرش فريدون فرخزاد پدری نظامی داشتند(اگه اشتباه نکنم ).اولی از بهترين شاعران معاصر و دومی بهترین show man ايران قبل از انقلاب که بعد از انقلاب به خاطر حرف‌های سياسی ترور شد. از یه پدر نظامی همچين بچه‌هايی عجيب نيست؟ نکته‌ای که در مورد فروغ همواره به ذهنم خطور می‌کنه اينه که آدمی تنها و منزوی بوده و به واسطه رفاهی که داشته اصلاً شعرش يه خورده فرق می‌کنه با ديگر شاعران.شعر زير رو که خوندم خوشم اومد.فقط همین. فکر بد نکنين!!!
اگه قسمت داخل کروشه حذف بشه میتونه از جانب همه خونده بشه و فراجنسيتی می‌شه!!

گنه کردم گناهی پر ز لذّت
در آغوشی که گرم و آتشين بود
[گنه کردم ميان بازوانی
که داغ و کينه جوی آهنين بود]
در آن خلوتگه تاريک و خاموش
نگه کردم به چشم پر ز رازش
دلم در سينه بی تابانه لرزيد
ز خواهش های چشم پر نيازش
در آن خلوتگه تاريک و خاموش
پريشان در کنار او نشستم
لبش بر روی لب‌هايم هوس ريخت
ز اندوه دل ديوانه رستم
فرو خواندم به گوشش قصه عشق :
ترا می خواهم ای جانانه‌ی من
ترا می‌خواهم ای آغوش جانبخش
نرا ، ای عاشق ديوانه من
هوس در ديدگانش شعله افروخت
شراب سرخ در پيمانه رقصيد
تن من در ميان بستر نرم
بر روی سينه اش مستانه لرزيد
گنه کردم گناهی پر ز لذّت
کنار پيکری لرزان و مدهوش
خداوندا چه می‌داند چه کردم
در آن خلوتگه تاريک و خاموش
راستی تا يادم نرفته، يکی از دوستان تذکر به جايی در مورد قسمت شرح حال خويش داد که دستش درد نکنه.مرسی! به زودی کامل‌ترش می‌کنم.

2003-04-24T10:36:00.000-07:00

دقايقی پيش داشتم با دفتر خاطراتم که بيش از پنج سال همدمم بود خداحافظی می‌کردم. در اين مدّت به جرأت می‌تونم بگم حدود دو سال هر شب نوشتم؛ يعنی یه سررسيد گرفتم و همه صفحاتش الان سياهه. ولی خوب الان ترجيح می‌دم این وبلاگ جانشين اون بشه. اون دفتر مکانی بود برای درد دل با خدا. آیا می‌تونم اين کار رو اينجام انجام بدم؟ فقط نمی‌دونم اگر حالم گرفته باشه و حس نوشتن باشه و به کامپیوتر دست رسی نباشه چی کار باید کرد. در هر حال به قول معروف يا علی گفتيم و عشق آغاز شد.

نمی دونم چرا اين دخترها عموماً در برابر فوتبال جبهه می‌گیرن. شايد چون پسرها زيادی عشق فوتبال دارن و هميشه صداشون تو کوچه‌ها آزار دهنده است. خانم‌ها شايد چون به اين عشق شوهراشون حسودی می‌کنن!!!! ولی خوب چرا دخترها؟ من هنوز دليلش رو پيدا نکردم. البته فکر می‌کنم دليل اصلی عدم اجازه حضور خانم‌ها در ورزشگاه‌ها باشه. چون در خارج از ايران هميشه در تماشاگران تعداد زیادی عناصر أنوث دیده می‌شه و خوب خودشون دیگه جام‌جهانی دارن.تازه پسرها در خارج از ايران ديگه تو کوچه‌ها فوتبال بازی نمی‌کنن!
علی‌ایّ‌حال اين دو شب اخير چهار بازی زيبا انجام شد که انصافاً ما را حاليد. خلاصه اميدوارم این رئال‌مادرید قهرمان نشه. ولی چون هميشه گفتم که به جای آرزوی عدم موفقيت دیگران آرزوی موفقیت خودتون رو بکنين می‌گم : اميدوارم آ.ث.ميلان قهرمان بشه.

اينا رو با گوش کردن به اين آهنگ از شهريار قنبری می‌نويسم .فکر می‌کنین کِی تاریخ مصرف اين آهنگ تموم می‌شه؟

آبی دريا قدغن؛ شوق تماشا قدغن؛
عشق دو ماهی قدغن ؛ با هم و تنها قدغن؛
برای عشق تازه ، اجازه بی اجازه؛
پچ‌پچ و نجوا قدغن ؛ رقص سايه‌ها قدغن؛
کشف بوسه‌ی بی هوا ، به وقت رويا قدغن؛
برای خواب تازه ، اجازه بی اجازه؛
از تو نوشتن قدغن ؛ گلايه کردن قدغن؛
عطر خوش زن قدغن؛ تو قدغن ، من قدغن؛
برای روز تازه ، اجازه بی اجازه؛
...
بگو زنده باد زندگی !

2003-04-22T07:49:00.000-07:00

امروز من معنای ضرب المثل زبان سرخ سر سبز را بر باد می‌دهد رو دقيقاً درک کردم. چون در يک بحث با يک نفر با خاک يکسانش کردم. پس اين زبون قدرت هر کار دیگه رو هم داره. می‌گن همه رو برق می‌گيره ما رو ترکش گوز اديسون. ما هم در اين دنيای لايتناهی يه عاشق پيدا کردیم اون هم از نوع پسر و اون هم بزرگ‌تر از خودم وبدتر از همه از نوع کُرد. داستانش مفصله که به زودی به طور سريالی شرحش می‌دم. ولی ديگه آزار و اذيتش به اينجام رسيده بود. از بس تحويلش نگرفته بودم شروع کرده بود به زنگ زدن به خونمون و تهديد و از اين جور حرف‌ها.به قول زيب‌النسا :
عشق چون آيد برد هوش دل فرزانه را
دزد دانا می‌کشد اول چـــراغ خانـــه را
امروز تو دانشگاه هر چی دهنم اومد بهش گفتم. باور کنين فقط می‌خواستم اون بتی رو که از من ساخته راحت تر نابود کنه.بتی که سرشار از اغراقه . من که عاشق نشدم تا حالا ولی می‌تونم درک کنم. ولی نزدیک نُه ماهه دارم تلاش می‌کنم که اين پسر رو دَک کنم ولی دريغا. هر کار بگين کردم. از تهديد، تقابل به مثل، صحبت منطقی و ... . تنها راه باقيمانده اينه که براش برم خواستگاری. ولی بد ماجرا این‌جاست نسبت به کسی اظهار تمایل کرده که هم‌ خونه‌ايم مدت‌هاست در کَفِشِه!! کار خدا رو ببين اين پسر از ندار ترين بچه‌های دانشگاه و دومی از داراترين. فرض کنين من برم برای جفتشون خواستگاری. طرف کی رو می‌گيرم ؟ اصلاً دختره کدم رو ok می‌ده.
از همه اين ها بگذريم بايد يه اطلاعیه بدم. به يک دختر فداکار و البته بی‌نیاز مادی برای اين پسر نياز منديم. مشخصات پسر : کُرد ، قد 174، وزن فوقش 53، شاعر ، نويسنده ، بزودی مهندس مواد(متالورژی).بدون امکانات مالی.ولی با دلی که يقيناً عاشقتان می‌شود.(تضمينی!) يک جمله از اشعاری که با اجازتون برای من گفته :
"چرا اين‌جا بمانم؛ جايی که به چشم يک مرده ، به چشم یک شیء به من می‌نگرند. جايی که عشق ، بودن ، مهر و زندگی را از من دريغ می‌دارند. مجالی برای ماندن نيست که در ماندن سکون است و در رفتن حرکت."
از این‌ها هم زیاد واستون می‌گه. قول شرف می‌دم!!!!!!
در هز حال من که حالا حالاها با اين سر وکار دارم. خودش هزار بار رفته و گفته ديگه دفعه آخره. بعد فرداش زنگ می‌زنه می‌گه نمی‌تونم . من هم طوری زنگم رو تنظيم کردم وقتی اون زنگ می‌زنه و شمارش می‌افته اصلاً زنگ نمی‌خوره. باور کنين یک سال باهاش مدارا کردم. بعدها که توضیح مفصل بدم حق رو به من می‌دين. دعا کنین خدا منو برای این‌ کارهام ببخشه. هدفم از اين دوستی تنها رضای او بود و بس.
تبصره : امروز فرد فوق‌الذکر تمام جزوات مدار به علاوه باقی محتويات کيفم رو به عبارتی دزديد و برای تعطيلات رفت خونشون. من هم هفته بعد امتحان دارم.می‌گين چی کار کنم؟ حيف که اگه بزنمش هم آدم نمی‌شه. واقعاً مثل خر تو گل موندم.
الان آفتاب داره مستقيم می‌زنه تو چشمم.ولی وقتی از دانشگاه می‌اومدم از شدت بارون يه دونه پيرهنم رو اگه می‌چلوندی کلی آب ازش می‌چکید. وفتی رسيدم خونه از شدت خشم و سرما 10 دقیقه ايستادم و زل زدم به آيينه و لرزيدم. اين است اون بن‌بست فکری که می‌گن.

2003-04-19T09:17:00.000-07:00

هواللطیف

تظرتون راجع به عکس چیه.این رو واسم فرستادن گفتن خونه تو تبریزه.من هم هر چی تحقیق و تفحّص کردم و از بچه‌های تبریزی پرسیدم نشونی ازش نیافتم. شاید روش چادر مادر کشیدن که یه دفعه ملّت ببینن صفا کنن. در هر حال به نظرم جالب اومد.ابن طور نیست ؟

----------------------

داشتم مطالب دیروز رو می‌خوندم . احساس کردم مطلب اون جور که باید گفته نشده. اصلاً اگه آدم اول رو کاغذ ننویسه همین می‌شه .همزمان با تایپ نوشتن باعث می‌شه که نصف تمرکز بره رو تایپ . در تکمیلش باید بگم یه جورایی از نوشته‌هام بر میاد که مام از این غافلان روزگاریم و از اون تریپ افرادی که از مذمومینند. اولین بار لفظ دین ستیز رو تو یه گزارش از همین صدا و سیمای کذایی خودمون شنیدم به این نام : " علت دین ستیزی جوانان" .خوب باید اعتراف کنم من از همین‌هام . من از هر کی ریش داره بدم میاد.من از هر کی که چادر داره بدم میاد.من از افرادی که دم از یاحسین و یازهرا می‌زنن بدم میاد.همشون رو آدم‌هایی ریاکار می‌دونم که دارن جانماز یه [...] رو آب می‌کشن. بله دین‌ستیز هستم ولی خدا رو نمی‌تونم فراموش کنم . هیچ‌گاه نمی‌تونم ناشکری کنم، وقتی به هر جا نگاه می‌کنم اثری از او می‌بینم و هر لحظه خود را محتاج تر به او. در تکمیل این حرف‌ها باید بگم من دقیقاً به مدت دو سال تو خونه‌ای که صحبتی از نماز نبود پیوسته نماز خوندم ولی کسی نفهمید تا حالا هم کسی غیر از من و کسی که باید بدونه کسی نمی‌دونست.صرفاً و صرفاً برای فرار از ریا.برای فرار از قضاوت‌های رایج در مورد نماز خون‌های ریاکار فعلی. ولی مثلاً خودم بچه‌هایی که تو دانشگاه نماز می‌خونن و یا دم از خداشناسی می‌زنن مسخره می‌کنم و حتی در برابر اصرار یکی که تو هم بیا و با ماش همیشه گفتم گروه خونی من به این چیزا نمی‌خوره. نمی‌دونم اسمش رو چی می‌ذارین . خوب این هم از دست‌گل این آخوند هاست که من وقتی می‌خوام بگم به خدای خودم ارادت دارم باید خجالت بکشم ! و از اظهارش امتناع کنم و به قول سعدی آن را که خبر شد خبری باز نیامد. به امید روزی که همه ما هم‌چون حلّاج ندای اناالحق سر دهیم (اگه سرمون بالای دار نره). این چند بیت مولوی هم که از بی‌کفایتی ماها و اصرار ترکیه یواش یواش دنیا داره فکر می‌کنه این شاعر مال اوناست!!!!!!!! برای تکمیل :

بنمای رخ که باغ و گلستانم آرزوست
بگشای لـب که قنـد فراوانـم آرزوست
...
زین همرهان سست عناصردلم گرفت
شیــر خـــدا و رستم دستانم آرزوست
زین خلق پر شکایت گریان شدم ملول
آن های‌وهوی و نعره‌ی مستانم آرزوست
بالله که شهر بی تو مرا حبس می‌شود
آوارگــــی کــــــوه و بـیـابـانـم آرزوســـت
یک دست جام باده و یک دست زلف یار
رقصـی چنین میـانـه‌ی میدانم آرزوست
دی شیخ با چراغ همی گشت گرد شهر
کز دیو و دد ملولم و انسانـم آرزوسـت
گفتند یــافت می‌نشود، گشتــه‌ایم ما
گفت آنچه یافت می‌نشود آنم آرزوست

2003-04-18T10:32:00.000-07:00

یه سر هم به این بزنین.دقيقاَ حرف دلم رو زده در مورد سرعت افتضاح اینترنت.یه جاش منو یاد جک زیر منیدازه. اگه گفتین.
ميخواستن لره رو شكنجه روحي بدن، ميفرستنش تو يك اتاق گرد، ميگن برو يك گوشه بشين!

2003-04-18T10:31:00.000-07:00

اما به یه وبلاگ دیگه هم رفتم.که دست بر قضا شاید به نتیجه گیری من هم کمک بکنه. اسمش تابلو بود. منبع مطلبش رو فقط اینترنت گفته بود. می‌دونین که 666 عدد شیطان پرست هاست.جالب بود. به دو روش اثبات کرده بود که جرج‌بوش یه آدم شیطانیست. از این ها که بگذریم آخرش کار به دانیال نبی می‌کشه و یه سری پیش‌گویی ها. و مخلص کلام این که در اواسط سال 88 دیگه آخر زمان است.راستش من ار یکی از دبیرانمون هم اینو شنیده بودم ولی اصلاً فرق می‌کرد. نشستم محاسبه کردم دیدم دقیقاً برابرند.حالا نمی‌دونم منبع یکیه و فقط صورت قضیه رو تغییر دادن یا نه؟ ولی باز با توجه به مطلب قبل یه لیستی هست دارای 100 مورد که اگه اون ها پدید بیاد همون آخر زمان نزدیکه. اگه این فایل رو گوش کنین به خیلی از اون موارد توش اشاره می‌شه.نمی‌خوام به خرافات بپردازم. ولی حرف‌هایی که در این وبلاگ اخیر هست رو من از جای دیگه هم شنیدم. با اجازتون من در برهه‌ای زمان تو خط احضار روح بودم .ولی نه خرفه‌ای. این ها رو دوستم (که من از او یاد گرفته بودم) در احضار روح بهم گفته بود.
اگه از نظر منطقی هم برخورد کنیم می‌بینیم که اصلاح این مملکت از دست آدم عادی بر نمیاد .اون قدر ایران ویران شده (از نظر فرهنگی) که به این سادگی درست نمی‌شه.
یه مطلب دیگه هم که اینو تصدیق می‌کنه اینه که از شرایط ظهور اون شخص در آخر زمان اینه که همه دنیا می‌بینن که اون داره ظهور می‌کنه. خب فکر کنم با این ماهواره‌ها و اینترنت این امر به سهولت امکان پذیر باشه.
در آخر باید بگم نمی‌دونم از چه دین و چه مذهبی هستید ولی می‌دونم در همه ادیان ظهور یه نجات‌دهنده پیش‌گویی شده. من که شدیداً نزدیک می‌بینم اون روز رو و بنا بر اعتقاداتم الان همون موقع است که از اسلام چیزی جز نام نمونده و منتظر ظهورش هستم حالا مهدی باشه یا کس دیگه.مهم اینه که از طرف خدا باشه.
نمی دونم چه برداشتی می‌کنین.منو خرافاتی می‌دونین یا نه . ولی از این که تو این دوره زمونه نماز خوندن هم جزء ریا حساب می‌شه.مونده بودم که این حرف‌ها رو به کی بگم. به هر کی بگی می‌خنده می‌گه دیوونه. الان هم خیلی ها می‌خندن.فقط این نکته رو بگم هیچ جا گفته نشده بعد از ظهور چند سال دنیا ادامه پیدا می‌کنه.منتظر نظراتتون هستم. با هر کی هم که بخواد حاضرم کتباً یا چتاً بحث کنم!!!!!

2003-04-18T10:28:00.000-07:00

از حق نگذریم بعضی از این serach ها چیزای خوبی به آدم نشون می‌دن. اون قدر که علی‌رغم داشتن امتحان 2 ساعت تمام میخکوب بشم جلوی monitor. نمی‌دونم فیلم maleno رو دیدین یا نه. به جرأت می‌تونم بگم از زیبا ترین فیلم‌هایی است که تا به حال دیدم. و همیشه بعد از دیدنش تا 2 روز تو فکر بودم. یک فیلم ایتالیایی که از پر فروش هاست. داستان مربوط به جنگ جهانی دومه که یک زن، تنها و تنها برای امرار معاش مجبور به خودفروشی می‌شه. در حین ویگردی‌هام با وبلاگ فریاد بی صدا آشنا شدم که از آرشیوش تو گوگل پیدا کردم.در این آدرس خواستم به مطلبی که مربوط به Wednesday, January 15, 2003 بود(و نه مطالب دیگر) لینک بدم. ناگهان رفتم به قسمت معرفی این شخص (گه گویا نامش شیواست) .جدا از همه حرف‌هاش که منو به این نتیجه رسونده که خیلی از دخترهای الان فیمینیست نیستند بلکه مردستیزند، با یه فایل صوتی(حتماً گوش کنین) روبرو شدم با نام «درد و دل‌های یک روسبی» ( شرمنده زیر 18 سال‌ها) . نمی‌دونم کی داره باهاش مصاحبه می‌کنه و اصلاً از کجا اومده؛ ولی باز این فکر صاحب مرده من شروع کرد به کلنجار رفتن . مشکلم تو اینه که نمی‌دونم که باید چی کار کرد .از دست من و شما کاری بر میاد یا نه ؟ این ره به کجا می‌ره ؟ این بی‌شرف ‌ها که دخترهای ایرانی رو به کشورهای خلیج‌فارس صادر میکنن رو کی می‌تونه متوقف کنه. همه به این واقعیت‌ها واقفند.ولی ترجیحاً سر خودشون رو کردند تو برف.‌ هر کی هم می‌بینی که داره این‌ها رو مطرح می‌کنه راه حلی ارائه نمی‌کنه. وقتی این آخوند های مملکت که افسار ما به دست این‌هاست این کاره اند به این زودی ها نمی شه از این منجلاب بیرون اومد. اونجای آدم می‌سوزه وقتی می‌بینی همه این راه ها داره با اسلام خواهی و خداشناسی این ملاها مقایسه می‌شه. من که مستأصل شدم. فقط می‌تونم خشمگین بشم . به نظر شما کاره دیگه هم از دستم بر میاد؟؟! به نظرم تلخ ترین جا تو همین فایله وقتیه که زنه می‌گفت وقتی از سر ناچاری و برای اولین بار مجبور به انجام این کار شدم، نشستم گریه کردم ( همچون صحنه ای در فیلم maleno).البته تلخیات زیاد داره که ترجیح می‌دم خودتون برین گوش کنین.و یا مثله یکی از دوستام بهش بخندین یا ناراحت شین .کار دیگه که نمی‌شه کرد.

2003-04-18T10:26:00.000-07:00

دیشب داشتم آمار بازدیدکنندگان وبلاگ رو بررسی می‌کردم.یه چیز جالب دیدم. یه بنده خدا رفته بود گوگل search کرده بود که عکس‌ هدیه تهرانی رو پیدا کنه. من هم در طول صحبت‌هام در مورد فیلم خانه‌ای روی آب یه جمله‌ای از این شخص به میون آورده بودم.خلاصه این بنده خدا هم این‌جوری پاش به این وبلاگ باز شد. معلوم نیست که چقدر فحش به من و سران گوگل نثار کرده.این‌جاست که می‌گن ، شقایق گودرزی ( [...] به شقیقه چه ربطی داره).

2003-04-17T07:58:00.000-07:00

از اولین روزی که داشتم مقدمات زدن وبلاگ رو فراهم می‌کردم همش تو این فکر بودم که آدرس رو به دوستان بدم یا نه و البته همیشه به این ایده می‌رسیدم که نه. چون خیلی حرف‌ها رو در اون صورت نمی‌شه زد. من برای دل خودم این‌ها رو می‌نویسم، حالا بازدیدکننده هم نداشته باشه که خیالی نیست. اخیراً سَرپَری در وبلاگ‌های دیگه می‌زدم. در این و این. دقیقاً با هم‌چین مطلبی روبرو شدم. اولی علی‌رغم معروفیت می‌خواد وبلاگش رو عوض کنه و دومی تصمیم گرفت با این وجود، نهضت رو ادامه بده که باز هم اون جور که باید نمی‌تونه حرفش رو بزنه.مخلص کلام این که همین.

2003-04-17T07:55:00.000-07:00

در تکمیل خرف‌های دیروز باید بگم الان هوای تبریز آفتابیه!!!!!!!! هر چند هیچ تضمینی نیست که فردا باز برف نیاد. به راحتی می‌شه گفت این جوک‌های ترکی رو شاید مدیون این هوا باشیم که هم‌چین آدمایی رو به وجود آورده. ولی از حق نباید گذشت. اون تبریزی‌های اصیل (که از دهات پا نشدن بیان تبریز) انصافاً آخر مرام هستند. ارومیه‌ای ها که هم بچه خوشگلند و هم بچه باحال. تازه شرابش هم حرف نداره (و این نکته مهمیست).آخه انگور های عالی‌ای داره. می‌گن یه کارخانه مشروب سازی هست در ارومیه که فقط به سفرا می‌دن یا صادر می‌شه.اگه اشتباه نکنم اسمش یه چیزی تو مایه‌های پاکدیسه. دوستان خیلی تعریفش رو می‌کنن. ما که ابن‌کاره نبیدیم!!!! البته جدا از کارخونه یه خیلی ارمنی هست که خودشون یه منطقه رو رونق می‌دن. می‌گن عروسی‌های ارمنی‌ها اروپاست.هر چند همه جای ایران اینجوریه ولی تو باغ‌ها ! خدا امام جمعه ارومیه، حسنی ، رو حفظ کنه که دل‌های مردم ایران شاد باشه ! می‌مونه اردبیلی‌ها که عموماً یا حسین‌رضازاده اند یا علی دائی !!!!!!! یعنی هیکلاشون توپه.اخلاقیات راستش بیلمیرم. نمی‌شه تو دو سه جمله نوشت. شاید یه کتاب هم کم باشه.اصلاً از نظر فرهنگی با همه جای ایران فرق می‌کنن این ترک‌ها. می‌گن دختراش هم خوشگلند و هم خوب. ما که جز یکی دو مورد چیزی ندیدیم. اگه هست سریعاً خودشو معرفی کنه !!!!!!!!! D:

2003-04-17T07:52:00.000-07:00

امان ار این فضاهای مجانی.چند وقتیست که این عکس‌های وبلاگ نشون داده نمی‌شن.امیدوارم سریع‌تر راه بیفته که این‌جوری شکل وبلاگ ضایع نشه.خدا کنه وقتی این رو می‌خونین درست شده باشه چون اصلاً وقت انتقال ندارم.

2003-04-16T11:06:00.001-07:00

امروز برای دومین بار در تمرینات مربی جدید اومد.از اون تبریزی‌های دوازده سیلندر.هر چی میگه ما نمی‌فهمیم.قیافه‌اش هم کپ چلنگر مترجم سابق تبم ملیست.تصمیم گرفتیم که از به بعد اون ترکی صحبت کنه و یکی از بچه‌ها ترجمه کنه و ما بریم بگیم مربی خارجی داریم.فقط در وصفش بگم که به فریب می‌گه فیریب!!!؟!!؟!

2003-04-16T11:06:00.000-07:00

اندر احوالات هوای تبریز
نمی‌دونم تبریز اومدین یا نه؟هوای خیلی جالبی داره.هر روز می‌تونی چهار فصل رو ببینی.صبح بهار، دم ظهر تابستون ، غروب پاییز و آخرای شب زمستون.البته این امر تو شش ماهه اول دیده می‌شه ، چون در شش ماهه دیگه همش هوا سرده.برای همین افراد ناآشنا معمولاً در برابر این هوا غافلگیر می‌شن. امروز از اون روزها بود.داشتم ظهر می‌رفتن دانشگاه هوا بد نبود ولی دیدم مشکوک می‌زنه. با توجه به این که دیروزش با تی‌شرت رفته بودم موندم چی کار کنم.محض احتیاط با کاپشن رفتم.چشتون روز بد نبینه.آخر فروردین برفی اومد که دونه‌هاش از کله من و شما بزرگتر بود.و واقعاً از [...] آوردم که کاپشن داشتم .ولی خوب من حال می‌کنم .فکر کنم هم‌چین هوای می‌تونه رو مردمانش تأثیر بذاره. هر چه‌قدر هواش عجیبه، مردمش نیز.البته این تفییرات هوا از بادهای وحشتناک ناشی می‌شه و اگه این بادها نبود هوای تبریز از دومین هوای آلوده به اولی صعود می‌کرد.

2003-04-15T09:09:00.000-07:00

الان می‌باید بعد از => که در زیر همه postها اومده قسمت نظر خواهی می‌بود.ولی نیست.فکر کنم طلسم شده.ولی من می‌تونم .شاید این‌جوری بهتر .ممکنه درست بشه و من تو کفِ نظر دادن دیگران بمونم.

2003-04-14T14:26:00.000-07:00

خوب بد نیست یه سری به قسمت شرح حال خویش بزنین.لینکش در قسمت راست هست.یه دفه و فی‌البداهه به ظهنم خطور کرد.امیدوارم اگه اشتباهاتی هست به من بگین.چون منبع دم دست برای رجوع نداشتم.امکانات دانشجویی بود دیگه.

2003-04-14T14:08:00.000-07:00

جاتون خالی امروز با بچه‌های دانشگاه رفتیم سینما ، فیلم خانه‌ای روی آب.جدا از تیکه‌های فراوون فیلم که بستر مناسبی برای شلوغ کردن پسرها در مقابل دخترها به وجود آورده بود به طوری که بیست در صد از مکالمات فیلم از دستم رفت، باید بگم انصافاً لذّت بردم. نمی‌خوام از جنبه‌های سینمایی بحث کنم (که چندان بلد هم نیستم) ولی حرف‌های خوبی در فیلم زده شد.حرف‌های که واقعیّت‌های محض بود.امّا باید بگم از بازی رضا کیانیان وحشتناک لذّت بردم.تنها مشکلی که با این بازیگر توپ دارم نحوه راه رفتن اوست که آدم فکر می‌کنه گلاب به روتون نو شلوارش یه کارایی کرده.این هدیه تهرانی هم از بس عکس‌های بدون حجابش رو دیدم دیگه با این قیافش حال نمی‌کنم!!!!!بگذریم.اون قدر با دیالوگ‌های فیلم حال کردم که می‌خوام دوباره برم.به بهمن فرمان‌آرا تبریک می‌گم که با جسارت به بیان این نابسامانی‌های تلخ کرد.تقابل مذهب و مذهب‌ستیزی، مشکلات و فسادهایی که مثلاً در جمهوری اسلامـــــــــی وجود نداره ، سسست شدن بنیان خانواده‌های ایران و ... . کلی مسأله که آدم باید بشینه بهش فکر کنه. یه جورایی برداشت‌ها و درد دل های فیلم دغدغه من هم هست و کاملاً حرف‌ها رو درک می‌کنم..به قول هدایت که تو فیلم هم بهش اشاره شد : "تو زندگی یه دردهایی هست که مثله خوره روح آدم رو می‌خوره ! " . یه حرف خیلی قشنگی زد عزت‌الله انتظامی (که مثل همیشه بازیش عالی بود): " بخل ، کینه ، تنگ‌نظری ، حسادت ( و ریا ) شغل دوم مردم ایرانه.".آ ه‌ ه ه ‌ه!!!!! فکر کنم حداقل یه نسل طول بکشه تا این عادات زشت و زننده از چهره‌ی مردم ایران پاک بشه.به قول مولوی : آنچه شیران را کند روبه مزاج ؛ احتیاج است،احتیاج است، احتیاج.واقعاً تو این دوره زمونه در جواب حالت چطوره ، آدم جرأت نمی‌کنه بگه عالیم، توپم.از بس ملت مشکلات دارن.فرداش واسه آدم یه مشکلی پیش میاد.میگید نه آزمایش کنید.تو یه صخنه از فیلم هم دختری اومده بود که با عمل در واقع دوباره دختر بشه و وقتی فهمید ایدز داره تصمیم گرفت که به همسر آینده‌اش چیزی نگه.واقعاً عجب مصیبتیه .اصلاً هیچی نمی‌گم همه چیزش پر واضحه.در هر حال وقتی بیرون سینما به بچه‌ها می‌گفتم با فیلم حال کردم تعجّب می‌کردند . مشکل همه این بود که هی می‌گفتن آخرش چی شد. اصلاً کل فیلم رو بی‌خیال شدند و چون آخرش سرراست کارگردان حرفش رو نزد می‌گفتند بد بود.قبول دارم فیلم بی‌نهایت تلخ بود.جامعه ما هم همینه؛ بسا بد تر.وقتی با یکیشون شروع کردم به یادآوری صحنه‌ها و بزداشت‌هام دیدم داره با رضایت برخورد می‌کنه ولی اولین حرفش من باب فیلم، چرند بودن فیلم بود.یه نکته بگم واسه کسایی که فیلم رو دیدن و این که در اصل فیلم(بدون سانسور) فیلم این‌جوری تموم می‌شه که دگتر(رضا کیانیان) با پسر و اون پیرزن بافنده در یک سرزمین پر گل و گیاه هستند.چرا حذف شده نمی‌دونم.ولی فکر کنم درک فیلم رو راحت‌تر کنه.هر کی فیلم رو نفهمید تماس بگیره دقیق بهش بفهمونم.در هز حال پیام اول و آخر فیلم و حرف‌های خودم رو این‌جوری خلاصه می‌کنم : هر چی می‌کشیم از عدم ایمان واقعی به خدا و فراموش کردن او در زندگی می‌کشیم. امیدوارم همه ماها هر چه سریع‌تر اون ایمان واقعی به خدا رو پیدا کنیم.

2003-04-13T15:19:00.000-07:00

بعضی وقایع هست که خیلی باعث ناراحتی میشه؛مثلاً اینکه استادی که همیشه هلو بوده امتحان خفن بده با استادی که در تنبلی شهره‌ی خاص و عام بوده و کلاس هاش نیم ساعته بوده با دعوای رییس دانشکده 2 ساعت کامل نگه داره.و هی امتحان بگیره و تازه یک حل تمرین هم داشته باشه که دو روزه همه رو تصحیح کنه.امروز ساعت 10 با همین استاد امتخان داشتم وقتی موفق شدم سر ساعت خودم رو برسونم نزدیک بود بچه‌ها برام کف بزنن! دیگه خواب موندن من واسشون عادت شده بود.
امّا یه چیزایی هست که از بس خوبن روز آدم رو می‌سازن.مثلاً آدم رادیو یا تلویزیون رو روشن کنه و ببینه اون آهنگی رو که مدّت ها بود دنبالش بودی رو داره پخش می‌کنه.یا وقتی 7 صبح از خواب بلند شدی بهت بگن کلاس تشکیل نمی‌شه و می‌تونی 2 ساعت اضافه بخوابی(این دیگه زندگیه).و یا مثل این کلاس دیروز من ساعت 4 کلاس داشته باشی و در برد نوشته باشه کلاس تشکیل نخواهد شد.به قول یکی از بچه‌هل عشق است و مستی.
نتیجه این که همیشه از این خبر ها نیست و در بقیه حالات کلاه‌ها پس معرکست.مثلاً الان ساعت 3 صبح و من 4 ساعت دیگه باید از خواب پا شم.(وای)

2003-04-13T14:59:00.000-07:00

هوالمحبوب
لصلاَ امروز روز عجیبی بود.بعد از ظهر که اومدم blogspot قطع بود.بعدش اومدم یه سرو سامونی به آرشیو بدم کل نوشته‌هام گم شد.داشتم دیوانه می‌شدم.اشتها نداشتم.بعداز 5-6 ساعت استرس که آدرس رو عوض کنم یا .... به لطف قادر منان(به قول یکی ار دبیرامون) دوباره زندگی شیرین شد.واقعاً بس شادم.الان هم می‌ترسم باز دست‌کاری کنم.دقت کنین ترتیب post ها عوض شده.خوب اینم یه نوعشه.

2003-04-13T07:09:00.000-07:00

یک ضرب المثل اروپایی هست که می‌گه ، اگه می‌خوای کاری خوب انجام بشه بسپارش به دست کسی که سرش خیلی شلوغه. من هم الان سرم خیلی شلوغ پس نتیجه می‌گیریم وبلاگم بهتر و بهتر می‌شه!!!! مثلاً کلاسم که تموم شد به جای چرخیدن تو دانشگاه رامو می‌کشم میام خونه که بعد از مدت‌ها یه مطلب جدید بنویسم!

2003-04-13T06:59:00.000-07:00

همیشه از افرادی که کبّاده حافظ می‌کشند و می‌گند ما عاشق حافظیم و اصلاً زندگیه و ... بدم میاد. ولی خودم می‌گم عاشقشم نه به خاطر همه اشعارش.من فوقش پنج تا غزلش رو حفظ باشم و مثلاً ده تاشو دقیق بفهمم امّا همین هم شدیداً باعث طرفداری من از حافظ شده.الان می‌خوام یه شعرش رو بنویسم که محبوب‌ترین برای من و فکر کنم در نظر دیگران هم از بهترین‌ها باشه.البته از وبلاک‌هایی که یه post خودشون رو شعر می‌ذارند بدم میاد ولی این خداییش هم زیباست و هم لازم. قبلش یه توصیحات کوچولو می‌دم که قشنگ جا بیفته.
در اشعار حافظ همواره زاهد(همون آخوند فعلی) از منفورترین چهره‌ها بوده که افرادی خشک‌نظر و غیرقابل انعطاف معّرفی شده.در برابر اون حافظ افراد رند رو معرفی می‌کنه که از عاشقان واقعی حضرت دوست هستند و اصطلاح دردکشان هم به این افراد اشاره می‌کنه.اما دُرد در لغت به معنای ته شراب هست.به گفته دبیر ادبیاتمون به ته گیلاس شراب و به گفته یه شراب ساز مواد جمع شده در ته ظرف‌های شراب سازی.خیلی هم مهم نیست.همه این‌ها کنایی هست و نباید به این چیزها گیر داد.روز الست اشاره به روز ازل داره که عهدی میان انسان و خدا بسته شد(الست بربکم؟قالوا بلی)در ضمن جهت اطمینان خوی کرده یهنی عرق کرده.این غزل یه حسن دیگه هم داره که حافظ به زیبایی با یه حالت داستان مانند شروع می‌کنه که خواننده رو جذب کنه و به نحو احسن هم این کارو انجام می‌ده. حالا اصل ماجرا.
زلف،آشفته و خوی کرده و خندان لب و مست
پیرهن چاک و غزلخوان و صراحی در دست
نرگسش عربده جوی و لبش افسوس کنان
نیمه شب ، دوش، به بالین من آمد و نشست
سر فراگوش من آورد و به آواز حزین
گفت، کای عاشق دیرینه‌ی من خوابت هست؟
عاشقی را که چنین باده‌ی شبگیر دهند
کافر عشق بُود گر نشود باده پرست
برو ای زاهد و بر دُردکِشان خرده مگیر
که ندادند جز این تحفه به ما روز اَلَست
آنچه او ریخت به پیمانه‌ی ما نوشیدیم
اگر از خمر بهشت است و اگر باده‌ی مست
خنده‌ی جام می و زلف گره گیر نگار
ای بسا تؤبه که چون تؤبه‌ی حافظ بشکست

2003-04-09T17:41:00.001-07:00

از تركه ميپرسن: مساحت ايران چقدره؟ ميگه: 1648192 متر مكعب! ميگن: خنگ خدا، آخه چرا متر مكعب؟! تركه ميگه: آخه بعد انقلاب به ارتفاع يك متر ريده شده توش!
این جک رو که شنیدم اولش خیلی خندیدم ولی کم‌کم به فکر افتادم که نکنه این مساحت یا حجم بیشتر بشه.آیا وقتی هست که بشه این مترمکعب رو به مترمربع تبدیل کرد؟ دیگه باید به مصیبت خودمون بخندیم! واقعاً باید چی‌کار کرد.یکی نیست بگه به این‌ها که ریدین، بو می‌دین، بی‌خیال ما شین. این ملاها برای بقای خودشون هر کاری می‌کنن.الان قراردادهای نفتی بسته شده ما از قراردادهای گلستان و ترکمنچای ننگین‌تره. به قول ترانه‌ی امیرآرام برخیز شتربان و بربند کجاوه ! واقعاً وقتی این بچه‌های بسیجی دانشگاه‌ها رو می‌بینیم که چه اعتقادی به این آخوندهای ریاکار دارن دیوانه می‌شم.میدونم از روی بی‌خبریه.در هر حال به قول «منصور حلّاج» به اون ها دو صواب می‌رسه چون نیتشون رضای خداست ولی بقیه یکی چون تو راهمون شک داریم(البته اگه همین‌رو هم داشته باشیم).بعضی مواقع می‌گم نکنه ما تو اشتباهیم و اونا ... ولی حداقل اگه نتونم درستی چیزی که طرفدارشم رو اثبات کنم ، می‌تونم با مثالهای نقض فراوان عدم صلاحیت این آخوندها رو اثبات کنم.این دوره از ایران من فکر کنم دوره‌ای باشه که به فرموده حضرت محمّد (ص) از اسلام چیزی جز نام نمونده.یه حرف قشنگی می‌زد یکی از دبیرامون.نقل قول می‌کرد از یکی که از سفر غرب میومد که : "به غرب رفتم، اسلام دیدم ولی مسلمان ندیدم ؛ به ایران آمدم، مسلمان دیدم ولی اسلام ندیدم. در هز حال ان‌شاءالله همه ما روزی در ایرانی آرمانی زیر سایه حضرت دوست زندگی خواهیم کرد.

2003-04-09T17:41:00.000-07:00

این دفعه رو در هر حالی می‌نویسم که باز سیستم گشادیه چون سر یه قضیه سرّی!!!! مجبور شدم سریعاً بیام خونه اونم با هواپیمای توپولف.وقتی فرود اومدیم می‌خواستم همون‌جا یه سجده‌ شکر برم.50% گرون کردند این طیّاره‌های مزخرف رو جمع نمی‌کنن. در هر حال باز از شنبه همون آشه و همون کاسه.راستی در مورد مطلب قبلی یکی بهم گفت که کسی خودکشی نکرده.خوب خدا رو شکر.

2003-04-08T15:53:00.000-07:00

هوالمطلوب

نمی‌دونم شنیدین یا نه؟ پاییز امسال یه مهمونی بوده تو تبریز که 100% اون‌ها دختر بوده‌اند و دانشجو.گویا بعد یکی از دخترها که فیلم‌بردار مجلس هم بوده، نوار ویدیویی این جشن و یه سری فیلم از خوابگاه دختران رو می‌ده که یه بنده خدایی تبدیل به VCD کنه که اون هم نامردی نمی‌کنه و فیلم رو پخش می‌کنه.این فیلم هم از قرار در کل ایران پخش شده.شنیدم که یکی از دخترها که در فیلم بوده این رو تاب نیاورده و به اقدام به خودکشی کرده یا برادر با غیرتش کشتتش.البته حرف و حدیث در مورد صحت و حتی تعداد آن‌ها هست هنوز.می‌گفتن که دختر بیشترین بی‌حجابیش معلوم شدن نافش!! بوده. این دفعه دوستم از چابهار(بندری در سیستان و بلوچستان !!!!!) این فیلم رو آورد.حالا چه‌جوری از تبریز رفته اونجا خدا می‌دونه.من هم به چشم برادری!!! نشستم و همه رو دیدم.در عجیب غریب بودن تبریز شکی نیست.خلاصه خودم دانشجوی این شهرم.ولی انصافاً یه مهمونی ساده که همش توش می‌رقصند و یا همون خوابگاه دختران هم که باز رقصه دیگه این حرف‌ها رو نداره.دیگه آدم کشی چیه؟این جوری باشه خانواده همه ماها باید در خطر مرگ باشند که.من نمی‌دونم چی باید گفت ولی امیدرارم خبر دروغ باشه که واقعاً بی‌انصافیست.اصلاً فیلم رو اگه ببینید کپ می‌کنید این که چیزی نداره.کل فیلم رقصه و رقص و یکی دو دهن آواز!
از همه این‌ها بگذریم خدا آخر عاقبت من رو تو این شهر به خیر کنه که یه وقت اسیر این برادرهای غیرتی نشم!!!!!!!

2003-04-08T15:51:00.000-07:00

یه حرفی خوبی امروز زد استادمون.گفت در چرت لذّتی هست که در خواب نیست(من هم اضافه می‌کنم به خصوص در کلاس).واقعاً پنج دقیقه چرت نمی‌دونین چه انرژی به آدم می‌ده.امّا اخیراً دیگه از این نعمت بی‌نصیب موندم.چون یا اصلاً کلاس رو خواب می‌مونم و اگر هم نمونم تو کلاس دیگه می‌خوابم!!

2003-04-08T15:40:00.000-07:00

عجب تیمیه این Real Madrid .هر چی ما می‌خوایم شرش کنده شه که برای A.C.Milan شاخ نشه نمی‌شه.انصافاً منچستر رو سوسک کرد(3-1).

2003-04-07T07:05:00.000-07:00

هوالرحیم
این چنگ هم خیال تموم شدن نداره و گویا این قصه سر دراز دارد.و این صدام‌حسین که یادم میاد در دوران کورکیم از شیطان هم پست‌تر بود حالا به قول ابراهیم‌نبوی صدام یزید کافر شده برادر صدام حسین مومن و ... .هر چند می‌دونم خیلی‌ها در این جنگ از این که صدام روی آمریکا رو کم کرده حال می‌کنن ولی بد نیست که یه مطلب بگم از دکتر نوری‌زاده که از یکی نقل می‌کرد ای حرف صدام رو : «خداوند در خلقت عالم دچار سه اشتباه شد كه انشاءالله امت عرب اين سه خطا را تصحيح خواهد كرد. اين اشتباهات خلق ايراني، يهود و مگس بوده است»… .توصیه می‌کنم کل مطلب رو بخونین.

2003-04-07T06:36:00.000-07:00

نمی‌دونم ‌اخیراً به وبلاگ من،خودم‌واحسان سر زدین یا نه.با توجّه به مباحث درسی خودم وقتی وبلاگش رو می‌بینیم فکر می‌کنم که وبلاگ من آنالوگ و مال اون دیجیتال.اصلاً یه سر و گردن از بقیه وبلاگ‌ها بالاتر.برای همین (با این که تو طراحی غالب و اصلاً سایت خیلی ادعا ندارم)وقتی وبلاگش رو می‌بینم دچار یأس فلسفی می‌شم.در هر حال به همین هم راضیم.و از راهنمایی‌های حسین‌درخشان (برای کلیات ویلاگ) و همین احسان (برای جزییات وبلاگ) تشکر می‌کنم.به خصوص حسین‌درخشان که مشتری مطالبش در روزنامه عصرآزادگان هم بودم.در هر حال دم همتون گرم و ایزد از ساغر سرشار نوشتان دهاد !

2003-04-07T06:29:00.000-07:00

فردا صبح امتحان دارم.برای جلوگیری از گرفتن نمره صفر نمیرم سر امتحان.به جای درس خوندن هم دارم این‌ها رو می‌نویسم.این است نمونه بارز یک دانشجوی موفق.

2003-04-05T10:05:00.000-08:00

هوالحکیم
یک دبیر تاریخ داشتیم (که خدا حفظش کناد) یک جمله از آقامحمدخان گفت که بعید میدونم تا عمر دارم یادم بره.در نصیحت به (فکر کنم فتح‌علی شاه) گفته بود : "اگر می‌خواهی بر عرب‌ها حکومت کنی باید آن‌ها را سیر نگه داری و اگر می‌خواهی بر ایرانیان حکومت کنی باید آن‌ها را گرسنه نگه داری." و اگه تاریخ رو بررسی کنیم با همچین واقعیتی روبرو می‌شیم.مثلاً همین انقلاب 25 سال پیش رو در نظر بگیریم همگان اذعان دارند که مردم از روی شکم‌سیری انقلاب کردند.الان هم که این انقلاب دوام آورده ملت اکثراً گرسنه‌اند ولی اقدامی نمی‌کنند(هر چند غالب مخاطبان اینترنتی هر چقدر هم از سطح پایین باشند بعید می‌دونم گرسنه باشند).من نمیدونم چه سریست؛ به قول ابراهیم‌نبوی در یک مصاحبه جدی که اگه ملت ایران رو ول کنند خودشون می‌رند سراغ دین واسلام و اصلاً اسلام تو خون ایرانی‌هاست.من هم فکر می‌کنم همین باشه.هر موقع زور بوده که اسلام نه، شورش شده.حالا هم که دارن به زور می‌دن به خوردمون همه زده شدند.این یعنی ماها نیاز به دوستی خاله خرسه این آخوندهای ریاکار نداریم(توهین به اندک خداشناسان واقعی نمی‌کنم).الان خیلی از افراطی‌های انقلاب هم زدند کنار .من نمی‌دونم چرا این حکومت داره دوام میاره در حالی که در هر کوی و برزن که می‌ری داری بدگویی میشنوی در موردش.شاید حالا باید رجوع کنیم به همون گفته اول متن.من خودم مستأصل شدم.از این وضع ایران خیلی ملولم.در حالی که در دوران تحصیل و از روی سادگی کلیه مفاد کتب تاریخی و دینی رو قبول داشتم و به این حکومت صرفاً به خاطر اسلامی بودنش اعتقاد داشتم.حالا واسم سخته این عمارت رو خراب کنم و تمامش رو update کنم.با این شبکه‌های ماهواره‌ای و تبلیغاتشون و شاید روشنگری‌هاشون(که تمیدوارم ریاکارانه نبشه!!)شانس بیارم قبلش دچار از خود بیگانگی فرهنگی نشم!! در هر حال از همه اون‌ها برام خدا موند و خدا.و امیدوارم در هر موقعیتی که هستیم این موهبت رو از دست ندیم !

2003-04-05T10:01:00.000-08:00

یک گفتگوی دو نفره :
- چرا وبلاگت قسمت نظر‌خواهی نداره؟
+ بدم میاد.همین e-mail خوبه.
- چرا؟
+ آخه ملّت میان فحش می‌دن!
- آره جون عمّت؛ گربه دستش به گوشت نمی‌رسید گفتش پیف بو میده!

خوب فکر کنم چیزی نگم بهتر باشه.حقیقت و تلخیش.

2003-04-05T09:56:00.000-08:00

باز دوباره دانشگاه و باز زندگی دانشجویی و باز تخم‌مرغ و کنسرو و ظرف‌شویی و رخت‌شویی و هزار تا خاطره + آزادی.ولی انصافاً بعد از نزدیک به یک ماه مفت‌خوری سخته.خوب خودم خواستمش و پاش هم ایستادم.مصیبت اینجاست که همین هفته اوّل سـه تا امتحان داریم.امروز بعد از مدت‌ها نهار دانشگاه رو خوردم و چشتون روز بد نبینه.الان اشتهای خوردن هیچ چیز ندارم.

2003-04-02T18:11:00.000-08:00

هوالحق

خلاصه لاحاف عید هم پاره شد و من در طول عید هیچ درسی نخوندم و این یعنی یک افتضاح.امّا خوب تنها فایده که این عید داشت پیشرفت‌های اینترنتی بود.جدا از زدن سایت و وبلاگ و جمع و جور کردن FTP مجانی خودم، این چشم وگوش بسته‌ام باز شد.بگذریم.فردا باید راه بیفتم و از ولایت دل بکنم و سر به راه دیار غریب بگذارم ! ولی تازه می‌خوام کاری رو که باید اوایل عید انجام می‌دادم رو حالا انجام بدم.اونم تعیین خط مشی وبلاگ که انصافاً اصلاً مشخص نیست.ولیکن یه روشنگری‌هایی باید انجام داد.
نمی‌دونم با اولین دید visitor های عزیز چه برداشتی از وبلاگ می‌کنن.اگر شعر حافظ که بالا داره رژه میره رو دیده یا فهمیده باشند که کمتر دچار گمراهی میشند.نمی‌خوام با توضیحاتی خودم رو محدود کنم اما این وبلاگ به هیچ عنوان منظورش شراب‌خوری به اون معنا نیست.اما در مورد خودم باید بگم کسی هستم معتقد، که عقیده دارم قرآن اصلاً شراب(و امثالهم) رو حرام نکرده ، بلکه فقط خواسته دوری کنید.(و حاضرم مناظره یا مکاتبه یا ... بکنم با مخالفین).باز هم میگم این وبلاگ اصلاًتوصیه به خوردن نمی‌کنه بلکه بیشتر شراب جنبه کنایی داره.همون‌طور که می‌دونین در ادبیات ما مستی همواره ضد ریا بوده که همین‌جور هم هست.من فکر می‌کنم جامعه ما از ریا بسیار رنج می‌بره واین خصلت جدیدالظهورباعث امواج منفی زیادی شده .حتی مشکل مدیریت ما که سرچشمه بدبختی‌های ماست از این ریا لعنتی خط می‌گیره.خوب این جور فکر کردم که شراب در این وبلاگ همون معنایی رو داشته باشه که در اشعار حافظ داره.امیدوارم یک صدهزارم بار معنایی غزلیات افسونگر اون رو داشته باشه.در ضمن این بیت اصلاً منظورش این نیست که در برابر مشکلات کم بیاریم و بریم چیزی مصرف کنیم که فراموشش کنیم یا به قول معروف به جای حل مسأله، صورت مسأله رو پاک کنیم.
حالا نرید شراب بخورید و بگین اینجا گفته حرام نیست.به قول تاریخ بیهقی (به مضمون) لذّتش رو شما ‌برید و شمار آن به قیامت مرا بباید داد.علی‌ایّ‌حال من اعلام می‌کنم که در این سایت از هر دری سخن خواهد بود و نمی‌دونم در آینده به چه راه‌هایی کشیده بشه.فقط این رو می‌دونم هدفی نیست جز رضای حضرت دوست !

2003-04-01T14:38:00.000-08:00

هوالشکور
نمی‌دونم کجاهای ایران امشب رو تو خاموشی بودند.ولی طبق اخبار غیر موثق شمال کشور و تهران و تبریز خاموش بود.فکر کنم مال ما که شمال هستیم ساعت 9:15 رفت و 2:30 اومد.به راحتی می‌شد شایعه سازی کرد که به ایران حمله کردند(شاید هم حمله کردند و ما خبر نداریم).خلاصه در برق رفتگی‌ها (به خصوص اگه طولانی باشه) مردم به وسایل باتری ‌خور پناه می‌برند و ما نیز. چون رادیوی ما رادیوهای آن‌ور آب رو نمی‌گرفت به نوار پناه آوردیم.اما اینجا بود که با یک چالش جدی مواجه شدیم و آن عدم تطابق سلایق اعضای خانواده بود(تازه مهمون هم داشتیم که مشکل دو چندان شد).من خیالم راحت بود چون نه با پاپ مشکل دارم و نه سنتی و نه غیر ایرانی‌ها (البته به جز Metallica). طبق قاعده بزرگ‌های جمع پیروز شدند و یک نوار از شجریان گذاشتیم.باید اعتراف کنم خیلی وقت بود که گوش نکرده بودم و در زیر نور شمع انصافاً حال داد به خصوص وقتی می‌گفت بی تو به سر نمی‌شود.اما حرف اصلیم روی جناب شجریان است.یادم میاد اون موقع که تلویزیون لاریجانی اجازه پخش صدای شجریان رو داشت با اینکه تعداد کانال‌ها کمتر بود ولی کم پیش میومد آدم از صدای این خواننده استفاده نبره.الان جمهوری اسلامی که فقط علی‌رضا اقتخاری رو داره با سراج.کانال‌های لس‌آنجلسی هم که فقط پاپ میذاره (البته سال دوازده ماه یه کنسرت میذاره) تازه آدم وقتی ماهواره داره دیگه یادش میره نوار گوش کنه و چون بر هر فرد ایرانی واجب است که ماهواره داشته باشد می‌تونیم نتیجه بگیریم که کشتی سابق و قایق فعلی موسیقی اصیل ایرانی که هویت ماست عنقریب است که به گل بنشیند.باور کنین همه ما دچار از خود بیگانگی فرهنگی شدیم.سیاست‌های غلط ایران باعث شده موسیقی سنتی برابر بی‌روحی، کهنه‌پرستی، نوحه‌خونی و... بشه.به نظر من اصلاً باید بخش نامه می‌شد به کلیه مساجد و تکایا که حق استفاده از موسیقی سنتی در نوحه‌خونی و امثالهم ندارید.خود من که این‌قدر کباده این نوع از موسیقی رو می‌کشم باید بگم بعضی مواقع خودم هم گرفتار این عقاید می‌شم.ولی خدا وکیلی هر کنسرت که گذاشته شد همه جور آدم توش دیدم که لذت هم می‌بردند.آخه یکی نیست بگه نامردها دیگه چرا جلوی کنسرت رو می‌گیرین.پاپ بخوره تو سرتون این سنتی دیگه چیش بده؟؟در هر حال می‌تونم پیش‌بینی کنم که پس از مرگ استاد (که متاسفانه خواهد آمد) بسیار بیش از این آهنگ‌هایش را بشنویم و اون موقع قدرش خواهیم دانست.البته گویا افرادی با چنین طرز فکری یا غیر آن تصمصم به تجلیل از ایشون داشتند که به علت همون بوی ریا که در مطالب قبل گفتم از طرف خود شجریان منتقی شد.در هر حال نوار جدید ایشون اومد با نام فریاد ؛ و فریاد از این بیداد.
نمی دونم تکلیف این ایران با این وضعیت چیست.هرگاه تاریخ رو می‌خوندم وقتی به یه جا می‌رسیدم که با بی‌کفایتی و خراب‌کاری اون ملت و حکومت همراه بود یه جورایی لعنتشون میکردم.الان که فکر می‌کنم می‌بینم که مورد نفرین آیندگان قرار خواهیم گرفت.آیا واقعاً اینه ایرانی که یه موقع ابرقدرت بود؟! به امید ایران آزاد و آباد.
در میخــانه ببستند خدایا مپسند
که در خانه تزویر و ریا بگشایـنـد

2003-04-01T05:40:00.000-08:00

هوالممتحن
نمی‌دونم فیلم آقای هالو رو دیدین یا نه.فیلمی معرکه و به نظر من تلخ از داریوش‌مهرجویی با بازی معرکه تر علی نصیریان و فخری خوروش.همیشه به این فکر می‌کردم که چرا همه این آقای هالو رو مسخره می‌کنن؟چرا اصلا نمی‌گن یه چیز دیگه.همیشه وقتی خودمو جای اون میذاشتم می‌فهمیدم که من هم همین کارو می‌کردم؛همیشه هم می‌ترسیدم توی همچین موقعیتی قرار بگیرم.و طبق این قاعده که آدم از هر چی بترسه سرش میاد ،سرم اومد! اما به صورتی خفیف تر و همون طور هم شد.(1)
نمی دونم سریال دایی‌جان‌ناپلئون رو دیدین یا کتابش رو خوندین یا نه.وقتی سعید در عشق لیلی شکست می‌خوره و اسدالله میرزا داره نصیحتش می‌کنه و از عشق شکست خورده خودش صحبت می‌کنه از زن سابقش میگه که عاشق یک عرب بیسواد شد که بوی عرق تنش همیشه بلند بود.امّا خود او همواره مثبت و تر وتمیز بود و البته عاشق و دیوانه زنش.اما همون عرب بو گندو موجب طلاق اون دو شد.می‌تونین حدس بزنین که علت چی بود! به قول خود اسدالله اون عرب بهتر از اون راه سانفرانسیسکو رو بلد بود.(2)
(1)و(2)==>نتیجه گیری:
اونقدر گفتم که یادم رفت چرا حالم گرفتست! نمی خواستم به اینجاها بکشه چون بحثم سر چیز دیگه بود.در دو مطلب بالا مشکل روی مثبت بودن یا نبودنه.مسأله این است! ایهاالناس بالاخره من مثبت باشم یا نه.همیشه می‌خواستم مثبت باشم صرفاً به این خاطر که بتونم دیگران رو از راه منفی بیرون بیارم.اما همیشه شکست خوردم.همیشه طرف حوصلش سر رفته و من ناکام موندم.همواره در ذهنم علی‌حاتمی رو تمجید می‌کردم.هم به خاطر فیلم‌هاش و هم به خاطر زنش که اون رو مثبت کرد و باهاش ازدواج هم کرد.کاش زنده بود و من باهاش می‌تونستم صحبت کنم.من حتی نتونستم دختری رو که با تمام وجود می‌خواد بره تو کار منفی منصرف کنم و حتی شاید این مثبت بودن من باعث ترغیب بیشتر اون هم شد. ابتدا دست نیاز از ندانم‌کاری او و بعد حماقت من.وای که این بار اولی نیست که من نمی‌تونم کسی رو که خواسته ازم کمکش کنم ،کمک کنم.خدایا ببخش .باور کنین در چنین حالاتی جدال خیر و شر بسیاربالا می‌گیره و این شر،انصافاً شر میشه.
شاید به نظر این حرف‌ها نامعقول بیاد ولی قبول کنین که در جامعه پر از ریای فعلی که کسی قابل اعتماد نیست من نمی تونم منفی باشم. اما صد در صد راه دیگری هست.باور کنین نمی دونم چه راهی.و شاید رسالت من و شما کشف این راه باشه.در حالی که گوش ها ناشنواست و دیده‌ها نابینا و هر حرکت مثبتی همراه با بوی ریاست.نمی‌دونم چرا تغییر فکر منفی یه نفر به مثبت اینقدر سخته.واقعاً بیچاره این پیامبرها.میگید نه امتحان کنید.
هنوز قسمت نظریات این وبلاگ راه نیفتاده ولی منتظر نظرهاتون در mail boxهستم !

2003-03-29T15:41:00.000-08:00

هوالستار

این دفعه فقط می‌نویسم به افتخار کشف نحوه گنجاندن عکس(بدون کمک کسی).بـــــه سلامتی همتون !
نمی‌خواستم این دفعه بیش از همون خط اول بنوسم چون حالم گرفتست و ممکنه ناجور از آب در بیاد.فقط همین رو میگم.
هوا بس ناجوانمردانه سرد است
و هر سازی که می‌بینم بدآهنگ است
بیا رهتوشه برداریم،قدم در راه بی‌برگشت بگذاریم
ببینیم آسمان هر کجا آیا همین رنگ است؟
شعر از اخوان ثالث بود.همه میدونین وواسه رعایت امانت در post اول شعر از خیام بود.
همواره شادیتان افزون باد !

2003-03-28T04:16:00.000-08:00

هوالطیف
جای همتون خالی امروز در شهرک‌های شمالی پلاس بودم.عید هم هست وکلیه مایه داران (به قولی مرفه بی‌درد) مثل مور و ملخ ریخته‌اند.اصلا یه چیز وحشتناکی شده.دریا کنار که اصلا ترافیک شده.خزرشهر هم که بیشتر تهرانی‌ها هستند در جاهای خاصی که داره نمیشه سوزن انداخت(عکس‌های مربوط به خزر شهر). ما هم اشتباهی تو این جمع بر خورده‌ایم.میگن یه بنده خدا بسیار ساده به عنوان راننده آژانس وارد خزرشهر شد و با توجه به وضع لباس پوشیدن و رفتار ملت کپ کرده بود و هی می‌پرسید که اینجا ایران هست یا نه.ولی انصافا ببینین این مملکت ایران در طی این چند سال چی کار کرده که دختر های ایرانی این جور آرایش می‌کنن .یکی از پر مصرف ترین کشور ها که همواره از بهترین ها استفاده میکنن(بازار مصرف اصلی فرانسه).و با این کار (که دستشون درد نکنه!!!) ارز هایی چند که خارج می‌کنن بماند،موجب عقده‌ای شدن بقیه جوون‌ها می شن.بابا به خدا من از این همه عقده که در دوستام و البته بقیه پسرها می‌بینم به ستوه اومدم.هر کی قبول نداره اگر می‌تونه یه سر بره خوابگاه‌های پسران(درباره شرایطش بعدها بحث می‌کنم) یا نه همین خیابان ها هم پر واضح‌اند.کاش می‌شد یه آمار رسمی پیدا کرد ولی یقین داشته باشین هیچ جا مثل ایران به آرایش و دماغ عمل کردن و امثالهم اهمیت نمی‌دن.البته شاید یه دلیل منطقی هم پشتش باشه اونم تصاحب شوهری پولدار و شاید هم خوشتیپ!باز هم به قول یه راننده آژانس که این دفعه دختر های حاضر در دریاکنار رو دیده بود ، الان اگه آدم بخواد بره خواستگاری باید صبح زود بره که طرف وقت نکنه آرایش کنه.ایده بدی نیست باید خوب جواب بده!!!!!!!!
این عید و حجم بالای مسافران نوروزی باعث شده موبایل بشه اسباب بازی(البته در شمال).و صبح از خواب بلند میشی می‌بینی که موبایل out of service شده.یعنی اصلا از طرف مخابرات همین‌جور دیمی سیم کارت رو از کار میندازن.ما رو هم از کار و کاسبی انداختند!!!!!!!!
نتیجه اخلاقی این که :
راننده آژانس ها آدم هایی فیلسوفند.
عید نوروز یعنی از دست دادن دوستان(به خاطر موبایل) و بدست آوردن دوستان جدید !!!!!!!
دختر ها مرام بگذارند و موقع خواب (با شیر پاک کن!!!) آرایششون رو پاک کنن که یه وقت صبح زود خواستگار اومد خیط نشه.
من اصلا عقده‌ای نیستم!!!!

2003-03-24T17:44:00.000-08:00

هوالمحبوب
امروز نمی دونین که چه [...] خوردم.همون‌طور که گفتم سر این وبلاگ مردم.امروز شنیدم که یکی می‌گفت دیگه وبلاگ جواد بازی شده و بدین صورت من مصمم شدم که مشت محکمی به استکبار جوادی بزنم و با اینکه اصلا به خودم شک ندارم که جواد باشم به راهم ادامه می‌دم.تنها کار مهمی که تو این تعطیلات می کنم chat کردنه D: . ولی از بس تلویریون برنامه داره ملت کفشون بریده.اگه این جنگ (که نمی‌دونم لعنتی هست یا نه) نبود و همه اخبار گوش نمی‌کردند واویلا بود.ببین این آخوندها(بخوانید زاهدان ریایی) چی کار کردند که مردم ایران آرزو می‌کنن که آمریکا (که هیچ غلطی نمی‌توانست بکن) بیاد ایران رو بزنه و از شر این آخوندها رها شن.و بر این فاجعه اگر مردی بگرید من او را نکوهش نخواهم کرد.فکر کنم مصیبت های وارد به ایران در 25 سال اخیر صرفا از نظر خصوصیات اخلاقی (مخصوصا ریا) از حمله مغول بدتر بود.خدلیشان ببخشاد.
حیف که نمی‌دونم چه‌جوری می‌شه htmlمتن رو ویرایش کرد وگرنه یه عکس از یک جام شراب می‌ذاشتم تا بدونین چقدر شراب باید خورد تا از این غم خلاص شد.

2003-03-23T15:10:00.000-08:00

هوالمطلوب
قصد داشتم خیلی چیزا بنویسم ولی امروز مهمون داشتیم و روز حمّالی بود و بس ناجوانمردانه خستم.برودی زود پر می کنم.حتما.

2003-03-17T15:43:00.000-08:00

بسم الله الرحمن الرحیم
حدودا سه ماه طول کشید که بدونه آموزش قبلی یک وبلاگ دلخواه طراحی کنم.به قول شاعر :
یک عمر اگر سوختم‌و ساخـــــتمت
امروز چنان شدی که می‌خواستمت
در هر حال منت خدای راست.
در مورد وبلاگ و اهدافش باید بگم صرفا یک وبلاگ شخصی که از هر دری سخن در آن جاری خواهد بود.اسمش رو هم از این شعر زیبای حافظ گرفتم :
َشراب تلخ می‌خواهم که مردافکن بود زورش
کــــــه تا یک دم بیآسایم ز دنیا و شروشورش
نمی‌خوام در اولین نوبت زیاد روده درازی کنم.ولی امیدوارم کلیه این فعالیت مورد قبول حق واقع بشه.در آخر این شعر رو تقدیم می کنم تا یک چیزایی روشن بشه :
من بـاده خورم ولیک دراز دستی نکنم
الا به قدح دراز دستی نکنــــــــــــــــم
دانی غرضم ز می پرستی چه بـــود ؟
تا هم چو تو خویشتن پرستی نکنـــــم!
تا کــی غم آن خورم که دارم یا نــــه؟
این عمر به خوشدلی گـــذارم یا نــــه؟
پر کن قدح بـاده که معــلومـــم نـیـسـت
کاین دم که فرو بـرم برآرم یــــا نــــه؟